Op 14 maart jongstleden overleed op 77-jarige leeftijd Liesbeth Baarveld-Schlaman.
Zij was van 10 juni 1981 tot 13 juni 1995 lid van de Eerste Kamer voor de PvdA.
Liesbeth Baarveld-Schlaman werd geboren in Arnhem. Zij werd politiek actief in het
toenmalige Openbaar Lichaam Zuidelijke IJsselmeerpolders, waar zij naast raadslid
ook drie jaar lid van het dagelijks adviescollege was. Mevrouw Baarveld-Schlaman stond
bekend als een geëmancipeerde en progressieve vrouw. Zij zette zich op vele terreinen
in voor juistheid en rechtvaardigheid. Zij streefde naar een samenleving die de zwakkeren
beschermt en die goed onderwijs en goede gezondheidszorg biedt. En ook naar een samenleving
die mensen beoordeelt op competenties en niet op uiterlijk of geslacht.
Liesbeth Baarveld-Schlaman was zeer actief op het terrein van de buitenlandse politiek.
Van 1977 tot 1981 was zij internationaal secretaris van de Rooie Vrouwen in de PvdA. Hier
in de Eerste Kamer werd zij voor haar fractie eerste buitenlandwoordvoerster. Negen
jaar lang zat zij de vaste commissie voor Buitenlandse Zaken voor. Daarnaast was zij
ook lid van de commissie Europese Samenwerkingsorganisaties.
In deze Kamer stond mevrouw Baarveld-Schlaman bekend als een zelfbewuste en betrokken
persoonlijkheid. In haar maidenspeech sprak zij over de angst voor kernbewapening
en voor een kernoorlog. Zij sprak over het effect dat een cultuur van angst op kinderen
had en bestreed het beeld dat Russen intrinsiek slechter waren. Zij wees de deelname
van Nederlandse fregatten aan de oorlog in Koeweit af en sprak zich ook uit tegen
technische samenwerking met Sadam Hoesseins Irak. In 1992 voerde zij namens haar fractie
het woord bij de behandeling van het wetsvoorstel tot goedkeuring van het Verdrag
van Maastricht.
Mevrouw Baarveld-Schlaman was een aimabele, kordate vrouw. Zij was begaan, betrokken,
geïnformeerd en weinig conformistisch. Voor sommige collega's in de Kamer was zij
te progressief. Zij was in 1990 door haar fractie voorgedragen als kandidaat voor
het voorzitterschap van de Kamer maar trok zich later als kandidaat terug.
In de veertien jaar van haar Eerste Kamerlidmaatschap stond mevrouw Baarveld-Schlaman
pal voor de bevordering van de mensenrechten en de democratie, ook in andere landen.
Zij deed dat vanuit haar hart en vol inzet, zonder de pretentie te hebben dat daardoor
de wereld ineens zou veranderen. Zij was lid van de parlementaire assemblees van de
Raad van Europa en de West-Europese Unie. In de Assemblee van de Raad van Europa was
zij vicevoorzitter van de commissie voor Defensie en rapporteerde zij onder andere
over de mensenrechten in het Midden-Oosten.
In 1994 werd mevrouw Baarveld-Schlaman onderscheiden als Ridder in de Orde van de
Nederlandse Leeuw en in 1995 kreeg zij de medaille Pro Merito van de Raad van Europa.
Mevrouw Baarveld-Schlaman zal in onze herinnering voortleven als een bijzonder mens,
kleurrijk, maatschappelijk geëngageerd en gedreven door rechtvaardigheid. Moge de
waardering die zij in de samenleving heeft geoogst tot steun strekken van haar familie
en vrienden die een zeer dierbare hebben moeten verliezen.
Ik verzoek om een moment stilte.