Staatscourant van het Koninkrijk der Nederlanden
| Datum publicatie | Organisatie | Jaargang en nummer | Rubriek |
|---|---|---|---|
| Ministerie van Justitie en Veiligheid | Staatscourant 2026, 32107 | advies Raad van State |
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.
Officiële publicaties van de overheid.
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.
U bent hier:
| Datum publicatie | Organisatie | Jaargang en nummer | Rubriek |
|---|---|---|---|
| Ministerie van Justitie en Veiligheid | Staatscourant 2026, 32107 | advies Raad van State |
4 september 2026,
Nr. 7881435,
Directie Wetgeving en Juridische Zaken,
Ministerie van Justitie en Veiligheid.
Aan de Koning
Nader rapport inzake het voorstel van wet, houdende wijziging van de Kaderwet overige JenV-subsidies in verband met het creëren van een wettelijke grondslag voor het verstrekken van specifieke uitkeringen en bijzondere uitkeringen.
Blijkens de mededeling van de Directeur van Uw Kabinet van 11 juni 2026, nr. 7629541, machtigde Uwe Majesteit de Afdeling advisering van de Raad van State haar advies inzake het bovenvermelde voorstel van wet rechtstreeks aan mij te doen toekomen. Dit advies, gedateerd 8 juli 2026, nr. W16.26.00165/II, bied ik U, mede namens de Minister van Asiel en Migratie, hierbij aan.
De tekst van het advies treft U hieronder aan, voorzien van mijn reactie.
Bij Kabinetsmissive van 11 juni 2026, no.2026001228, heeft Uwe Majesteit, op voordracht van de Minister van Justitie en Veiligheid, mede namens de Minister van Asiel en Migratie, bij de Afdeling advisering van de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet houdende wijziging van de Kaderwet overige JenV-subsidies in verband met het creëren van een wettelijke grondslag voor het verstrekken van specifieke uitkeringen, met memorie van toelichting.
Het wetsvoorstel creëert een wettelijke grondslag voor het verstrekken van specifieke uitkeringen door de ministers van Justitie en Veiligheid (JenV) en van Asiel en Migratie. Aldus wordt het mogelijk om specifieke uitkeringen in te stellen bij of krachtens algemene maatregel van bestuur (amvb) of bij ministeriële regeling.
De Afdeling advisering van de Raad van State merkt op dat het wetsvoorstel het verstrekken van specifieke uitkeringen sterk vergemakkelijkt. Dit staat haaks op het beleid van de regering om het gebruik van specifieke uitkeringen terug te dringen. Met precies dit doel is op dit moment een ander wetsvoorstel in voorbereiding dat de Financiële-verhoudingswet wijzigt. De Afdeling adviseert de regering om het wetsvoorstel alsnog dragend te motiveren en er anders vanaf te zien.
Het wetsvoorstel bevat een zeer ruime delegatiegrondslag waardoor structurele en meerjarige specifieke uitkeringen op een groot deel van het JenV-domein bij ministeriële regeling kunnen worden vastgesteld. De Afdeling adviseert de voorgestelde delegatie naar ministeriële regeling te schrappen. Voor zover de regering beoogt om structurele en meerjarige specifieke uitkeringen in te stellen, dienen deze bij wet of amvb te worden geregeld.
Tot slot adviseert de Afdeling om ‘openbare orde’ te schrappen als terrein waar specifieke uitkeringen kunnen worden verstrekt. Door middel van een specifieke uitkering mengt de minister van JenV zich in het domein van de openbare orde van de betreffende gemeente. Handhaving van de openbare orde is echter bij uitstek een autonome bevoegdheid van gemeenten. In dat verband ligt het bevoegd gezag bij de burgemeester die hierover verantwoording aflegt aan de gemeenteraad. Een verantwoordingsrelatie jegens de minister van JenV over de besteding van middelen die met een specifieke uitkering zijn verstrekt, verdraagt zich daar niet mee.
In verband met deze opmerkingen dient het wetsvoorstel nader te worden overwogen.
Het wetsvoorstel creëert een wettelijke grondslag voor het verstrekken van specifieke uitkeringen door de ministers van JenV en van Asiel en Migratie en deze in te stellen bij of krachtens amvb of bij ministeriële regeling.1 Op deze wijze kunnen specifieke uitkeringen worden verstrekt op de beleidsterreinen asielopvang, criminaliteitsbestrijding en -preventie, openbare orde, slachtofferhulp en terrorismebestrijding en -preventie.2 Daarnaast regelt het wetsvoorstel dat twee bestaande specifieke uitkeringen onder een van de voorgestelde grondslagen komen te vallen.3
Het is al enige tientallen jaren regeringsbeleid dat terughoudend moet worden omgegaan met het verstrekken van specifieke uitkeringen. De regering overweegt daarbij dat specifieke uitkeringen de autonomie van provincies en gemeenten inperken en de financiële zeggenschap van de decentrale volksvertegenwoordiging verkleinen. Daarnaast vindt de regering dat deze uitkeringen een forse administratieve last zijn in termen van beheer, controle en verantwoording voor de decentrale overheden en voor de rijksoverheid zelf. Dit houdt verband met het feit dat specifieke uitkeringen niet uit het Gemeentefonds of Provinciefonds komen maar ten laste komen van de departementale begroting.
Ondanks dit streven blijkt de praktijk weerbarstig. De laatste jaren is zelfs sprake van een forse groei, zowel in aantal als in financiële omvang. Om deze ‘wildgroei’ in te dammen, heeft de regering op dit moment een wetsvoorstel tot wijziging van de Financiële-verhoudingswet in voorbereiding.4 Daarin wordt het instrument van de bijzondere fondsuitkering geïntroduceerd: een uitkering uit het Gemeentefonds of Provinciefonds, mede als alternatief voor specifieke uitkeringen.5 Nog recent – mei 2026 – heeft de minister van BZK, die op dit terrein een coördinerende rol vervult, de inzet van de regering om het aantal specifieke uitkeringen te verminderen herhaald.6
De Afdeling merkt op dat het wetsvoorstel de opening biedt om op een breed aantal JenV-terreinen specifieke uitkeringen in te stellen. Het betreft de terreinen van asielopvang, criminaliteitsbestrijding en -preventie, openbare orde, slachtofferhulp en het terrein van terrorismebestrijding en -preventie.7 De regering geeft geen motivering voor de keuze voor deze terreinen.
