Tractatenblad 1999, 14 | Overheid.nl > Officiële bekendmakingen

Datum publicatie	Organisatie	Jaargang en nummer	Rubriek	Datum totstandkoming
22-01-1999	Ministerie van Buitenlandse Zaken	Tractatenblad 1999, 14	Verdrag	28-05-1998

A. TITEL

Verdrag, opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken, met verklaringen;

Brussel, 28 mei 1998

B. TEKST1

Verdrag opgesteld op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken

De hoge Verdragsluitende Partijen, lidstaten van de Europese Unie,

Onder verwijzing naar de Akte van de Raad van 28 mei 1998 tot vaststelling, op grond van artikel K.3 van het Verdrag betreffende de Europese Unie, van het verdrag betreffende de bevoegdheid en de erkenning en tenuitvoerlegging van beslissingen in huwelijkszaken,

Wensend bevoegdheidsregels voor de rechterlijke instanties van de lidstaten vast te stellen betreffende rechtsvorderingen tot echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk,

Zich bewust van het belang bevoegdheidsregels vast te stellen inzake de ouderlijke verantwoordelijkheid voor de gemeenschappelijke kinderen van de echtgenoten naar aanleiding van een rechtsvordering om de huwelijksband te ontbinden of te slaken,

Wensend de formaliteiten voor de erkenning en de tenuitvoerlegging van deze rechterlijke beslissingen in de Europese ruimte te vereenvoudigen,

Indachtig de beginselen die ten grondslag liggen aan het Verdrag betreffende de rechterlijke bevoegdheid en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken, ondertekend te Brussel op 27 september 1968,

Overwegende dat, uit hoofde van artikel K.3, lid 2, onder c, van het Verdrag betreffende de Europese Unie, in de overeenkomsten die worden opgesteld op grond van artikel K.3 van voornoemd Verdrag, kan worden bepaald dat het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen bevoegd is om de bepalingen van die overeenkomsten uit te leggen, volgens regelingen die in die overeenkomsten kunnen worden omschreven,

Hebben overeenstemming bereikt omtrent de volgende bepalingen:

TITEL I

TOEPASSINGSGEBIED

Artikel 1

1. Dit Verdrag is van toepassing op:

a. burgerlijke rechtsvorderingen tot echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk;
b. burgerlijke rechtsvorderingen betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid voor gemeenschappelijke kinderen van de echtgenoten ter gelegenheid van de onder a bedoelde rechtsvorderingen betreffende het huwelijk.

2. Met gerechtelijke procedures worden gelijkgesteld de andere in een lidstaat officieel erkende procedures. Onder „rechter" en „rechterlijke instantie" worden alle terzake bevoegde instanties in de lidstaten verstaan.

TITEL II

RECHTERLIJKE BEVOEGDHEID

AFDELING 1

ALGEMENE BEPALINGEN

Artikel 2 Echtscheiding, scheiding van tafel en bed en nietigverklaring van het huwelijk

1. Ter zake van echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk zijn bevoegd de rechterlijke instanties van de lidstaat:

a. op het grondgebied waarvan

– de echtgenoten hun gewone verblijfplaats hebben, of

– zich de laatste gewone verblijfplaats van de echtgenoten bevindt indien een van hen daar nog verblijft, of

– de verweerder zijn gewone verblijfplaats heeft, of

– in geval van een gemeenschappelijk verzoek, zich de gewone verblijfplaats van een van de echtgenoten bevindt, of

– zich de gewone verblijfplaats van de verzoeker bevindt indien hij daar sedert ten minste een jaar onmiddellijk voorafgaand aan het verzoek verblijft,

– zich de gewone verblijfplaats van de verzoeker bevindt indien hij daar sedert ten minste zes maanden onmiddellijk voorafgaand aan het verzoek verblijft, en ofwel onderdaan van de betrokken lidstaat is, ofwel daar zijn „woonplaats" heeft;

b. waarvan beide echtgenoten de nationaliteit hebben of waar zij op duurzame wijze hun „woonplaats" hebben gevestigd.

2. Elke lidstaat geeft in een verklaring bij de in artikel 47, lid 2, bedoelde kennisgeving aan of hij het in lid 1 bedoelde criterium van nationaliteit of „woonplaats" zal toepassen.

3. In dit Verdrag wordt onder „woonplaats" hetzelfde verstaan als in de rechtsstelsels van het Verenigd Koninkrijk en Ierland onder „domicile".

