A. TITEL

Overeenkomst, opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, betreffende de ontzegging van de rijbevoegdheid, met bijlage;

Brussel, 17 juni 1998

B. TEKST1

Overeenkomst opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, betreffende de ontzegging van de rijbevoegdheid

De Hoge Verdragsluitende Partijen bij deze overeenkomst, lidstaten van de Europese Unie,

Onder verwijzing naar de Akte van de Raad van 17 juni 1998;

Overwegende dat het voor de verkeersveiligheid in de Europese Unie van het grootste belang is dat door middel van adequate maatregelen in de gehele Unie uitvoering wordt gegeven aan ontzeggingen van de rijbevoegdheid;

Overwegende dat ten gevolge van het vrije personenverkeer en de toename van het internationale wegverkeer, ontzeggingen van de rijbevoegdheid vaak worden opgelegd door een andere lidstaat dan die waarin de bestuurder zijn gewone verblijfplaats heeft;

Overwegende dat, gelet op Richtlijn 91/439/EEG van de Raad van 29 juli 1991 betreffende het rijbewijs1, de lidstaat op het grondgebied waarvan de houder van het rijbewijs zijn gewone verblijfplaats heeft, de nationale bepalingen inzake de intrekking, schorsing en nietigverklaring van rijbewijzen moet toepassen;

Overwegende dat bestuurders aan wie de rijbevoegdheid is ontzegd in een andere lidstaat dan die waarin zij hun gewone verblijfplaats hebben, de gevolgen van die maatregel niet mogen ontlopen wanneer zij zich in een andere lidstaat bevinden dan die waarin de overtreding is begaan;

Overwegende dat de lidstaat van verblijf van de houder van het rijbewijs daarom, bij overtredingen die als bijzonder ernstig worden beschouwd en onder bepaalde voorwaarden, uitvoering moet geven aan door een andere lidstaat opgelegde ontzeggingen van de rijbevoegdheid, door maatregelen te nemen die de intrekking, schorsing of nietigverklaring van het rijbewijs van de betrokkene met zich meebrengen;

Overwegende dat het feit dat de lidstaat van verblijf uitvoering heeft gegeven aan een door een andere lidstaat opgelegde ontzegging van de rijbevoegdheid, tot gevolg moet hebben dat de nodige maatregelen worden genomen om het besturen van een motorvoertuig tijdens de periode waarvoor de ontzegging geldt, wettelijk strafbaar te stellen in elke lidstaat van de Europese Unie op het grondgebied waarvan zulks kan gebeuren,

Hebben overeenstemming bereikt over de volgende bepalingen:

Artikel 1

In deze overeenkomst wordt verstaan onder:

  • a. „ontzegging van de rijbevoegdheid": elke maatregel in verband met het begaan van een verkeersovertreding die tot gevolg heeft dat de rijbevoegdheid van de bestuurder van een motorvoertuig wordt ingetrokken of geschorst en ten aanzien waarvan geen gewoon rechtsmiddel openstaat. Deze maatregel kan zowel in een hoofdstraf, aanvullende of bijkomende straf als in een veiligheidsmaatregel bestaan en kan zowel door een rechterlijke instantie als door een administratieve autoriteit genomen zijn;

  • b. „staat van de overtreding": de lidstaat op het grondgebied waarvan de verkeersovertreding is begaan die geleid heeft tot ontzegging van de rijbevoegdheid;

  • c. „staat van verblijf": de lidstaat op het grondgebied waarvan de persoon aan wie de rijbevoegdheid is ontzegd, zijn gewone verblijfplaats heeft in de zin van artikel 9 van Richtlijn 91/439/EEG;

  • d. „motorvoertuig": elk voertuig dat beantwoordt aan de definitie van artikel 3, lid 3, van Richtlijn 91/439/EEG.

Artikel 2

De lidstaten verbinden zich ertoe, overeenkomstig de bepalingen van deze overeenkomst samen te werken om te voorkomen dat een bestuurder aan wie de rijbevoegdheid is ontzegd in een andere lidstaat dan die waar hij zijn gewone verblijfplaats heeft, de gevolgen van die maatregel ontloopt wanneer hij de staat van de overtreding verlaat.

Artikel 3

1. De staat van de overtreding stelt de staat van verblijf onverwijld in kennis van ieder besluit tot ontzegging van de rijbevoegdheid dat genomen is vanwege een overtreding die het gevolg is van in de bijlage genoemde handelingen.

2. Elke lidstaat kan met andere lidstaten overeenkomen dat in bepaalde gevallen waarin artikel 6, lid 2, onder a), van toepassing zou zijn, geen kennisgeving overeenkomstig lid 1 hoeft plaats te vinden.

Artikel 4

1. Behoudens artikel 6, geeft de staat van verblijf die overeenkomstig artikel 3 in kennis is gesteld, onverwijld uitvoering aan de in de staat van de overtreding genomen beslissing tot ontzegging van de rijbevoegdheid, door:

  • a. hetzij de beslissing tot ontzegging van de rijbevoegdheid rechtstreeks ten uitvoer te leggen, rekening houdend met het deel van de door de staat van de overtreding opgelegde periode van ontzegging van de rijbevoegdheid dat in voorkomend geval reeds in die staat is verstreken;

  • b. hetzij de beslissing tot ontzegging van de rijbevoegdheid ten uitvoer te leggen door middel van een strafrechtelijke of bestuursrechtelijke beslissing overeenkomstig het bepaalde in lid 2;

  • c. hetzij de beslissing tot ontzegging van de rijbevoegdheid om te zetten in een eigen strafrechtelijke of bestuursrechtelijke beslissing, en zodoende, onverminderd artikel 11, de beslissing van de staat van de overtreding te vervangen door een nieuwe beslissing, overeenkomstig het bepaalde in lid 3.

2. Indien de staat van verblijf de procedure van lid 1, onder b), toepast:

  • a. houdt hij rekening met het deel van de door de staat van de overtreding opgelegde periode van ontzegging van de rijbevoegdheid dat in voorkomend geval reeds in die staat is verstreken;

  • b. mag hij de duur van de ontzegging van de rijbevoegdheid slechts inkorten tot de maximumduur die in zijn nationale recht voor soortgelijke feiten geldt;

  • c. verlengt hij de duur van de door de staat van de overtreding opgelegde ontzegging van de rijbevoegdheid niet.

3. Indien de staat van verblijf de procedure van lid 1, onder c), toepast:

  • a. is hij gebonden door de constatering van de feiten voorzover die expliciet of impliciet vermeld staan in de beslissing tot ontzegging van de rijbevoegdheid in de staat van de overtreding;

  • b. houdt hij rekening met het deel van de door de staat van de overtreding opgelegde periode van ontzegging van de rijbevoegdheid dat in voorkomend geval reeds in die staat is verstreken;

  • c. mag hij de duur van de ontzegging van de rijbevoegdheid inkorten om deze in overeenstemming te brengen met de duur die overeenkomstig zijn nationale wetgeving in het betreffende geval zou zijn toegepast;

  • d. verlengt hij de duur van de door de staat van de overtreding opgelegde ontzegging van de rijbevoegdheid niet;

  • e. mag hij de ontzegging van de rijbevoegdheid niet vervangen door een geldboete of een andere maatregel.