De artikelsgewijze toelichting stelt alleen dat specifieke uitkeringen de laatste voorkeur genieten qua uitkeringsvorm, en dat daarom het aantal aangewezen beleidsterreinen beperkter is dan waarvoor (nu reeds) subsidies kunnen worden versterkt.8 Niettemin geeft het voorstel hiermee een ruime grondslag om specifieke uitkeringen te verstrekken, zonder dat wordt toegelicht waarom dit nodig is. Daardoor is onduidelijk voor welke concrete activiteiten, voor wie en met welke doelstelling specifieke uitkeringen (in de toekomst) nodig worden geacht.
Dat de vormgeving van het voorstel gelijkenis vertoont met andere (te wijzigen) Kaderwetten, doet niet af aan de uitgangspunten van de Financiële verhoudingswet en de principiële gedachtevorming over specifieke uitkeringen.
De Afdeling constateert dat het wetsvoorstel zich niet verdraagt met de uitgangspunten die aan de voorgenomen wijzigingen van de Financiële verhoudingswet ten grondslag liggen. De Afdeling adviseert daarom het voorstel alsnog te voorzien van een dragende motivering en er anders van af te zien.
De Afdeling advisering van de Raad van State (Afdeling) constateert terecht dat het regeringsbeleid is om terughoudend om te gaan met de verstrekking van specifieke uitkeringen. Dit uitganspunt blijft ongewijzigd en het onderhavige wetsvoorstel is hiermee in overeenstemming. De Financiële-verhoudingswet (Fvw) schrijft immers expliciet voor dat specifieke uitkeringen bij of krachtens de wet worden verstrekt. Zoals uiteengezet in de memorie van toelichting kan de verstrekking van specifieke uitkeringen in bepaalde gevallen in de rede liggen.9 Een grondslag voor verstrekking is in dergelijke gevallen vereist. Dat om die reden nu wordt voorgesteld een grondslag in de Kaderwet overige JenV-subsidies te regelen sluit aan bij de praktijk van andere departementen, waar specifieke uitkeringen reeds op basis van subsidiekaderwetten worden verstrekt.10
De Afdeling heeft in haar advies verwezen naar het voorstel ‘Wet herziening uitkeringsstelsel financiële verhoudingen’, dat onder meer de vermindering van het aantal specifieke uitkeringen als doel heeft. De regering overweegt dat met de voorgestelde wijzigingen de bovengenoemde praktijk expliciet ongewijzigd blijft.11 Zoals toegelicht in het nader rapport bij dat wetsvoorstel is er bewust niet voor gekozen een hogere drempel van regelgeving voor verstrekking op te werpen.12 In plaats daarvan is ingezet op verdere controle en inhoudelijke beoordeling van de voorstellen tot verstrekking van specifieke uitkeringen. In dat licht wordt benadrukt dat de specifieke uitkering als financieel instrument achteraan in de voorkeursvolgorde voor financiering van medeoverheden staat en dat een bijzondere motivering voor verstrekking vereist is, ook wanneer verstrekking plaatsvindt op basis van de grondslag in het onderhavige wetsvoorstel.
Naar aanleiding van de opmerking van de Afdeling over het gebrek aan motivering voor terreinen waarvoor specifieke uitkeringen kunnen worden verstrekt, is in de memorie van toelichting een verwijzing toegevoegd met een aantal regelingen waarop deze selectie mede is gebaseerd.
Met dit wetsvoorstel kan de minister door middel van een ministeriële regeling meerjarige specifieke uitkeringen verstrekken. Dit geldt ook voor twee bestaande specifieke uitkeringen die nu gebaseerd zijn op een ministeriële regeling maar via de voorgestelde omhangbepaling na inwerkingtreding op dit wetsvoorstel gebaseerd zullen zijn. De Afdeling merkt op dat dit niveau van regelgeving zich hier niet voor leent.
Een belangrijk uitgangspunt van wetgevingsbeleid is dat de hoofdelementen in de formele wet zijn opgenomen, zodat de parlementaire betrokkenheid bij deze regelingen kan worden gewaarborgd, of anders in ieder geval op het niveau van een amvb worden geregeld.13 Ministeriële regelingen zijn alleen bedoeld voor de uitwerking van details van een regeling van hoger niveau. Dan kan het gaan om administratieve voorschriften, om detailregels die vaak moeten worden gewijzigd of om regels die met grote spoed moeten worden vastgesteld.14
De Financiële-verhoudingswet weerspiegelt deze algemene uitgangspunten: een permanente specifieke uitkering moet bij formele wet worden geregeld, een uitkering met een looptijd tot maximaal vier jaar bij amvb.15 Eenmalige specifieke uitkeringen kunnen worden geregeld bij ministeriële regeling.16
Het nu voorliggende voorstel staat daar haaks op: het maakt structurele en meerjarige specifieke uitkeringen mogelijk op basis van een ministeriële regeling. Daarmee is niet langer sprake van parlementaire betrokkenheid bij een concrete structurele of meerjarige specifieke uitkering. In de plaats daarvan kan het parlement zich eenmalig in algemene zin uitspreken over een zeer algemene grondslag voor in de toekomst vast te stellen specifieke uitkeringen.
Tot slot doet de voorgestelde delegatie afbreuk aan de positie van de minister van BZK jegens zijn ambtgenoten in zijn rol als ‘hoeder’ van de interbestuurlijke verhoudingen. Met het genoemde voorstel tot wijziging van de Financiële-verhoudingswet beoogt de regering juist deze positie van de minister van BZK te versterken.17 Dat ministeriële regelingen voor specifieke uitkeringen (net als wetsvoorstellen en ontwerp-amvb’s) worden vastgesteld in de ministerraad maakt deze afbreuk aan de positie van de minister van BZK niet volledig ongedaan.18
Gelet op het voorgaande adviseert de Afdeling de voorgestelde delegatie naar ministeriële regeling te schrappen.