Artikel 3 Ouderlijke verantwoordelijkheid

1. De rechterlijke instanties van een lidstaat zijn, in de uitoefening van hun bevoegdheid overeenkomstig artikel 2 ter zake van een verzoek tot echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk, bevoegd ter zake van de ouderlijke verantwoordelijkheid voor een gemeenschappelijk kind van de echtgenoten dat gewoonlijk in die lidstaat verblijft.

2. Indien het kind niet gewoonlijk in de in lid 1 bedoelde lidstaat verblijft, zijn de rechterlijke instanties van die lidstaat bevoegd ter zake van de ouderlijke verantwoordelijkheid, mits het kind gewoonlijk in een van de lidstaten verblijft en

a. ten minste een van de echtgenoten de ouderlijke verantwoordelijkheid voor het kind draagt en
b. de bevoegdheid van de rechterlijke instanties door de echtgenoten is aanvaard en door het belang van het kind gerechtvaardigd wordt.

3. De in de leden 1 en 2 bedoelde instanties zijn bevoegd:

a. totdat de beslissing houdende toewijzing of afwijzing van het verzoek tot echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk definitief is geworden, of
b. ingeval een procedure over de ouderlijke verantwoordelijkheid aanhangig is op het onder a) bedoelde tijdstip, totdat een beslissing in die procedure definitief is geworden, of
c. totdat de onder a) en b) bedoelde procedures om een andere reden een einde hebben genomen.

Artikel 4 Ontvoering van kinderen

De bevoegde rechterlijke instanties in de zin van artikel 3 oefenen hun bevoegdheid uit overeenkomstig het Verdrag van 's-Gravenhage van 25 oktober 1980 betreffende de burgerrechtelijke aspecten van internationale ontvoering van kinderen, inzonderheid de artikelen 3 en 16.

Artikel 5 Tegenvorderingen

De rechterlijke instantie waarbij het bodemgeschil op grond van de artikelen 2 tot en met 4 aanhangig is, is ook bevoegd om kennis te nemen van tegenvorderingen die onder dit Verdrag vallen.

Artikel 6 Omzetting van de scheiding van tafel en bed in echtscheiding

Onverminderd artikel 2 is de rechterlijke instantie van een lidstaat die een beslissing inzake scheiding van tafel en bed heeft gegeven, ook bevoegd om die scheiding om te zetten in echtscheiding, indien de wet van die lidstaat daarin voorziet.

Artikel 7 Exclusieve aard van de bevoegdheden van de artikelen 2 tot en met 6

Een echtgenoot die

a. zijn gewone verblijfplaats heeft op het grondgebied van een lidstaat, of
b. onderdaan is van een lidstaat, dan wel zijn „woonplaats" op het grondgebied van een lidstaat heeft in de zin van artikel 2, lid 2,
kan alleen krachtens de artikelen 2 tot en met 6 voor de rechterlijke instanties van een andere lidstaat worden gedaagd.

Artikel 8 Residuele bevoegdheden

1. Voorzover geen rechterlijke instantie van een lidstaat krachtens de artikelen 2 tot en met 6 bevoegd is, wordt de bevoegdheid in elke lidstaat beheerst door de wet van die staat.

2. Een onderdaan van een lidstaat die zijn gewone verblijfplaats heeft op het grondgebied van een andere lidstaat kan, evenals de onderdanen van die staat, een beroep doen op de daar geldende bevoegdheidsregels tegenover een verweerder die zijn gewone verblijfplaats niet op het grondgebied van een lidstaat heeft en die niet in de zin van artikel 2, lid 2, de nationaliteit van of zijn „woonplaats" in een lidstaat heeft.

AFDELING 2

TOETSING VAN DE BEVOEGDHEID EN DE ONTVANKELIJKHEID

Artikel 9 Toetsing van de bevoegdheid

De rechterlijke instantie van een lidstaat waarbij een zaak aanhangig is gemaakt waarvoor krachtens dit Verdrag niet deze rechterlijke instantie, maar een rechterlijke instantie van een andere lidstaat bevoegd is, verklaart zich ambtshalve onbevoegd.

Artikel 10 Toetsing van de ontvankelijkheid

1. Wanneer de verweerder niet verschijnt, is de bevoegde rechterlijke instantie verplicht haar uitspraak aan te houden zolang niet vaststaat dat de verweerder in de gelegenheid is gesteld het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk, zo tijdig als met het oog op zijn verdediging nodig was, te ontvangen, of dat daartoe al het nodige is gedaan.