4. Wanneer de staat van verblijf uitvoering geeft aan een ontzegging van de rijbevoegdheid overeenkomstig dit artikel, stelt hij, zo nodig, een datum vast waarop hij de ontzegging van de rijbevoegdheid ten uitvoer zal leggen.

5. Bij de in artikel 15, lid 2, bedoelde kennisgeving deelt iedere lidstaat in een verklaring mee welke van de in lid 1 omschreven procedures hij voornemens is toe te passen in zijn hoedanigheid van staat van verblijf. Deze verklaring kan te allen tijde door een nieuwe verklaring vervangen worden.

Artikel 5

Het geven van uitvoering aan een ontzegging van de rijbevoegdheid overeenkomstig artikel 4 laat alle aanvullende maatregelen welke de staat van verblijf uit hoofde van zijn wetgeving ten behoeve van de verkeersveiligheid kan aannemen, onverlet.

Artikel 6

1. De staat van verblijf weigert uitvoering te geven aan de ontzegging van de rijbevoegdheid wanneer:

  • a. de beslissing reeds volledig in de staat van de overtreding ten uitvoer is gelegd;

  • b. ten aanzien van de overtreder in de staat van verblijf voor dezelfde feiten reeds een beslissing genomen is en die beslissing ten uitvoer gelegd is of de tenuitvoerlegging ervan lopende is;

  • c. de overtreder in de staat van verblijf onder een algemene gratie- of amnestiemaatregel zou vallen indien de overtreding op het grondgebied van deze staat begaan zou zijn;

  • d. de maatregel volgens zijn wetgeving verjaard is.

  • e. hij, gelet op de omstandigheden van het geval, na ontvangst van uit hoofde van artikel 8 verstrekte informatie, van oordeel is dat de betrokkene niet voldoende gelegenheid heeft gehad om zich te verdedigen.

2. De staat van verblijf mag weigeren uitvoering te geven aan de ontzegging van de rijbevoegdheid wanneer:

  • a. de handeling waarvoor in de staat van de overtreding ontzegging van de rijbevoegdheid is opgelegd, in de wetgeving van de staat van verblijf geen overtreding vormt;

  • b. de resterende periode van ontzegging die in de staat van verblijf ten uitvoer kan worden gelegd, korter is dan een maand;

  • c. de wetgeving van de staat van verblijf voor de feiten die aanleiding hebben gegeven tot de door de staat van de overtreding opgelegde ontzegging van de rijbevoegdheid, niet in ontzegging als maatregel voorziet.

3. Bij de in artikel 15, lid 2, bedoelde kennisgeving of op enig ander tijdstip kan een lidstaat verklaren dat hij lid 2 van dit artikel altijd geheel of gedeeltelijk zal toepassen. Wanneer een dergelijke verklaring is afgelegd, zijn de andere lidstaten niet verplicht om de in de verklaring bedoelde ontzeggingen van de rijbevoegdheid krachtens artikel 3 bekend te maken aan de lidstaat die deze verklaring afgelegd heeft. Afgelegde verklaringen kunnen te allen tijde worden ingetrokken.

Artikel 7

1. De bevoegde autoriteit van de staat van de overtreding doet de in artikel 3 bedoelde kennisgeving toekomen aan de centrale autoriteit van de staat van verblijf.

2. Voor de toepassing van lid 1 deelt elke lidstaat wanneer hij de in artikel 15, lid 2, bedoelde kennisgeving doet, mee:

  • a. welke centrale autoriteit of autoriteiten hij aanwijst;

  • b. welke bevoegde autoriteiten belast worden met de in artikel 3 bedoelde kennisgevingen.

Artikel 8

1. De in artikel 3 bedoelde kennisgeving gaat vergezeld van:

– nuttige informatie voor het lokaliseren van de persoon aan wie de rijbevoegdheid is ontzegd;

– het origineel of een gewaarmerkt afschrift van de beslissing tot ontzegging van de rijbevoegdheid;

– een beknopte uiteenzetting van de feiten en een verwijzing naar de wettelijke bepalingen van de staat van de overtreding op grond waarvan de ontzegging is opgelegd, indien deze niet in de beslissing zijn opgenomen;

– een verklaring inzake het definitieve karakter van de beslissing;

– informatie over de tenuitvoerlegging van de ontzegging van de rijbevoegdheid in de staat van de overtreding; deze informatie omvat de duur van de ontzegging, alsmede de begin- en einddatum van de ontzegging, voorzover deze bekend zijn,

– het rijbewijs, wanneer dit in beslag is genomen.

2. Wanneer de persoon aan wie de ontzegging van de rijbevoegdheid opgelegd is, tijdens de procedure niet persoonlijk verschenen is of niet vertegenwoordigd was, moeten de kennisgevingen krachtens artikel 3 vergezeld gaan van een bewijs dat deze persoon overeenkomstig de wetgeving van de staat van de overtreding naar behoren van de procedure in kennis gesteld is.

3. Als de overeenkomstig de leden 1 en 2 verstrekte informatie ontoereikend wordt geacht voor het nemen van een besluit op grond van deze overeenkomst, met name wanneer er, gelet op de omstandigheden van het betrokken geval, twijfel bestaat over de vraag of de betrokkene voldoende gelegenheid heeft gehad om zich te verdedigen, verzoeken de bevoegde autoriteiten van de staat van verblijf de bevoegde autoriteiten van de staat van de overtreding om onmiddellijke toezending van de noodzakelijke aanvullende informatie.

Artikel 9

1. Behoudens de leden 2 en 3 wordt geen vertaling geëist van de in artikel 3 bedoelde kennisgevingen of van de in artikel 8 bedoelde begeleidende stukken, noch van een ander document dat verband houdt met de toepassing van deze overeenkomst.

2. Iedere lidstaat kan bij het doen van de in artikel 15, lid 2, bedoelde kennisgeving verklaren dat de in lid 1 van dit artikel bedoelde documenten die hem door de staat van de overtreding worden toegezonden, vergezeld dienen te gaan van een vertaling in een van de in zijn verklaring genoemde officiële talen van de instellingen van de Europese Gemeenschappen.

3. Met uitzondering van het in artikel 8, lid 1, tweede streepje, bedoelde document behoeven de in lid 1 van dit artikel bedoelde documenten niet gewaarmerkt te worden.

Artikel 10

De staat van verblijf stelt de staat van de overtreding in kennis van elk besluit dat genomen is ten aanzien van een ingevolge artikel 3 gedane kennisgeving en ten aanzien van de tenuitvoerlegging; indien hij ingevolge artikel 6 weigert uitvoering te geven aan een ontzegging van de rijbevoegdheid, maakt hij melding van de redenen voor deze weigering.

Artikel 11

1. Het besluit van de staat van verblijf doet geen afbreuk aan het recht van de staat van de overtreding om de door hem opgelegde ontzegging van de rijbevoegdheid op zijn grondgebied voor de volle periode ten uitvoer te leggen.

2. Bij het doen van de in artikel 15, lid 2, bedoelde kennisgeving kan iedere lidstaat verklaren dat hij lid 1 van dit artikel in zijn hoedanigheid van staat van de overtreding niet zal toepassen.