De Afdeling concludeert dat de ministeriële regeling zich, als niveau van regelgeving, niet leent voor de verstrekking van meerjarige specifieke uitkeringen. In dat verband stelt zij dat uit de Fvw volgt dat een permanente specifieke uitkering bij formele wet moet worden geregeld. De regering volgt de Afdeling hierin niet. Het eerste lid van artikel 17 Fvw bepaalt immers dat specifieke uitkeringen ‘bij of krachtens’ de wet worden geregeld. (Sub)delegatie naar het niveau van ministeriële regeling is hiermee expliciet mogelijk gemaakt. Dit wetsvoorstel past dan ook binnen deze systematiek van de Fvw, die met het voorstel ‘Wet herziening uitkeringsstelsel financiële verhoudingen’ op dit punt ongewijzigd blijft.19
Met betrekking tot de overige punten van de Afdeling is in het nader rapport bij het wetsvoorstel tot wijziging van de Fvw opgemerkt dat uit de aard van de specifieke uitkering volgt dat een algemeen verbindend voorschrift op basis waarvan deze wordt verstrekt spoedig moet kunnen worden vastgesteld en dat het niveau van ministeriële regeling daarbij het meest passend is. Het onderhavige wetsvoorstel sluit daarop aan. Anders dan de Afdeling stelt, betekent dit niet dat hiermee afbreuk wordt gedaan aan de rol van de Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties als hoeder van de interbestuurlijke verhoudingen. In alle gevallen geldt immers dat specifieke uitkeringen moeten worden voorgelegd aan de ministerraad en dat de totstandkoming daarvan in een specifiek geval slechts plaatsvindt met betrokkenheid van deze minister.20 Zoals in dat nader rapport verder is opgemerkt blijft de parlementaire betrokkenheid bij specifieke uitkeringen voldoende gewaarborgd, nu hierover informatie wordt verstrekt in de memorie van toelichting bij de verschillende begrotingen en het Integraal Overzicht financiën een volledig overzicht biedt van de financiën van gemeenten en provincies.21
Het wetsvoorstel regelt dat de minister een specifieke uitkering of een bijzondere uitkering kan verstrekken voor activiteiten op het terrein van de openbare orde.22 Zoals in punt 2 is opgemerkt, blijkt ook hier niet welke concrete activiteiten de regering ten aanzien van de openbare orde op het oog heeft.23 Wel vermeldt de toelichting dat met de mogelijkheid om een specifieke uitkering te verstrekken op het gebied van openbare orde ‘terughoudend dient te worden omgegaan’, omdat dit ’naar zijn aard tot de autonome ruimte van het gemeentebestuur’ behoort. De regering voegt daaraan toe dat het verstrekken van geoormerkte middelen ten aanzien van autonome taken bovendien kan leiden tot ‘ingewikkelde verantwoordingsverplichtingen’.24
De Afdeling onderkent dat de huidige wet reeds een grondslag bevat om subsidies te vertrekken op het terrein van de ‘openbare orde en veiligheid’ aan bijvoorbeeld stichtingen of verenigingen.25 Meer dan subsidies grijpen specifieke uitkeringen echter direct in op het gemeentelijk beleid.
Dat klemt in dit geval omdat de openbare orde een autonome gemeentelijke bevoegdheid is in de zin van artikel 124, eerste lid van de Grondwet. Openbare orde is bij uitstek het domein van de burgemeester, waarvoor hij beschikt over specifieke wettelijke bevoegdheden.26 Over het gevoerde beleid legt de burgemeester verantwoording af aan de gemeenteraad. Omdat specifieke uitkeringen gepaard gaan met door de minister vast te stellen bestedingsvoorwaarden, moet de ontvanger verantwoording afleggen aan de minister.
Concreet betekent dit dat de minister van JenV zich door middel van een specifieke uitkering mengt in het domein van de openbare orde, en daarmee de burgemeester aan de minister verantwoording moet afleggen in plaats van aan de gemeenteraad. Dit verdraagt zich niet met de hiervoor beschreven autonome positie van gemeenten en de specifieke rol en verantwoordelijkheid van de burgemeester op het terrein van de openbare orde. Indien de regering het in voorkomend geval opportuun acht om extra middelen voor de openbare orde te verstrekken, zou een uitkering uit het Gemeentefonds meer in de rede liggen.27
Gelet op het voorgaande adviseert de Afdeling de grondslag voor specifieke uitkeringen op het terrein van de openbare orde te schrappen.
Ik heb deze grondslag heroverwogen. Daarbij is gebleken dat er thans geen noodzaak is een grondslag te regelen voor het verstrekken van specifieke uitkeringen op het beleidsterrein van de openbare orde. Het wetsvoorstel en de memorie van toelichting zijn om die reden aangepast.
De Afdeling advisering van de Raad van State heeft een aantal bezwaren bij het voorstel en adviseert het voorstel niet bij de Tweede Kamer der Staten-Generaal in te dienen, tenzij het is aangepast.
De vice-president van de Raad van State,
Van de gelegenheid is gebruikgemaakt om enkele wijzigingen aan te brengen in de memorie van toelichting. Daarnaast is in de memorie van toelichting een reactie gegeven op het advies van het bestuurscollege van Bonaire ten aanzien van de grondslag voor het verstrekken van bijzondere uitkeringen. Tot slot zijn enkele overige tekstuele wijzigingen doorgevoerd, ook in het opschrift van het wetsvoorstel met de toevoeging van de bijzondere uitkeringen.
Ik verzoek U, mede namens de Minister van Asiel en Migratie, het hierbij gevoegde gewijzigde voorstel van wet en de gewijzigde memorie van toelichting aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal te zenden.
De Minister van Justitie en Veiligheid, D.M. van Weel.
No. W16.26.00165/II
’s-Gravenhage, 8 juli 2026
Aan de Koning
Bij Kabinetsmissive van 11 juni 2026, no.2026001228, heeft Uwe Majesteit, op voordracht van de Minister van Justitie en Veiligheid, mede namens de Minister van Asiel en Migratie, bij de Afdeling advisering van de Raad van State ter overweging aanhangig gemaakt het voorstel van wet houdende wijziging van de Kaderwet overige JenV-subsidies in verband met het creëren van een wettelijke grondslag voor het verstrekken van specifieke uitkeringen, met memorie van toelichting.
Het wetsvoorstel creëert een wettelijke grondslag voor het verstrekken van specifieke uitkeringen door de ministers van Justitie en Veiligheid (JenV) en van Asiel en Migratie. Aldus wordt het mogelijk om specifieke uitkeringen in te stellen bij of krachtens algemene maatregel van bestuur (amvb) of bij ministeriële regeling.
De Afdeling advisering van de Raad van State merkt op dat het wetsvoorstel het verstrekken van specifieke uitkeringen sterk vergemakkelijkt. Dit staat haaks op het beleid van de regering om het gebruik van specifieke uitkeringen terug te dringen. Met precies dit doel is op dit moment een ander wetsvoorstel in voorbereiding dat de Financiële-verhoudingswet wijzigt. De Afdeling adviseert de regering om het wetsvoorstel alsnog dragend te motiveren en er anders vanaf te zien.