2. Het bepaalde in artikel 19 van het Verdrag van 26 mei 1997 inzake de betekening en de kennisgeving in de lidstaten van de Europese Unie van gerechtelijke en buitengerechtelijke stukken in burgerlijke of in handelszaken wordt toegepast in plaats van het bepaalde in lid 1, indien de toezending van het stuk dat het geding inleidt, overeenkomstig het bepaalde in dat verdrag moest geschieden.

AFDELING 3

AANHANGIGHEID EN ONDERLING AFHANKELIJKE VORDERINGEN

Artikel 11

1. Wanneer bij rechterlijke instanties van verschillende lidstaten tussen dezelfde partijen vorderingen aanhangig zijn, welke hetzelfde onderwerp betreffen en op dezelfde oorzaak berusten, houdt de rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht, haar uitspraak ambtshalve aan totdat de bevoegdheid van de rechterlijke instantie waarbij de zaak het eerst is aangebracht, vaststaat.

2. Wanneer bij rechterlijke instanties van verschillende lidstaten tussen dezelfde partijen vorderingen tot echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk aanhangig zijn die niet hetzelfde onderwerp betreffen, houdt de rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht, haar uitspraak ambtshalve aan totdat de bevoegdheid van de rechterlijke instantie waarbij de zaak het eerst is aangebracht, vaststaat.

3. Wanneer de bevoegdheid van de rechterlijke instantie waarbij de zaak het eerst is aangebracht, vaststaat, verwijst de rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht, partijen naar die rechterlijke instantie.

In dat geval kan de partij die de vordering aanhangig heeft gemaakt bij de rechterlijke instantie waarbij de zaak het laatst is aangebracht, de vordering aanhangig maken bij de rechterlijke instantie waarbij de zaak het eerst is aangebracht.

AFDELING 4

VOORLOPIGE EN BEWARENDE MAATREGELEN

Artikel 12

In spoedeisende gevallen staan de bepalingen van dit Verdrag er niet aan in de weg dat de rechterlijke instanties van een lidstaat betreffende de personen of de goederen die zich in die staat bevinden voorlopige of bewarende maatregelen nemen waarin de wetgeving van die lidstaat voorziet, zelfs indien een rechterlijke instantie van een andere lidstaat krachtens dit Verdrag bevoegd is van het bodemgeschil kennis te nemen.

TITEL III

ERKENNING EN TENUITVOERLEGGING

Artikel 13 Omschrijving van het begrip „beslissing"

1. In dit Verdrag wordt onder „beslissing" verstaan een door een rechter van een lidstaat uitgesproken echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk, alsmede een ter gelegenheid daarvan gegeven beslissing over de ouderlijke verantwoordelijkheid van de echtgenoten, ongeacht de benaming van die beslissing, zoals arrest, vonnis of beschikking.

2. De bepalingen van deze titel zijn ook van toepassing op het bepalen van de grootte van de proceskosten uit hoofde van procedures die zijn aangespannen krachtens dit Verdrag en op de tenuitvoerlegging van elke beslissing over die kosten.

3. Voor de toepassing van dit Verdrag worden authentieke akten, verleden en uitvoerbaar in een lidstaat, en gerechtelijke schikkingen die in de loop van een geding tot stand zijn gekomen en die uitvoerbaar zijn in de lidstaat van herkomst, onder dezelfde voorwaarden erkend en uitvoerbaar verklaard als de in lid 1 bedoelde beslissingen.

AFDELING 1

ERKENNING

Artikel 14 Erkenning van een beslissing

1. De in een lidstaat gegeven beslissingen worden in de andere lidstaten erkend zonder vorm van proces.

2. Inzonderheid is er, onverminderd lid 3, geen bijzondere procedure vereist om de akten van de burgerlijke stand van een lidstaat aan te passen overeenkomstig een in een andere lidstaat gegeven beslissing houdende echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk, waartegen volgens de wet van die lidstaat geen beroep meer openstaat.

3. Elke belanghebbende kan overeenkomstig de procedures van de afdelingen 2 en 3 van deze titel verzoeken dat de beslissing al dan niet wordt erkend.

4. Indien de erkenning van een beslissing voor de rechter van een lidstaat bij wege van tussenvordering wordt opgeworpen, kan die rechter uitspraak doen.