3. De staat van de overtreding en de staat van verblijf oefenen hun verantwoordelijkheid uit hoofde van de overeenkomst derwijze uit dat gegarandeerd wordt dat de totale periode van ontzegging van de rijbevoegdheid, rekening houdend met de periode van ontzegging van de rijbevoegdheid die voor de betrokken overtreding in voorkomend geval reeds is verstreken in de staat van verblijf, niet langer is dan de oorspronkelijk in de staat van de overtreding vastgestelde periode van ontzegging van de rijbevoegdheid.

4. Wanneer een lidstaat die als staat van de overtreding voornemens is lid 1 toe te passen, de betrokkene in kennis stelt van de beslissing tot ontzegging van de rijbevoegdheid, deelt hij hem terzelfder tijd ook dit voornemen mee; in de kennisgeving aan de staat van verblijf overeenkomstig artikel 3, bevestigt hij dat hij zijn voornemen aan de betrokkene heeft meegedeeld.

Artikel 12

Iedere lidstaat neemt de nodige maatregelen om te voorzien in de mogelijkheid tot bestraffing van het besturen van een motorvoertuig op zijn grondgebied wanneer de rijbevoegdheid bij toepassing van deze overeenkomst door de staat van verblijf aan de bestuurder is ontzegd.

Artikel 13

De kosten die aan de uitvoering van deze overeenkomst verbonden zijn, komen ten laste van de lidstaat waar die kosten gemaakt zijn.

Artikel 14

1. Het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen is bevoegd uitspraak te doen in elk geschil tussen lidstaten betreffende de uitlegging of de toepassing van deze overeenkomst wanneer de Raad er niet in slaagt het geschil te regelen binnen zes maanden te rekenen vanaf het tijdstip waarop een van zijn leden het hem heeft voorgelegd. Het Hof van Justitie is tevens bevoegd uitspraak te doen in elk geschil tussen lidstaten en de Commissie betreffende de uitlegging of de toepassing van deze overeenkomst.

2. Een lidstaat kan door middel van een verklaring afgelegd bij de in artikel 15, lid 2, bedoelde kennisgeving of op enig later tijdstip, de bevoegdheid van het Hof van Justitie aanvaarden om, bij wijze van prejudiciële beslissing, een uitspraak te doen over de uitlegging van deze overeenkomst.

3. Wanneer een lidstaat een verklaring aflegt uit hoofde van lid 2, geeft hij aan dat ofwel:

  • a. elke nationale rechterlijke instantie van die lidstaat waarvan de beslissingen volgens het nationale recht niet vatbaar zijn voor hoger beroep, het Hof van Justitie kan verzoeken, bij wijze van prejudiciële beslissing, een uitspraak te doen over een vraag betreffende de uitlegging van deze overeenkomst, die wordt opgeworpen in een bij haar aanhangig gemaakte zaak, indien zij een beslissing op dit punt noodzakelijk acht voor het wijzen van haar vonnis, ofwel

  • b. elke nationale rechterlijke instantie van die lidstaat het Hof van Justitie kan verzoeken, bij wijze van prejudiciële beslissing, een uitspraak te doen over een vraag betreffende de uitlegging van deze overeenkomst, die wordt opgeworpen in een bij haar aanhangig gemaakte zaak, indien zij een beslissing op dit punt noodzakelijk acht voor het wijzen van haar vonnis.

4. Het statuut van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen en het reglement voor de procesvoering van dat Hof zijn van toepassing. Elke lidstaat mag, ongeacht of hij een verklaring uit hoofde van lid 2 heeft afgelegd of niet, memories of schriftelijke opmerkingen bij het Hof indienen in gevallen als bedoeld in lid 3.

Artikel 15

1. Deze overeenkomst wordt de lidstaten ter aanneming overeenkomstig hun onderscheiden grondwettelijke bepalingen voorgelegd.

2. De lidstaten stellen de secretaris-generaal van de Raad van de Europese Unie in kennis van de voltooiing van de overeenkomstig hun grondwettelijke bepalingen voor de aanneming van deze overeenkomst vereiste procedure.

3. Deze overeenkomst treedt in werking negentig dagen na de in lid 2 bedoelde kennisgeving door de lidstaat die, lidstaat van de Europese Unie zijnde op de datum waarop de Raad de akte tot vaststelling van deze overeenkomst heeft aangenomen, deze handeling als laatste verricht.

4. Tot de inwerkingtreding van deze overeenkomst kan een lidstaat bij de in lid 2 bedoelde kennisgeving of op enig later tijdstip verklaren dat de overeenkomst, met uitzondering van artikel 14, op hem van toepassing is in zijn betrekkingen met de lidstaten die eenzelfde verklaring hebben afgelegd. Dergelijke verklaringen treden in werking negentig dagen na de nederlegging ervan.

5. Deze overeenkomst en de desbetreffende verklaringen zijn alleen van toepassing op overtredingen die begaan zijn na de datum van inwerkingtreding van de overeenkomst, respectievelijk na de datum met ingang waarvan de overeenkomst tussen de betrokken lidstaten van toepassing is.

Artikel 16

1. Deze overeenkomst staat open voor toetreding door elke staat die lid wordt van de Europese Unie.

2. De door de Raad van de Europese Unie in de taal van de toetredende staat vastgestelde tekst van deze overeenkomst is authentiek.

3. De akten van toetreding worden neergelegd bij de secretaris-generaal van de Raad van de Europese Unie.

4. Deze overeenkomst treedt ten aanzien van elke toetredende staat in werking negentig dagen nadat diens akte van toetreding is neergelegd, of op de datum van inwerkingtreding van de overeenkomst indien deze bij het verstrijken van de genoemde periode van negentig dagen nog niet in werking is getreden.

5. Artikel 15, lid 4, is van toepassing op toetredende lidstaten.

Artikel 17

Er kunnen geen voorbehouden worden gemaakt ten aanzien van deze overeenkomst.

Artikel 18

Voor wat betreft het Verenigd Koninkrijk, is deze overeenkomst alleen van toepassing op het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië en Noord-Ierland.

Artikel 19

1. De secretaris-generaal van de Raad van de Europese Unie is depositaris van deze overeenkomst.

2. De depositaris maakt in het Publicatieblad van de Europese Gemeenschappen de stand van de aannemingen en toetredingen, alsmede de verklaringen en andere kennisgevingen met betrekking tot deze overeenkomst bekend.

TEN BLIJKE WAARVAN de ondergetekende gevolmachtigden hun handtekening onder deze overeenkomst hebben gesteld.

GEDAAN te Brussel, de zeventiende juni negentienhonderd achtennegentig, in één exemplaar in de Deense, de Duitse, de Engelse, de Finse, de Franse, de Griekse, de Ierse, de Italiaanse, de Nederlandse, de Portugese, de Spaanse en de Zweedse taal, zijnde alle teksten gelijkelijk authentiek, dat wordt neergelegd in het archief van het secretariaat-generaal van de Raad van de Europese Unie.

De Overeenkomst is op 17 juni 1998 ondertekend voor de volgende Staten:

België

Denemarken

Duitsland

Finland

Frankrijk

Griekenland

Ierland

Italië

het Koninkrijk der Nederlanden

Luxemburg

Oostenrijk

Portugal

Spanje

het Verenigd Koninkrijk van Groot-Brittannië

en Noord-Ierland

Zweden

Bijlage

Handelingen die onder artikel 3 van de overeenkomst vallen

1. Roekeloos of gevaarlijk rijden (al dan niet de dood, verwonding of een grote kans daarop tot gevolg hebbend).

2. Opzettelijke niet-inachtneming van de verplichtingen die bestuurders van voertuigen na een verkeersongeval hebben (door- of wegrijden na een ongeval).