Het wetsvoorstel bevat een zeer ruime delegatiegrondslag waardoor structurele en meerjarige specifieke uitkeringen op een groot deel van het JenV-domein bij ministeriële regeling kunnen worden vastgesteld. De Afdeling adviseert de voorgestelde delegatie naar ministeriële regeling te schrappen. Voor zover de regering beoogt om structurele en meerjarige specifieke uitkeringen in te stellen, dienen deze bij wet of amvb te worden geregeld.
Tot slot adviseert de Afdeling om ‘openbare orde’ te schrappen als terrein waar specifieke uitkeringen kunnen worden verstrekt. Door middel van een specifieke uitkering mengt de minister van JenV zich in het domein van de openbare orde van de betreffende gemeente. Handhaving van de openbare orde is echter bij uitstek een autonome bevoegdheid van gemeenten. In dat verband ligt het bevoegd gezag bij de burgemeester die hierover verantwoording aflegt aan de gemeenteraad. Een verantwoordingsrelatie jegens de minister van JenV over de besteding van middelen die met een specifieke uitkering zijn verstrekt, verdraagt zich daar niet mee.
In verband met deze opmerkingen dient het wetsvoorstel nader te worden overwogen.
Het wetsvoorstel creëert een wettelijke grondslag voor het verstrekken van specifieke uitkeringen door de ministers van JenV en van Asiel en Migratie en deze in te stellen bij of krachtens amvb of bij ministeriële regeling.1 Op deze wijze kunnen specifieke uitkeringen worden verstrekt op de beleidsterreinen asielopvang, criminaliteitsbestrijding en -preventie, openbare orde, slachtofferhulp en terrorismebestrijding en -preventie.2 Daarnaast regelt het wetsvoorstel dat twee bestaande specifieke uitkeringen onder een van de voorgestelde grondslagen komen te vallen.3
Het is al enige tientallen jaren regeringsbeleid dat terughoudend moet worden omgegaan met het verstrekken van specifieke uitkeringen. De regering overweegt daarbij dat specifieke uitkeringen de autonomie van provincies en gemeenten inperken en de financiële zeggenschap van de decentrale volksvertegenwoordiging verkleinen. Daarnaast vindt de regering dat deze uitkeringen een forse administratieve last zijn in termen van beheer, controle en verantwoording voor de decentrale overheden en voor de rijksoverheid zelf. Dit houdt verband met het feit dat specifieke uitkeringen niet uit het Gemeentefonds of Provinciefonds komen maar ten laste komen van de departementale begroting.
Ondanks dit streven blijkt de praktijk weerbarstig. De laatste jaren is zelfs sprake van een forse groei, zowel in aantal als in financiële omvang. Om deze ‘wildgroei’ in te dammen, heeft de regering op dit moment een wetsvoorstel tot wijziging van de Financiële-verhoudingswet in voorbereiding.4 Daarin wordt het instrument van de bijzondere fondsuitkering geïntroduceerd: een uitkering uit het Gemeentefonds of Provinciefonds, mede als alternatief voor specifieke uitkeringen.5 Nog recent – mei 2026 – heeft de minister van BZK, die op dit terrein een coördinerende rol vervult, de inzet van de regering om het aantal specifieke uitkeringen te verminderen herhaald.6
De Afdeling merkt op dat het wetsvoorstel de opening biedt om op een breed aantal JenV-terreinen specifieke uitkeringen in te stellen. Het betreft de terreinen van asielopvang, criminaliteitsbestrijding en -preventie, openbare orde, slachtofferhulp en het terrein van terrorismebestrijding en -preventie.7 De regering geeft geen motivering voor de keuze voor deze terreinen.
De artikelsgewijze toelichting stelt alleen dat specifieke uitkeringen de laatste voorkeur genieten qua uitkeringsvorm, en dat daarom het aantal aangewezen beleidsterreinen beperkter is dan waarvoor (nu reeds) subsidies kunnen worden versterkt.8 Niettemin geeft het voorstel hiermee een ruime grondslag om specifieke uitkeringen te verstrekken, zonder dat wordt toegelicht waarom dit nodig is. Daardoor is onduidelijk voor welke concrete activiteiten, voor wie en met welke doelstelling specifieke uitkeringen (in de toekomst) nodig worden geacht.
Dat de vormgeving van het voorstel gelijkenis vertoont met andere (te wijzigen) Kaderwetten, doet niet af aan de uitgangspunten van de Financiële verhoudingswet en de principiële gedachtevorming over specifieke uitkeringen.
De Afdeling constateert dat het wetsvoorstel zich niet verdraagt met de uitgangspunten die aan de voorgenomen wijzigingen van de Financiële verhoudingswet ten grondslag liggen. De Afdeling adviseert daarom het voorstel alsnog te voorzien van een dragende motivering en er anders van af te zien.
Met dit wetsvoorstel kan de minister door middel van een ministeriële regeling meerjarige specifieke uitkeringen verstrekken. Dit geldt ook voor twee bestaande specifieke uitkeringen die nu gebaseerd zijn op een ministeriële regeling maar via de voorgestelde omhangbepaling na inwerkingtreding op dit wetsvoorstel gebaseerd zullen zijn. De Afdeling merkt op dat dit niveau van regelgeving zich hier niet voor leent.
Een belangrijk uitgangspunt van wetgevingsbeleid is dat de hoofdelementen in de formele wet zijn opgenomen, zodat de parlementaire betrokkenheid bij deze regelingen kan worden gewaarborgd, of anders in ieder geval op het niveau van een amvb worden geregeld.9 Ministeriële regelingen zijn alleen bedoeld voor de uitwerking van details van een regeling van hoger niveau. Dan kan het gaan om administratieve voorschriften, om detailregels die vaak moeten worden gewijzigd of om regels die met grote spoed moeten worden vastgesteld.10
De Financiële-verhoudingswet weerspiegelt deze algemene uitgangspunten: een permanente specifieke uitkering moet bij formele wet worden geregeld, een uitkering met een looptijd tot maximaal vier jaar bij amvb.11 Eenmalige specifieke uitkeringen kunnen worden geregeld bij ministeriële regeling.12
Het nu voorliggende voorstel staat daar haaks op: het maakt structurele en meerjarige specifieke uitkeringen mogelijk op basis van een ministeriële regeling. Daarmee is niet langer sprake van parlementaire betrokkenheid bij een concrete structurele of meerjarige specifieke uitkering. In de plaats daarvan kan het parlement zich eenmalig in algemene zin uitspreken over een zeer algemene grondslag voor in de toekomst vast te stellen specifieke uitkeringen.