3. Besturen van een voertuig onder invloed van alcoholische dranken of andere stoffen die de psychische en/of fysieke vaardigheden van de bestuurder aantasten of verminderen.

Weigeren om een test te ondergaan in verband met het gebruik van alcohol of verdovende middelen.

4. Besturen van een voertuig met een hogere snelheid dan toegestaan is.

5. Besturen van een voertuig tijdens de periode van ontzegging van de rijbevoegdheid.

6. Andere handelingen die een overtreding vormen waarvoor door de staat van de overtreding een ontzegging van de rijbevoegdheid is opgelegd:

– met een duur van ten minste zes maanden;

– met een duur van minder dan zes maanden voorzover zulks bilateraal tussen de betrokken lidstaten is overeengekomen.

Convention drawn up on the basis of article K.3 of the Treaty on European Union on driving disqualifications

The High Contracting parties to this Convention, Member States of the European Union,

Referring to the Council Act of 17 June 1998,

Whereas it is of the utmost importance for road safety within the European Union that a Union-wide effect be given to driving disqualifications by adequate means;

Whereas as a result of the free movement of persons and the increasing international road traffic, disqualifications from driving are frequently imposed by a Member State other than that in which the driver normally resides;

Whereas having regard to Council Directive 91/439/EEC of 29 July 1991 on driving licences1, national provisions on the withdrawal, suspension and cancellation of driving licences should be applied by the Member State in whose territory the licence holder has his or her normal residence;

Whereas drivers disqualified from driving in a Member State other than that of their normal residence ought not to escape the effects of such measure when present in a Member State other than that of the offence;

Whereas the Member State of residence of the licence holder should therefore, in respect of offences considered particularly serious and under certain conditions, give effect to driving disqualifications imposed by another Member State by taking measures entailing the withdrawal, suspension or cancellation of his or her driving licence;

Whereas the fact that the Member State of residence has given effect to such a disqualification imposed by another Member State, should entail the consequence that the necessary measures are taken to penalize the act of driving a motor vehicle during the period of the disqualification under the laws of any Member State of the European Union in whose territory this may occur,

Have agreed as follows:

Article 1

For the purposes of this Convention:

  • a) “driving disqualification" shall mean any measure related to the commission of a road traffic offence which results in withdrawal or suspension of the right to drive of a driver of a motor vehicle and which is no longer subject to a right of appeal. The measure may constitute either a primary, secondary or supplementary penalty or a safety measure and may have been taken either by a judicial authority or by an administrative authority;

  • b) “State of the offence" shall mean the Member State within the territory of which the road traffic offence that has given rise to a driving disqualification was committed;

  • c) “State of residence" shall mean the Member State within the territory of which the person who has been disqualified from driving is normally resident within the meaning of Article 9 of Directive 91/439/EEC;

  • d) “motor vehicle" shall mean any vehicle covered by the definition in Article 3(3) of Directive 91/439/EEC.

Article 2

The Member States hereby undertake to cooperate, in accordance with the provisions of this Convention, with the objective that drivers who are disqualified from driving in a Member State other than that in which they normally reside should not escape the effects of their disqualification when they leave the State of the offence.

Article 3

1. The State of the offence shall without delay notify the State of residence of any driving disqualification imposed for an offence arising from conduct referred to in the Annex.

2. Each Member State may agree with other Member States that notification to it pursuant to paragraph 1 shall not take place in certain cases in which Article 6(2)(a) would apply.

Article 4

1. Subject to Article 6, the State of residence which has been notified pursuant to Article 3 shall without delay give effect to the decision imposing disqualification from driving taken in the State of the offence in one of the following ways:

  • a) by directly executing the decision imposing disqualification from driving, while taking into account any part of the period of disqualification imposed by the State of the offence which has already been served in the latter, or

  • b) by executing the decision imposing disqualification from driving via a judicial or administrative decision in accordance with the conditions laid down in paragraph 2, or

  • c) by converting the decision imposing disqualification from driving into a judicial or administrative decision of its own, thus, without prejudice to Article 11, substituting for the decision by the State of the offence a new decision in accordance with the conditions laid down in paragraph 3.

2. If it applies the procedure laid down in paragraph 1(b) the State of residence:

  • a) shall take into account any part of the period of the driving disqualification imposed by the State of the offence which has already been served in that State;

  • b) may reduce the duration of the driving disqualification but only to the maximum term provided for acts of the same kind under its national law;

  • c) shall not extend the duration of the driving disqualification imposed by the State of the offence.

3. If it applies the procedure laid down in paragraph 1(c) the State of residence:

  • a) shall be bound by the facts as established insofar as they are stated explicitly or implicitly in the decision imposing disqualification from driving in the State of the offence;

  • b) shall take into account any part of the period of the driving disqualification imposed by the State of the offence which has already been served in that State;

  • c) may reduce the duration of the driving disqualification to align it to the duration which according to its national law would have been applied for the case in question;

  • d) shall not extend the duration of the driving disqualification imposed by the State of the offence;

  • e) may not replace the driving disqualification by a fine or any other measure.

4. When giving effect to a driving disqualification under this Article, the State of residence shall, where necessary, determine a date from which it will enforce the driving disqualification.

5. When giving the notification referred to in Article 15(2), each Member State shall indicate in a declaration which of the procedures described in paragraph 1 it intends to apply in its capacity as a State of residence. The declaration made may be replaced by a new declaration at any time.

Article 5

Giving effect to a driving disqualification pursuant to Article 4 shall be without prejudice to any additional road safety measures that the State of residence may take under its own legislation.

Article 6

1. The State of residence shall refuse to give effect to the driving disqualification where:

  • a) the driving disqualification has already been fully enforced in the State of the offence;

  • b) the offender has already had a driving disqualification imposed on him in the State of residence for the same acts and that disqualification has been or is being enforced;

  • c) the offender would have benefited from a general pardon or amnesty in the State of residence if the acts had been committed within the territory of that State;

  • d) the period of limitation for the measure would have expired under its own legislation;

  • e) in the circumstances of the particular case, after receiving any information supplied under Article 8, it considers that the person concerned has not had an adequate opportunity to defend himself.

2. The State of residence may refuse to give effect to the driving disqualification if:

  • a) the conduct for which the driving disqualification has been imposed in the State of the offence does not constitute an offence under the law of the State of residence;

  • b) the remaining period of disqualification which could be enforced in the State of residence is less than one month;

  • c) driving disqualification is not a measure available under the legislation of the State of residence for the acts giving rise to the driving disqualification imposed by the State of the offence.

3. When giving the notification referred to in Article 15(2) or at any other time, any Member State may declare that it will always apply paragraph 2 of this Article in part or in full. When such a declaration has been made, the other Member States shall not be obliged to communicate driving disqualifications such as referred to in that declaration pursuant to Article 3 to the Member State that has made the declaration. Any Member State may withdraw its declaration at any time.

Article 7

1. The competent authority of the State of the offence shall forward the notification referred to in Article 3 to the central authority of the State of residence.

2. For the purposes of paragraph 1, when giving the notification referred to in Article 15(2), each Member State shall indicate:

  • a) the central authority or central authorities which it designates;

  • b) the competent authorities responsible for submitting the notifications referred to in Article 3.

Article 8

1. The notification referred to in Article 3 shall be accompanied by:

– details serving to locate the person disqualified from driving;

– the original or a certified copy of the decision imposing a driving disqualification;

– a brief statement of the circumstances and a reference to the legal provisions in the State of the offence on the basis of which the driving disqualification was imposed, if these are not given in the decision;

– an attestation that it is final;

– information regarding the enforcement of the driving disqualification in the State of the offence, including the length of the disqualification and, where known, the dates on which the disqualification starts and expires;

– the driving licence, if it has been seized.

2. Where the person on whom the driving disqualification has been imposed did not appear personally or was not represented at the proceedings, notifications pursuant to Article 3 must be accompanied by evidence that the person has been duly notified of the proceedings in accordance with the law of the State of the offence.

3. If the information communicated in accordance with paragraphs 1 and 2 is found to be insufficient to allow a decision to be taken pursuant to this Convention, in particular where, in the circumstances of the particular case, there is doubt whether the person concerned has had an adequate opportunity to defend himself, the competent authorities of the State of residence shall request the competent authorities of the State of the offence to provide the necessary supplementary information without delay.

Article 9

1. Subject to paragraphs 2 and 3, no translation of the notifications referred to in Article 3 or of the accompanying material referred to in Article 8 or of any other documents relating to the application of this Convention shall be required.

2. Any Member State may, when giving the notification referred to in Article 15(2), declare that the documents referred to in paragraph 1 forwarded to it by the State of the offence must be accompanied by a translation into one of the official languages of the institutions of the European Communities indicated in its declaration.

3. Except for the document referred to in the second indent of Article 8(1), the documents referred to in paragraph 1 of this Article need not be certified.

Article 10

The State of residence shall inform the State of the offence of any decision taken in respect of a notification given pursuant to Article 3 and in respect of enforcement and, where it refuses to give effect to a driving disqualification pursuant to Article 6, of the reasons for its refusal.

Article 11

1. The right of the State of the offence to execute in its territory the full period of the driving disqualification determined by the State of the offence shall not be affected by the decision of the State of residence.

2. When giving the notification referred to in Article 15(2), any Member State may indicate that it will not apply paragraph 1 of this Article in its capacity as the State of the offence.

3. The State of the offence and the State of residence shall exercise their responsibilities under the Convention in such a way as to ensure that the total period of disqualification, taking into account any period of disqualification which is served for the offence concerned in the State of residence, does not exceed the period of disqualification originally determined by the State of the offence.

4. When notifying the person concerned of the decision to disqualify, a State of the offence which proposes to apply paragraph 1 shall at the same time inform the person of this fact, and shall confirm in the notification given in accordance with Article 3 to the State of residence that it has done so.

Article 12

Each Member State shall adopt the measures necessary to enable it to penalize the driving of a motor vehicle in its territory when the driver is disqualified from driving by the State of residence in implementation of this Convention.

Article 13

Costs incurred in implementing this Convention shall be borne in the Member State in which they occur.

Article 14

1. The Court of Justice of the European Communities shall have jurisdiction to rule on any dispute between Member States regarding the interpretation or the application of this Convention whenever such dispute cannot be settled by the Council within six months of its being referred to the Council by one of its members. The Court shall also have jurisdiction to rule on any dispute between Member States and the Commission regarding the interpretation or application of this Convention.

2. Any Member State shall be able to accept, through a declaration made when giving the notification referred to in Article 15(2) or at any later date, the jurisdiction of the Court of Justice to give preliminary rulings on the interpretation of this Convention.

3. A Member State making a declaration pursuant to paragraph 2 shall specify that either:

  • a) any court or tribunal of that State against whose decisions there is no judicial remedy under national law may request the Court of Justice to give a preliminary ruling on a question raised in a case pending before it and concerning the interpretation of this Convention if that court or tribunal considers that a decision on the question is necessary to enable it to give judgment, or

  • b) any court or tribunal of that State may request the Court of Justice to give a preliminary ruling on a question raised in a case pending before it and concerning the interpretation of this Convention if that court or tribunal considers that a decision on the question is necessary to enable it to give judgment.

4. The Statute of the Court of Justice of the European Community and its Rules of Procedure shall apply. Any Member State, whether or not it has made a declaration pursuant to paragraph 2, shall be entitled to submit statements of case or written observations to the Court in cases which arise under paragraph 3.

Article 15

1. This Convention shall be subject to adoption by the Member States in accordance with their respective constitutional requirements.

2. Member States shall notify the Secretary-General of the Council of the European Union of the completion of their constitutional requirements for adopting this Convention.

3. This Convention shall enter into force ninety days after the notification referred to in paragraph 2 by the Member State which, being a Member of the European Union on the date of the adoption by the Council of the act drawing up this Convention, is the last to fulfil this formality.

4. Until this Convention enters into force, any Member State may, when giving the notification referred to in paragraph 2 or at any later date, declare that with respect to itself the Convention, except Article 14, shall apply to its relations with Member States that have made the same declaration. Such declarations shall apply as from ninety days after the date of their deposit.

5. This Convention and declarations made in respect of it shall be applicable only to offences committed after the entry into force of the Convention or from the date on which the Convention has become applicable between the Member States concerned.

Article 16

1. This Convention shall be open to accession by any State that becomes a member of the European Union.

2. The text of this Convention in the language of the acceding State, drawn up by the Council of the European Union, shall be authentic.

3. Instruments of accession shall be deposited with the Secretary-General of the Council of the European Union.

4. This Convention shall enter into force with respect to any State that accedes to it ninety days after the deposit of its instrument of accession or on the date of entry into force of the Convention if it has not already entered into force at the time of expiry of those ninety days.

5. Article 15(4) shall apply to acceding Member States.

Article 17

No reservation may be entered in respect of this Convention.

Article 18

As regards the United Kingdom, the provisions of this Convention shall apply only to the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland.

Article 19

1. The Secretary-General of the Council of the European Union shall act as depositary of this Convention.

2. The depositary shall publish in the Official Journal of the European Communities information on the progress of adoptions, accessions and declarations, and also any other notification concerning this Convention.

IN WITNESS WHEREOF, the undersigned Plenipotentiaries have hereinto set their hands.

DONE at Brussels on the seventeenth day of June in the year one thousand nine hundred and ninety-eight in a single original, in the Danish, Dutch, English, Finnish, French, German, Greek, Irish, Italian, Portuguese, Spanish and Swedish languages, each text being equally authentic, such original being deposited in the archives of the General Secretariat of the Council of the European Union.

(Voor de ondertekening zie blz. 10 van dit Tractatenblad)

Annex

Conduct covered by article 3 of the Convention

1. Reckless or dangerous driving (whether or not resulting in death, injury or serious risk).

2. Wilful failure to carry out the obligations placed on drivers after being involved in road accidents (hit-and-run driving).

3. Driving a vehicle while under the influence of alcohol or other substances affecting or diminishing the mental and physical abilities of a driver.

Refusal to submit to alcohol and drug tests.