Tot slot doet de voorgestelde delegatie afbreuk aan de positie van de minister van BZK jegens zijn ambtgenoten in zijn rol als ‘hoeder’ van de interbestuurlijke verhoudingen. Met het genoemde voorstel tot wijziging van de Financiële-verhoudingswet beoogt de regering juist deze positie van de minister van BZK te versterken.13 Dat ministeriële regelingen voor specifieke uitkeringen (net als wetsvoorstellen en ontwerp-amvb’s) worden vastgesteld in de ministerraad maakt deze afbreuk aan de positie van de minister van BZK niet volledig ongedaan.14
Gelet op het voorgaande adviseert de Afdeling de voorgestelde delegatie naar ministeriële regeling te schrappen.
Het wetsvoorstel regelt dat de minister een specifieke uitkering of een bijzondere uitkering kan verstrekken voor activiteiten op het terrein van de openbare orde.15 Zoals in punt 2 is opgemerkt, blijkt ook hier niet welke concrete activiteiten de regering ten aanzien van de openbare orde op het oog heeft.16 Wel vermeldt de toelichting dat met de mogelijkheid om een specifieke uitkering te verstrekken op het gebied van openbare orde ‘terughoudend dient te worden omgegaan’, omdat dit ’naar zijn aard tot de autonome ruimte van het gemeentebestuur’ behoort. De regering voegt daaraan toe dat het verstrekken van geoormerkte middelen ten aanzien van autonome taken bovendien kan leiden tot ‘ingewikkelde verantwoordingsverplichtingen’.17
De Afdeling onderkent dat de huidige wet reeds een grondslag bevat om subsidies te vertrekken op het terrein van de ‘openbare orde en veiligheid’ aan bijvoorbeeld stichtingen of verenigingen.18 Meer dan subsidies grijpen specifieke uitkeringen echter direct in op het gemeentelijk beleid.
Dat klemt in dit geval omdat de openbare orde een autonome gemeentelijke bevoegdheid is in de zin van artikel 124, eerste lid van de Grondwet. Openbare orde is bij uitstek het domein van de burgemeester, waarvoor hij beschikt over specifieke wettelijke bevoegdheden.19 Over het gevoerde beleid legt de burgemeester verantwoording af aan de gemeenteraad. Omdat specifieke uitkeringen gepaard gaan met door de minister vast te stellen bestedingsvoorwaarden, moet de ontvanger verantwoording afleggen aan de minister.
Concreet betekent dit dat de minister van JenV zich door middel van een specifieke uitkering mengt in het domein van de openbare orde, en daarmee de burgemeester aan de minister verantwoording moet afleggen in plaats van aan de gemeenteraad. Dit verdraagt zich niet met de hiervoor beschreven autonome positie van gemeenten en de specifieke rol en verantwoordelijkheid van de burgemeester op het terrein van de openbare orde. Indien de regering het in voorkomend geval opportuun acht om extra middelen voor de openbare orde te verstrekken, zou een uitkering uit het Gemeentefonds meer in de rede liggen.20
Gelet op het voorgaande adviseert de Afdeling de grondslag voor specifieke uitkeringen op het terrein van de openbare orde te schrappen.
De Afdeling advisering van de Raad van State heeft een aantal bezwaren bij het voorstel en adviseert het voorstel niet bij de Tweede Kamer der Staten-Generaal in te dienen, tenzij het is aangepast.
De vice-president van de Raad van State, S. van Haersma-Buma.
Wij Willem-Alexander, bij de gratie Gods, Koning der Nederlanden, Prins van Oranje-Nassau, enz. enz. enz.
Allen, die deze zullen zien of horen lezen, saluut! doen te weten:
Alzo Wij in overweging genomen hebben, dat het wenselijk is een wettelijke grondslag te creëren voor het verstrekken van specifieke uitkeringen en bijzondere uitkeringen voor activiteiten op enkele beleidsterreinen van het ministerie van Justitie en Veiligheid;
Zo is het, dat Wij, de Afdeling advisering van de Raad van State gehoord, en met gemeen overleg der Staten-Generaal, hebben goedgevonden en verstaan, gelijk Wij goedvinden en verstaan bij deze:
De Kaderwet overige JenV-subsidies wordt als volgt gewijzigd:
A
Artikel 1 komt te luiden:
B
Na artikel 2 wordt een artikel ingevoegd, luidende:
C
In het eerste lid van artikel 3 wordt na ‘waarvoor’ ingevoegd ‘een’ en wordt na ‘subsidie’ ingevoegd ‘, een specifieke uitkering of een bijzondere uitkering’.
D
Artikel 4 wordt als volgt gewijzigd:
1. Het eerste lid komt te luiden:
1. Bij of krachtens algemene maatregel van bestuur of bij regeling van Onze Minister kunnen voorts regels worden gesteld met betrekking tot:
a. de aanvraag van de subsidie, specifieke uitkering of bijzondere uitkering, de daarbij over te leggen gegevens en bescheiden en de besluitvorming daarover;
b. het bedrag van de subsidie, specifieke uitkering of bijzondere uitkering, dan wel de wijze waarop dit bedrag wordt bepaald;
c. de voorwaarden waaronder de subsidie, specifieke uitkering of bijzondere uitkering wordt verleend;
d. de verplichtingen voor de ontvanger van een subsidie, specifieke uitkering of bijzondere uitkering;
e. de vaststelling van de subsidie, specifieke uitkering of bijzondere uitkering;
f. intrekking en wijziging van de verlening of vaststelling van de subsidie, specifieke uitkering of bijzondere uitkering;
g. de betaling van de subsidie, specifieke uitkering of bijzondere uitkering en het verlenen van voorschotten;
h. de vergoeding die verschuldigd is door een subsidieontvanger bij vermogensvorming, als bedoeld in artikel 4:41 van de Algemene wet bestuursrecht;
i. het verslag over de doeltreffendheid en de effecten van de subsidie, specifieke uitkering of bijzondere uitkering in de praktijk;
j. de openbaarmaking van de resultaten van de bekostigde activiteiten;
k. het geven van informatie aan derden over de bekostigde activiteiten door de ontvanger van een subsidie, specifieke uitkering of bijzondere uitkering;
l. de maatregelen om misbruik en oneigenlijk gebruik van de subsidie, specifieke uitkering of bijzondere uitkering te voorkomen.
2. In het tweede lid wordt na ‘de subsidie’ ingevoegd ‘, specifieke uitkering of bijzondere uitkering’.
E
In artikel 6, eerste lid, wordt ‘het bepaalde bij of krachtens deze wet’ vervangen door ‘het bij of krachtens deze wet bepaalde met betrekking tot subsidieverstrekking’.