4. Driving a vehicle faster than the permitted speed.

5. Driving a vehicle whilst disqualified.

6. Other conduct constituting an offence for which a driving disqualification has been imposed by the State of the offence

– of a duration of six months or more,

– of a duration of less than six months where that has been agreed bilaterally between the Member States concerned.

Convention établie sur la base de l'article K.3 du Traité sur l'Union européenne, relative aux décisions de déchéance du droit de conduire

Les Hautes Parties contractantes à la présente convention, Etats membres de l'Union européenne,

Se referant à l'acte du Conseil du 17 juin 1998;

Considérant qu'il est de la plus haute importance, pour la sécurité routière, dans l'Union européenne, d'exécuter, par des moyens adéquats, dans toute l'Union, les décisions de déchéance du droit de conduire;

Considérant que, en raison de la libre circulation des personnes et de l'accroissement du trafic routier international, il arrive fréquemment que des décisions de déchéance du droit de conduire soient prises par un Etat membre autre que celui où le conducteur réside normalement;

Considérant que, compte tenu de la directive 91/439/CEE du Conseil du 29 juillet 1991 relative au permis de conduire1, l'Etat membre sur le territoire duquel le titulaire du permis a sa résidence normale devrait appliquer les dispositions nationales en matière de retrait, de suspension et d'annulation du permis de conduire;

Considérant que les conducteurs déchus du droit de conduire dans un Etat membre autre que celui où ils ont leur résidence normale ne devraient pas pouvoir se soustraire aux effets de cette mesure lorsqu'ils se trouvent dans un Etat membre autre que celui de l'infraction;

Considérant que l'Etat membre de résidence du titulaire du permis devrait dès lors, en ce qui concerne les infractions considérées comme particulièrement graves et dans certaines conditions, exécuter les décisions de déchéance du droit de conduire prises par un autre Etat membre en prenant des mesures entraînant le retrait, la suspension ou l'annulation de son permis de conduire;

Considérant que le fait que l'Etat membre de résidence a exécuté une telle décision de déchéance prise par un autre Etat membre devrait avoir pour conséquence que les mesures nécessaires soient prises pour sanctionner la conduite d'un véhicule à moteur pendant la période de déchéance selon les lois de tout Etat membre de l'Union européenne sur le territoire duquel un tel fait peut se produire,

Sont convenues des dispositions suivantes:

Article 1

Aux fins de la présente convention, on entend par:

  • a) «décision de déchéance du droit de conduire»: toute mesure qui est prise à la suite d'une infraction à la réglementation routière, qui a pour effet le retrait ou la suspension du droit de conduire d'un conducteur de véhicule à moteur et qui n'est plus susceptible de recours. Cette mesure peut consister aussi bien en une peine principale, complémentaire ou accessoire qu'en une mesure de sûreté et peut avoir été prise aussi bien par une autorité judiciaire que par une autorité administrative;

  • b) «Etat de l'infraction»: l'Etat membre sur le territoire duquel l'infraction à la réglementation routière qui a été commise a donné lieu à une décision de déchéance du droit de conduire;

  • c) «Etat de résidence»: l'Etat membre sur le territoire duquel la personne faisant l'objet de la décision de déchéance du droit de conduire a sa résidence normale au sens de l'article 9 de la directive 91/439/CEE;

  • d) «véhicule à moteur»: tout véhicule conforme à la définition prévue à l'article 3, paragraphe 3, de la directive 91/439/CEE.

Article 2

Les Etats membres s'engagent à coopérer, conformément aux dispositions de la présente convention, afin que les conducteurs qui sont déchus de leur droit de conduire dans un Etat membre autre que celui où ils ont leur résidence normale ne puissent se soustraire aux effets de la déchéance lorsqu'ils quittent l'Etat de l'infraction.

Article 3

1. L'Etat de l'infraction notifie sans tarder à l'Etat de résidence toute décision de déchéance du droit de conduire prononcée pour une infraction commise dans les circonstances décrites à l'annexe.

2. Chaque Etat membre peut convenir avec d'autres Etats membres que la notification prévue au paragraphe 1 n'aura pas lieu dans certains cas d'application de l'article 6, paragraphe 2, point a).

Article 4

1. Sans préjudice de l'article 6, l'Etat de résidence qui a reçu la notification prévue à l'article 3 exécute sans délai la décision de déchéance du droit de conduire prise dans l'Etat de l'infraction selon l'une des procédures suivantes:

  • a) en exécutant la décision de déchéance du droit de conduire directement, tout en prenant en compte la partie de la période de la déchéance du droit de conduire décidée par l'Etat de l'infraction qui a, le cas échéant, déjà été accomplie dans ce dernier, ou

  • b) en exécutant la décision de déchéance du droit de conduire par l'intermédiaire d'une décision judiciaire ou administrative dans les conditions visées au paragraphe 2, ou

  • c) en convertissant la décision de déchéance du droit de conduire en une décision judiciaire ou administrative interne, substituant ainsi, sans préjudice de l'article 11, à la décision de l'Etat de l'infraction une décision nouvelle dans les conditions visées au paragraphe 3.

2. S'il applique la procédure visée au paragraphe 1, point b), l'Etat de résidence:

  • a) prend en compte la partie de la période de la déchéance du droit de conduire décidée par l'Etat de l'infraction qui a, le cas échéant, déjà été accomplie dans ce dernier;

  • b) peut réduire la durée de la déchéance, mais seulement pour la ramener à la durée maximale que son droit national prévoit pour des faits de même nature;

  • c) ne prolonge pas la durée de la déchéance du droit de conduire décidée par l'Etat de l'infraction.

3. S'il applique la procédure visée au paragraphe 1, point c), l'Etat de résidence:

  • a) est lié par la constatation des faits dans la mesure où ceux-ci figurent explicitement ou implicitement dans la décision de déchéance du droit de conduire de l'Etat de l'infraction;

  • b) prend en compte la partie de la période de la déchéance du droit de conduire décidée par l'Etat de l'infraction qui a, le cas échéant, déjà été accomplie dans ce dernier;

  • c) peut réduire la durée de la déchéance pour la ramener à la durée qui aurait été fixée pour le cas en question en application de son droit national;

  • d) ne prolonge pas la durée de la déchéance du droit de conduire décidée par l'Etat de l'infraction;

  • e) ne peut substituer une amende ou toute autre mesure à la décision de déchéance du droit de conduire.

4. Lorsqu'il exécute une décision de déchéance du droit de conduire au titre du présent article, l'Etat de résidence détermine, si nécessaire, la date à partir de laquelle il exécutera ladite décision.

5. Lorsqu'il procède à la notification visée à l'article 15, paragraphe 2, chaque Etat membre indique dans une déclaration celle des procédures décrites au paragraphe 1 qu'il entend appliquer en tant qu'Etat de résidence. Une nouvelle déclaration peut à tout moment remplacer la déclaration initiale.

Article 5

L'exécution d'une décision de déchéance du droit de conduire au titre de l'article 4 ne porte pas atteinte à toutes les mesures complémentaires de sécurité routière que l'Etat de résidence peut prendre en vertu de sa propre législation.