F
Artikel 10 komt te luiden:
Na inwerkingtreding van deze wet berust:
a. de Bekostigingsregeling eerste opvang ontheemden Oekraïne door Regionale openbare lichamen op artikel 2a, onderdeel a, van de Kaderwet overige JenV-subsidies en specifieke uitkeringen;
b. de Regeling specifieke uitkering Preventie met Gezag 2026–2029 op artikel 2a, onderdeel b, van de Kaderwet overige JenV-subsidies en specifieke uitkeringen.
Lasten en bevelen dat deze in het Staatsblad zal worden geplaatst en dat alle ministeries, autoriteiten, colleges en ambtenaren die zulks aangaat, aan de nauwkeurige uitvoering de hand zullen houden.
De Minister van Justitie en Veiligheid,
De Minister van Asiel en Migratie,
Dit wetsvoorstel beoogt de Kaderwet overige JenV-subsidies te wijzigen, door daarin een grondslag op te nemen voor het verstrekken van specifieke uitkeringen en bijzondere uitkeringen op verschillende beleidsterreinen waarvoor de bewindspersonen van het Ministerie van Justitie en Veiligheid verantwoordelijk zijn.
Als uitgangspunt geldt dat uitkeringen van het Rijk aan lagere overheden geschieden via het provincie- of gemeentefonds, waarbij voor de ontvanger beleids- en bestedingsvrijheid geldt. Specifieke uitkeringen verschillen hiervan, nu zij elke bijdrage uit ‘s Rijks kas betreffen die door of vanwege een minister onder voorwaarden ten behoeve van een bepaald openbaar belang aan provincies en gemeenten worden verstrekt.1
Redenen om een specifieke uitkering te verstrekken kunnen onder andere gelegen zijn in de wens om de middelen te oormerken of het belang om bepaalde (verantwoordings)informatie te ontvangen. Ook ligt een specifieke uitkering in de rede als het Rijk medeoverheden (achteraf) wil compenseren voor bepaalde kosten. Specifieke uitkeringen staan echter achterin de voorkeursvolgorde voor financiering en kunnen slechts worden verstrekt als deze wijze van bekostiging bijzondere aangewezen moet worden geacht, omdat de verstrekking daarvan administratie- en controlelasten met zich brengt en de beleids- en bestedingsvrijheid van lagere overheden beperkt.2 Het instellen van een specifieke uitkering vereist dus een bijzondere motivering.
De hoofdregel is dat specifieke uitkeringen bij of krachtens een (formeel)wettelijke grondslag kunnen worden geregeld.3 Deze bepaling is niet van toepassing indien specifieke uitkeringen rechtstreeks op grond van programma’s van de Europese Unie of in incidentele gevallen worden verstrekt.4 Daarnaast kunnen specifieke uitkeringen per ministeriële regeling worden verstrekt, indien deze eenmalig zijn.5 In de praktijk is het gebleken dat de mogelijkheid om per ministeriële regeling incidentele of eenmalige specifieke uitkeringen te verstrekken niet altijd volstaat om het beoogde doel van financiering te bereiken. Een wettelijke grondslag is in die gevallen noodzakelijk, om zo de specifieke uitkering vaker dan éénmalig te kunnen verstrekken. Met dit wetsvoorstel wordt beoogd te voorzien in deze benodigde wettelijke grondslag. Ook wordt een grondslag opgenomen voor het verstrekken van bijzondere uitkeringen. Dit financiële instrument is soortgelijk geregeld als de specifieke uitkering en wordt verstrekt aan de openbare lichamen van Bonaire, Sint Eustatius en Saba.6
De beoogde grondslag voor de verstrekking van specifieke uitkeringen en bijzondere uitkeringen zal worden opgenomen in de Kaderwet overige JenV-subsidies. Bij de positionering van de grondslag in de Kaderwet is in acht genomen dat een conceptwetsvoorstel waarmee wordt beoogd de Financiële-verhoudingswet te wijzigen7 enkele wijzigingen zal doorvoeren in de kaderwetten van andere departementen. In deze kaderwetten worden wettelijke grondslagen voor de verstrekking van specifieke uitkeringen en bijzondere uitkeringen opgenomen8, nu de brede grondslag voor het verstrekken van subsidies niet langer volstaat.9 Bij de vormgeving van de voorstelde grondslag is hier nauw op aangesloten.
De voorgestelde grondslag in de Kaderwet is, net als bij andere departementen, minder algemeen van aard dan de reeds bestaande grondslag voor de verstrekking van subsidies. Hiermee wordt aangesloten bij de regel in de Financiële-verhoudingswet dat de financiering van lagere overheden geschiedt via een algemene uitkering en dat de verstrekking van specifieke uitkeringen hierop de uitzondering blijft. Verder wordt in de voorgestelde aanpassingen geëxpliciteerd dat er bij of krachtens algemene maatregelen van bestuur of ministeriële regelingen nadere bepalingen of regels kunnen worden gesteld voor de verstrekking van specifieke uitkeringen of bijzondere uitkeringen. Tot slot wordt, in lijn met de kaderwetten van andere departementen, voorgesteld om de citeertitel te wijzigen naar ‘Kaderwet overige JenV-subsidies en specifieke uitkeringen’.
Dit wetsvoorstel voorziet slechts in een grondslag voor het verstrekken van specifieke uitkeringen en bijzondere uitkeringen op enkele beleidsterreinen waarvoor de bewindspersonen van het Ministerie van Justitie en Veiligheid verantwoordelijk zijn. Het wetsvoorstel heeft daarom geen gevolgen voor de rijksbegroting en voor de regeldruk van burgers, bedrijven en medeoverheden. Vanzelfsprekend zal in de toelichting op de (wijzigingen van) lagere regelgeving worden stilgestaan bij de effecten van de specifieke uitkering.
Van 23 december 2025 tot 27 februari 2026 heeft de (internet)consultatie plaatsgevonden over het wetsvoorstel. Het wetsvoorstel is formeel ter consultatie voorgelegd aan het Adviescollege toetsing regeldruk (ATR), de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) en het Interprovinciaal Overleg (IPO). ATR heeft het dossier niet geselecteerd voor een formeel advies, omdat het geen gevolgen heeft voor de regeldruk. Verder hebben de VNG en het IPO geen inhoudelijk advies uitgebracht.