Article 6

1. L'Etat de résidence refuse d'exécuter la décision de déchéance du droit de conduire:

  • a) lorsque la décision a déjà été exécutée intégralement dans l'Etat de l'infraction;

  • b) lorsque l'auteur de l'infraction a déjà fait l'objet dans l'Etat de résidence d'une décision pour les mêmes faits et que celle-ci a été exécutée ou est en cours d'exécution;

  • c) lorsque l'auteur de l'infraction aurait bénéficié d'une amnistie ou d'une grâce dans l'Etat de résidence si les faits avaient été commis sur le territoire de cet Etat;

  • d) lorsque le délai de prescription de la mesure aurait expiré en vertu de sa propre législation;

  • e) lorsqu'il estime, eu égard aux circonstances spécifiques et après réception des informations qui lui ont été communiquées en vertu de l'article 8, que la personne concernée n'a pas eu des possibilités suffisantes pour mener sa défense.

2. L'Etat de résidence peut refuser de donner suite à la décision de déchéance lorsque:

  • a) la conduite sanctionnée dans l'Etat de l'infraction par la déchéance du droit de conduire ne constitue pas une infraction au regard de la loi de l'Etat de résidence;

  • b) la période de déchéance restante qui pourrait être exécutée dans l'Etat de résidence est inférieure à un mois;

  • c) la déchéance du droit de conduire n'est pas une mesure prévue par la législation de l'Etat de résidence pour les faits qui sont à l'origine de la déchéance du droit de conduire décidée par l'Etat de l'infraction.

3. Lorsqu'il procède à la notification visée à l'article 15, paragraphe 2, ou à tout autre moment, tout Etat membre peut déclarer qu'il appliquera toujours partiellement ou intégralement le paragraphe 2 du présent article. En ce cas, les autres Etats membres ne sont pas tenus de notifier, conformément à l'article 3, à l'Etat membre ayant fait cette déclaration les décisions de déchéance du droit de conduire visées par la déclaration. Tout Etat membre peut à tout moment revenir sur sa déclaration.

Article 7

1. L'autorité compétente de l'Etat de l'infraction transmet la notification visée à l'article 3 à l'autorité centrale de l'Etat de résidence.

2. Aux fins du paragraphe 1, tout Etat membre, lorsqu'il procède à la notification visée à l'article 15, paragraphe 2, indique:

  • a) l'autorité ou les autorités centrale(s) qu'il désigne,

  • b) les autorités compétentes chargées de présenter les notifications visées à l'article 3.

Article 8

1. La notification visée à l'article 3 est assortie:

– des renseignements utiles concernant les coordonnées de la personne déchue du droit de conduire;

– de l'original, ou d'une copie certifiée conforme, de la décision de déchéance du droit de conduire;

– d'un exposé sommaire des faits et d'une référence aux dispositions légales de l'Etat de l'infraction sur la base desquelles la déchéance du droit de conduire a été prononcée, si ces dispositions légales ne sont pas mentionnées dans la décision;

– d'une attestation du caractère définitif de la décision de déchéance;

– d'informations sur l'état d'exécution de la décision de déchéance du droit de conduire dans l'Etat de l'infraction, y compris l'indication de la durée de la déchéance ainsi que les dates de commencement et d'expiration de la déchéance, si ces dates sont connues;

– du permis de conduire, s'il a été saisi.

2. Dans le cas d'une personne qui a fait l'objet d'une décision de déchéance du droit de conduire, mais qui n'a pas comparu personnellement ou n'était pas représentée lors de la procédure, la notification effectuée en application de l'article 3 sera assortie de la preuve que ladite procédure a été dûment notifiée à cette personne conformément à la loi de l'Etat de l'infraction.

3. Si l'information communiquée conformément aux paragraphes 1 et 2 est jugée insuffisante pour qu'une décision puisse être prise conformément à la présente convention, et notamment lorsque, eu égard aux circonstances particulières, des doutes existent sur la question de savoir si la personne concernée a eu des possibilités suffisantes pour mener sa défense, les autorités compétentes de l'Etat de résidence demandent aux autorités compétentes de l'Etat de l'infraction de fournir sans délai le complément d'information nécessaire.

Article 9

1. Sous réserve des paragraphes 2 et 3, la traduction des notifications visées à l'article 3, des pièces annexes visées à l'article 8 ou de tout autre document concernant l'application de la présente convention n'est pas requise.

2. Lorsqu'il procède à la notification visée à l'article 15, paragraphe 2, tout Etat membre peut déclarer que les documents visés au paragraphe 1 qui lui ont été transmis par l'Etat de l'infraction devront être accompagnés d'une traduction dans une des langues des institutions des Communautés européennes indiquées dans sa déclaration.

3. Excepté le document visé à l'article 8, paragraphe 1, deuxième tiret, les documents visés au paragraphe 1 du présent article ne doivent pas être certifiés conformes.

Article 10

L'Etat de résidence informe l'Etat de l'infraction de toute décision prise au sujet d'une notification effectuée conformément à l'article 3 et au sujet de l'exécution; s'il refuse de donner suite à la décision de déchéance du droit de conduire en application de l'article 6, il indique les raisons de ce refus.

Article 11

1. La décision de l'Etat de résidence ne porte pas atteinte au droit de l'Etat de l'infraction d'exécuter, sur son territoire, la sanction de déchéance qu'il a prononcée, et ce pour toute la durée de celle-ci.

2. Lorsqu'il procède à la notification visée à l'article 15, paragraphe 2, tout Etat membre peut indiquer qu'il n'appliquera pas, en tant qu'Etat de l'infraction, le paragraphe 1 du présent article.

3. L'Etat de l'infraction et l'Etat de résidence exercent leurs responsabilités dans le cadre de la convention d'une manière telle à assurer que la durée totale de la déchéance, compte tenu de toute période de déchéance accomplie au titre de l'infraction concernée dans l'Etat de résidence, ne dépasse pas la durée de la déchéance décidée initialement par l'Etat de l'infraction.

4. Lorsqu'il notifie à la personne concernée la décision de déchéance, l'Etat de l'infraction qui se propose d'appliquer le paragraphe 1 l'informe en même temps de cette circonstance et confirme dans la notification qu'il adresse conformément à l'article 3 à l'Etat de résidence qu'il a agi ainsi.

Article 12

Chaque Etat membre adopte les mesures nécessaires l'habilitant à sanctionner la conduite d'un véhicule à moteur sur son territoire lorsque le conducteur est déchu par l'Etat de résidence du droit de conduire, en application de la présente convention.

Article 13

Les frais occasionnés par la mise en oeuvre de la présente convention sont à la charge de l'Etat membre dans lequel ils sont engagés.

Article 14

1. La Cour de justice des Communautés européennes est compétente pour statuer sur tout différend entre Etats membres concernant l'interprétation ou l'application de la présente convention, dès lors que ce différend n'a pu être réglé au sein du Conseil dans les six mois qui ont suivi la saisine de celui-ci par l'un de ses membres. La Cour de justice des Communautés européennes est également compétente pour statuer sur tout différend entre Etats membres et la Commission concernant l'interprétation ou l'application de la présente convention.

2. Tout Etat membre peut, par une déclaration faite au moment de la notification visée à l'article 15, paragraphe 2, ou à tout autre moment postérieur, accepter la compétence de la Cour de justice pour statuer à titre préjudiciel sur l'interprétation de la présente convention.