Via de internetconsultatie zijn twee reacties ontvangen. Een van de betrokkenen reageert dat de daling van criminaliteit plaatsvindt door verbeterde (leef)omstandigheden, waardoor meer zou moeten ingezet op structurele financiering van zaken als huisvesting, onderwijs en werkgelegenheid. Voorop staat dat dit wetsvoorstel de grondslag regelt voor de bewindspersonen van het Ministerie van Justitie en Veiligheid om voor verschillende onderwerpen specifieke uitkeringen of bijzondere uitkeringen te verstrekken. Eén van de regelingen die met dit wetsvoorstel wordt omgehangen betreft de verstrekking van specifieke uitkeringen in het kader van het programma Preventie met Gezag. Dit is een onderdeel van het Nationaal Programma Leefbaarheid en Veiligheid, waarin door verschillende ministeries, gemeenten, bewoners en lokale organisaties wordt gewerkt aan het verbeteringen op het gebied van onderwijs, armoede, gezondheid, wonen en veiligheid. Vanuit het programma Preventie met Gezag wordt ingezet op de voorkoming van jeugdcriminaliteit in zevenentwintig kwetsbare stedelijke gebieden, waarbij het verlagen van risicofactoren en het versterken van beschermende factoren, zoals werk en opleiding, cruciaal is. Daarom bestaat zowel aandacht voor de aanwezigheid van meer wijkagenten, als voor een veiligere schoolomgevingen en jongerenwerk. Hiermee wordt (jeugd)criminaliteit via een bredere gebiedsgerichte aanpak, en niet enkel vanuit de justitiële hoek, voorkomen.
Een andere betrokkene vraagt zich af waarom niet wordt voorzien in een grondslag voor de verstrekking van bijzondere uitkeringen aan de openbare lichamen van Bonaire, Sint Eustatius en Saba. Sinds de consultatiefase is dit onderdeel in het wetsvoorstel verwerkt. Geregeld wordt dat dat de bewindspersonen van het Ministerie van Justitie en Veiligheid, naast specifieke uitkeringen aan gemeenten en provincies, ook bijzondere uitkeringen kunnen verstrekken aan de Caribische openbare lichamen, inzake de genoemde onderwerpen.
Met de voorgestelde wijziging van artikel 1 wordt de Minister van Asiel en Migratie toegevoegd aan begripsomschrijving van het begrip ‘Onze Minister’.
Het voorgestelde artikel 2a bevat een grondslag voor de bewindspersonen van het Ministerie van Justitie en Veiligheid om met betrekking tot bepaalde onderwerpen specifieke uitkeringen of bijzondere uitkeringen te verstrekken. Met de gekozen systematiek wordt aangesloten bij de vormgeving van kaderwetten van andere ministeries. Gelet op de uitzonderingspositie van specifieke uitkeringen beoogt dit wetsvoorstel geen grondslag te regelen voor álle beleidsterreinen van het Ministerie van Justitie en Veiligheid. Met de formulering van de onderwerpen is aansluiting gezocht bij activiteiten waarvan bekend is dat daar in het verleden specifieke uitkeringen voor zijn verstrekt, momenteel worden verstrekt of in de toekomst waarschijnlijk verstrekt zullen worden. Met de mogelijkheid om een specifieke uitkering te verstrekken op het gebied van ‘openbare orde’ dient terughoudend te worden omgegaan. Het regelen van de openbare orde in een gemeente, en de handhaving hiervan, behoort immers naar zijn aard tot de autonome ruimte van het gemeentebestuur. Het verstrekken van geoormerkte middelen ten aanzien van autonome taken kan bovendien leiden tot ingewikkelde verantwoordingsverplichtingen.
De voorgestelde wijzigingen van artikelen 3 en 4 geven een delegatiegrondslag en maken het mogelijk om bij of krachtens algemene maatregel van bestuur of bij ministeriële regeling de activiteiten waarvoor een specifieke uitkering of bijzondere uitkering kan worden verstrekt verder te bepalen en hiervoor nadere regels te stellen. Dit geeft de flexibiliteit om aan de hand van de behoefte en noodzaak van het specifieke onderwerp kaders voor het proces en toekenning uit te werken.
Het huidige artikel 6 regelt het toezicht op de naleving van ‘het bepaalde bij of krachtens deze wet’. Met de voorgestelde wijzigingen zal de verstrekking van specifieke uitkeringen mede in deze wet worden bepaald. De verantwoording voor de besteding van gelden uit specifieke uitkeringen is reeds geregeld in de Financiële-verhoudingswet en loopt via de SiSa10-systematiek. Gelet daarop wordt met deze wijziging tot uitdrukking gebracht dat artikel 6 niet beoogt het toezicht op de ontvangers van specifieke uitkeringen te regelen.
De voorgestelde wijziging van artikel 10 bevat een naamswijziging. Met deze wijziging wordt aangesloten bij de naamgeving van kaderwetten van andere departementen en de Financiële-verhoudingswet, waarin wordt bepaald dat specifieke uitkeringen geen subsidies betreffen.
In de Regeling specifieke uitkering Preventie met Gezag 2026–2029 worden aan gemeenten specifieke uitkeringen verstrekt die zich richten op de bestrijding en voorkoming van (jeugd)criminaliteit. De ministeriële regeling betreft een voortzetting van eerdere regelingen11 en behoeft daarom een wettelijke grondslag. Ook de Bekostigingsregeling eerste opvang ontheemden Oekraïne door Regionale openbare lichamen, die ziet op een vergoeding in de kosten van de coördinatie en eerste opvang van ontheemden uit Oekraïne, betreft een specifieke uitkering die vaker dan éénmalig wordt verstrekt en daarom een wettelijke grondslag behoeft.12 Het voorgestelde artikel voorziet erin dat deze regelingen zullen worden omgehangen en voortaan hun grondslag vinden in artikel 2a van de gewijzigde wet.
De Minister van Justitie en Veiligheid,
De Minister van Asiel en Migratie,
Wijziging van de Financiële-verhoudingswet, de Wet financiën openbare lichamen BES en enkele andere wetten in verband met de herziening van het uitkeringsstelsel (Wet herziening uitkeringsstelsel financiële verhoudingen). Zie paragraaf 3.2.1. ‘Verminderen aantal specifieke uitkeringen’ in de memorie van toelichting bij dat wetsvoorstel.
Een deel van de bestaande specifieke uitkeringen zal worden omgezet naar het regime van de bijzondere fondsuitkering. Zie Kamerstukken II 2024/25, 36 600 B, nr. 45.
Dit is het geval wanneer de wens bestaat om middelen te oormerken, bepaalde (verantwoordings)informatie te ontvangen of wanneer het Rijk medeoverheden (achteraf) wil compenseren voor bepaalde kosten.
Zie de subsidiekaderwetten van de departementen van Economische Zaken en Klimaat en Landbouw, Visserij, Voedselzekerheid en Natuur, Infrastructuur en Waterstaat en Volksgezondheid, Welzijn en Sport.
Zie de memorie van toelichting bij dat wetsvoorstel (Kamerstukken II 2025/26, 36 988, nr. 3, onder paragraaf 3.2.3. Aanpassen grondslag specifieke uitkering). Zie ook artikel VI en artikel VII van dat wetsvoorstel (Kamerstukken II 2025/26, 36 988, nr. 2), waarmee in subsidiekaderwetten een grondslag geregeld wordt voor de verstrekking van specifieke uitkeringen, ter vervanging van de eerder gehanteerde subsidiegrondslag.
Zoals overwogen in het nader rapport bij het voorstel Wet herziening uitkeringsstelsel financiële verhoudingen’ (Kamerstukken II 2025/26, nr. 4) leert de ervaring dat dit nauwelijks een waarborg vormt tegen de veelheid aan specifieke uitkeringen en juist eerder een risico in zich draagt dat regels zodanig worden toegepast dat de bestuurlijke praktijk er niet door wordt belemmerd.
Vergelijk eerder het advies van de Afdeling advisering van 15 juni 2022 bij het ontwerpbesluit houdende het stellen van regels over het verstrekken van specifieke uitkeringen aan gemeenten of provincies voor activiteiten die passen in het rijksbeleid met betrekking tot het bouwen, het wonen en de woonomgeving, W04.22.00051. Zie ook de Aanwijzingen voor de regelgeving, aanwijzing 2.19 ‘Primaat van de wetgever’.
Zie ook de Aanwijzingen voor de regelgeving, aanwijzing 2.24 ‘Toelaatbaarheid delegatie aan minister’
Artikel 15b van het wetsvoorstel tot wijziging van de Financiële-verhoudingswet (in de versie zoals voorgelegd aan de Afdeling advisering).
Zie uitgebreider over de positie van de minister van BZK het advies van de Afdeling van 18 maart 2026 bij het wetsvoorstel herziening uitkeringsstelsel financiële verhoudingen, W04.26.00003, punt 2.b en 4.b.
Zie het voorgestelde artikel 16, eerste lid, waarin wordt bepaald dat de verstrekking van een specifieke uitkering wordt geregeld bij of krachtens de wet.
Zie het huidige artikel 18 Fvw en het voorgestelde artikel 15b in het voorstel ‘Wet herziening uitkeringsstelsel financiële verhoudingen’.
Zie voor een uitgebreidere toelichting ten aanzien van deze punten het nader rapport bij het voorstel ‘Wet herziening uitkeringsstelsel financiële verhoudingen’.
Specifieke uitkeringen kunnen, zoals nu soms het geval is, wel aan de orde zijn op onderdelen van het brede terrein van het veiligheidsbeleid.
Wijziging van de Financiële-verhoudingswet, de Wet financiën openbare lichamen BES en enkele andere wetten in verband met de herziening van het uitkeringsstelsel (Wet herziening uitkeringsstelsel financiële verhoudingen). Zie paragraaf 3.2.1. ‘Verminderen aantal specifieke uitkeringen’ in de memorie van toelichting bij dat wetsvoorstel.
Een deel van de bestaande specifieke uitkeringen zal worden omgezet naar het regime van de bijzondere fondsuitkering. Zie Kamerstukken II 2024/25, 36 600 B, nr. 45.
Vergelijk eerder het advies van de Afdeling advisering van 15 juni 2022 bij het ontwerpbesluit houdende het stellen van regels over het verstrekken van specifieke uitkeringen aan gemeenten of provincies voor activiteiten die passen in het rijksbeleid met betrekking tot het bouwen, het wonen en de woonomgeving, W04.22.00051. Zie ook de Aanwijzingen voor de regelgeving, aanwijzing 2.19 ‘Primaat van de wetgever’.
Zie ook de Aanwijzingen voor de regelgeving, aanwijzing 2.24 ‘Toelaatbaarheid delegatie aan minister’.
Artikel 15b van het wetsvoorstel tot wijziging van de Financiële-verhoudingswet (in de versie zoals voorgelegd aan de Afdeling advisering).
Zie uitgebreider over de positie van de minister van BZK het advies van de Afdeling van 18 maart 2026 bij het wetsvoorstel herziening uitkeringsstelsel financiële verhoudingen, W04.26.00003, punt 2.b en 4.b.
Specifieke uitkeringen kunnen, zoals nu soms het geval is, wel aan de orde zijn op onderdelen van het brede terrein van het veiligheidsbeleid.
Zie artikel 17, tweede lid, van de Fvw, in samenhang gelezen met artikel 4:23 van de Algemene wet bestuursrecht. In deze artikelen wordt daarnaast geregeld dat een wettelijke grondslag niet vereist is indien het wetsvoorstel dat beoogt de wettelijke grondslag voor de specifieke uitkering te bieden binnen een jaar wordt ingediend bij de Staten-Generaal. Dit zal er dan uiteindelijk alsnog toe leiden dat een wettelijke grondslag wordt geregeld.
Artikel 91, eerste en tweede lid, van de Wet financiën openbare lichamen Bonaire, Sint Eustatius en Saba.
Zie de voorgestelde artikelen V, betreffende de Kaderwet EZ-, LVVN- en KGG-subsidies, en artikel VI, betreffende de Kaderwet subsidies I en M, van het conceptwetsvoorstel Wet herziening uitkeringsstelsel financiële verhoudingen.
Zie het huidige artikel 2 van de Kaderwet EZ-, LVVN- en KGG-subsidies en artikel 3 van de Kaderwet subsidies I en M en het voorgestelde artikel 15a, derde lid, van de Fvw.
Het betreft twee regelingen: de Regeling specifieke uitkering voorkomen georganiseerde en ondermijnende jeugdcriminaliteit 2022 en de Regeling specifieke uitkering ter voorkoming van jeugdcriminaliteit 2023.
De Regeling specifieke uitkering Preventie met Gezag 2026–2029 en de Regeling van de Minister voor Asiel en Migratie van 11 december 2025, nummer 6908867, tot wijziging van de Bekostigingsregeling eerste opvang ontheemden Oekraïne door Regionale openbare lichamen, waarmee de Bekostigingsregeling met de duur van één jaar werd verlengd, vinden momenteel hun grondslag in artikel 17, tweede lid, van de Fvw en zijn daarmee in afwachting van indiening van het onderhavige wetsvoorstel bij de Staten-Generaal.
Kopieer de link naar uw clipboard
https://zoek.officielebekendmakingen.nl/stcrt-2026-32107.html
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.