3. Un Etat membre qui a fait une déclaration au titre du paragraphe 2 indique que:

  • a) soit toute juridiction de cet Etat dont les décisions ne sont pas susceptibles d'un recours juridictionnel de droit interne a la faculté de demander à la Cour de justice de statuer à titre préjudiciel sur une question soulevée dans une affaire pendante devant elle et portant sur l'interprétation de la présente convention, lorsqu'elle estime qu'une décision sur ce point est nécessaire pour rendre son jugement;

  • b) soit toute juridiction de cet Etat a la faculté de demander à la Cour de justice de statuer à titre préjudiciel sur une question soulevée dans une affaire pendante devant elle et portant sur l'interprétation de la présente convention, lorsqu'elle estime qu'une décision sur ce point est nécessaire pour rendre son jugement.

4. Le statut de la Cour de justice des Communautés européennes et le règlement de procédure de celle-ci sont applicables. Tout Etat membre, qu'il ait ou non fait une déclaration au titre du paragraphe 2, a le droit de présenter à la Cour de justice des mémoires ou des observations écrites dans les affaires dont elle est saisie en vertu du paragraphe 3.

Article 15

1. La présente convention est soumise à adoption par les Etats membres conformément à leurs règles constitutionnelles respectives.

2. Les Etats membres notifient au Secrétaire général du Conseil de l'Union européenne l'accomplissement des procédures constitutionnelles d'adoption de la présente convention.

3. La présente convention entre en vigueur quatre-vingt-dix jours après la notification visée au paragraphe 2 par l'Etat membre qui, étant membre de l'Union européenne à la date de l'adoption, par le Conseil, de l'acte établissant la présente convention, remplit en dernier cette formalité.

4. Jusqu'à l'entrée en vigueur de la présente convention, chaque Etat membre peut, lors de la notification visée au paragraphe 2, ou à tout moment ultérieur, déclarer que la convention, à l'exception de l'article 14, est applicable, en ce qui le concerne, dans ses rapports avec les Etats membres qui ont fait la même déclaration. Ces déclarations s'appliquent quatre-vingt-dix jours après la date de leur dépôt.

5. La présente convention et les déclarations qui la concernent ne s'appliquent qu'aux infractions commises postérieurement à la date d'entrée en vigueur de la convention ou à la date à partir de laquelle la convention est devenue applicable entre les Etats membres concernés.

Article 16

1. La présente convention est ouverte à l'adhésion de tout Etat qui devient membre de l'Union européenne.

2. Le texte de la présente convention dans la langue de l'Etat adhérent, établi par le Conseil de l'Union européenne, fait foi.

3. Les instruments d'adhésion sont déposés auprès du Secrétaire général du Conseil de l'Union européenne.

4. La présente convention entre en vigueur à l'égard de tout Etat qui y adhère quatre-vingt-dix jours après le dépôt de son instrument d'adhésion ou à la date de l'entrée en vigueur de la convention, si elle n'est pas encore entrée en vigueur au moment de l'expiration de ladite période de quatre-vingt-dix jours.

5. L'article 15, paragraphe 4, s'applique aux Etats membres adhérents.

Article 17

Aucune réserve ne peut être émise au sujet de la présente convention.

Article 18

En ce qui concerne le Royaume-Uni, les dispositions de la présente convention s'appliquent uniquement au Royaume-Uni de Grande-Bretagne et d'Irlande du Nord.

Article 19

1. Le Secrétaire général du Conseil de l'Union européenne est dépositaire de la présente convention.

2. Le dépositaire publie au Journal officiel des Communautés européennes l'état des adoptions et des adhésions et les déclarations, ainsi que toute autre notification relative à la présente convention.

EN FOI DE QUOI, les plénipotentiaires ont apposé leur signature au bas de la présente convention.

FAIT à Bruxelles, le dix-sept juin mil neuf cent quatre-vingt-dix-huit, en un exemplaire unique, en langues allemande, anglaise, danoise, espagnole, finnoise, française, grecque, irlandaise, italienne, néerlandaise, portugaise et suédoise, tous ces textes faisant également foi, exemplaire qui est déposé dans les archives du Secrétariat général du Conseil de l'Union européenne.

(Voor de ondertekening zie blz. 10 van dit Tractatenblad)

Annexe

Circonstances visées à l'article 3 de la convention

1. Conduite imprudente ou dangereuse (entraînant ou non la mort ou des blessures ou créant des risques graves).

2. Violation des obligations incombant aux conducteurs à la suite d'un accident de la circulation (délit de fuite).

3. Conduite d'un véhicule sous l'influence de l'alcool ou d'autres substances susceptibles d'altérer ou de diminuer les facultés psychiques et physiques du conducteur.

Refus de se soumettre aux tests d'alcoolémie ou de détection de produits stupéfiants.

4. Conduite d'un véhicule à une vitesse supérieure à la vitesse autorisée.

5. Conduite d'un véhicule par une personne déchue du droit de conduire.

6. Toute autre circonstance constituant une infraction ayant donné lieu à une décision de déchéance du droit de conduire prononcée par l'Etat de l'infraction:

– d'une durée égale ou supérieure à six mois;

– d'une durée inférieure à six mois dans la mesure où cela a été convenu bilatéralement entre les Etats membres concernés.

D. PARLEMENT

De Overeenkomst behoeft ingevolge artikel 91 van de Grondwet de goedkeuring van de Staten-Generaal, alvorens het Koninkrijk aan de Overeenkomst kan worden gebonden.

G. INWERKINGTREDING

De bepalingen van de Overeenkomst zullen ingevolge artikel 15, derde lid, in werking treden negentig dagen nadat de laatste van de Staten die op 17 juni 1998 lid waren van de Europese Unie een kennisgeving als bedoeld in het tweede lid aan de depositaris heeft gezonden.

J. GEGEVENS

Van het op 7 februari 1992 te Maastricht tot stand gekomen Verdrag betreffende de Europese Unie, naar welk Verdrag in de titel van de onderhavige Overeenkomst wordt verwezen, is de Nederlandse tekst geplaatst in Trb. 1992, 74; zie ook, laatstelijk, Trb. 1998, 12.

Van het op 17 april 1957 te Brussel tot stand gekomen Protocol betreffende het Statuut van het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen, naar welk Protocol in artikel 14, vierde lid, van de onderhavige Overeenkomst wordt verwezen, zijn de Nederlandse en de Franse tekst geplaatst in Trb. 1957, 94; zie ook laatstelijk, Trb. 1995, 182.

Uitgegeven de tweeëntwintigste januari 1999

De Minister van Buitenlandse Zaken,

J. J. VAN AARTSEN

XNoot
1

De Engelse en de Franse tekst zijn afgedrukt op blz. 12 e.v. van dit Tractatenblad.

De Deense, de Duitse, de Finse, de Griekse, de Ierse, de Italiaanse, de Portugese, de Spaanse en de Zweedse tekst zijn niet afgedrukt.

XNoot
1

JO L 237 du 24.8.1991, p. 1. Directive modifiée en dernier lieu par la directive 97/26/CE (JO L 150 du 7.6.1997. p. 41).

XNoot
1

PB L 237 van 24.08.1991, blz. 1. Richtlijn laatstelijk gewijzigd bij Richtlijn 97/26/EG (PB L 150 van 07.06.1997, blz. 41).

XNoot
1

OJ L 237, 24.8.1991, p. 1. Directive as last amended by Directive 97/26/EC (OJ L 150, 7.6.1997, p. 41).

Naar boven