Artikel 15 Weigeringsgronden

1. Een beslissing ter zake van echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk wordt niet erkend:

a. indien de erkenning kennelijk strijdig is met de openbare orde van de aangezochte lidstaat;
b. indien het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk, niet regelmatig en zo tijdig als met het oog op zijn verdediging nodig was, aan de verweerder tegen wie verstek werd verleend, is betekend of medegedeeld, tenzij vaststaat dat hij ondubbelzinnig met de beslissing instemt;
c. indien zij onverenigbaar is met een tussen dezelfde partijen in de aangezochte lidstaat gegeven beslissing;
d. indien zij onverenigbaar is met een beslissing die vroeger in een andere lidstaat of een niet-lidstaat tussen dezelfde partijen is gegeven, mits de vroegere beslissing voldoet aan de voorwaarden voor erkenning in de aangezochte lidstaat.

2. Een beslissing betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid van de echtgenoten die is gegeven ter gelegenheid van een rechtsvordering betreffende het huwelijk als bedoeld in artikel 13, wordt niet erkend:

a. indien de erkenning, gelet op het belang van het kind, kennelijk strijdig is met de openbare orde van de aangezochte lidstaat;
b. behalve in spoedeisende gevallen, indien zij is gegeven zonder dat het kind, in strijd met de fundamentele procesregels van de aangezochte lidstaat, de gelegenheid heeft gekregen te worden gehoord;
c. indien het stuk dat het geding inleidt of een gelijkwaardig stuk, niet regelmatig en zo tijdig als met het oog op zijn verdediging nodig was, aan de persoon tegen wie verstek werd verleend, is betekend of medegedeeld, tenzij vaststaat dat deze persoon ondubbelzinnig met de beslissing instemt;
d. ten verzoeke van een ieder die beweert dat de beslissing in de weg staat aan de uitoefening van zijn ouderlijke verantwoordelijkheid, indien zij is gegeven zonder dat die persoon de gelegenheid heeft gekregen te worden gehoord;
e. indien zij onverenigbaar is met een latere beslissing betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid, die in de aangezochte lidstaat is gegeven; of
f. indien zij onverenigbaar is met een latere beslissing betreffende de ouderlijke verantwoordelijkheid, die is gegeven in een andere lidstaat of in de niet-lidstaat van de gewone verblijfplaats van het kind, mits die latere beslissing voldoet aan de voorwaarden voor erkenning in de aangezochte lidstaat.

Artikel 16 Niet-erkenning en feitelijke overwegingen

1. De beslissingen worden eveneens niet erkend indien het in artikel 43 bedoelde geval zich voordoet.

2. In het in lid 1 bedoelde geval is de aangezochte rechter, bij de toetsing of de bevoegdheidsregels niet zijn geschonden, gebonden aan de feitelijke overwegingen op grond waarvan de rechter van de lidstaat van herkomst zijn bevoegdheid heeft aangenomen.

3. Onverminderd het bepaalde in lid 1 mag de bevoegdheid van de rechter van de lidstaat van herkomst niet worden getoetst. De bevoegdheidsregels in de artikelen 2 tot en met 8 betreffen niet de openbare orde als bedoeld in artikel 15, lid 1, onder a), en lid 2, onder a.

Artikel 17 Verschillen in de toepasselijke wet

De erkenning van een beslissing ter zake van echtscheiding, scheiding van tafel en bed of nietigverklaring van het huwelijk kan niet worden geweigerd omdat zij volgens de wet van de aangezochte lidstaat niet op dezelfde gronden gegeven had kunnen zijn.

Artikel 18 Geen onderzoek van de juistheid

In geen geval wordt overgegaan tot een onderzoek van de juistheid van de beslissing.

Artikel 19 Aanhouding van de uitspraak

1. De rechterlijke instantie van een lidstaat, waarbij de erkenning van een in een andere lidstaat gegeven beslissing wordt ingeroepen, kan haar uitspraak aanhouden, indien tegen deze beslissing een gewoon rechtsmiddel is aangewend.

2. De rechterlijke instantie van een lidstaat, waarbij de erkenning wordt ingeroepen van een in Ierland of het Verenigd Koninkrijk gegeven beslissing, waarvan de tenuitvoerlegging door een daartegen aangewend rechtsmiddel in de lidstaat van herkomst is geschorst, kan haar uitspraak aanhouden.

AFDELING 2

TENUITVOERLEGGING

Artikel 20 Uitvoerbare beslissingen

1. De beslissingen inzake de uitoefening van de ouderlijke verantwoordelijkheid over een gemeenschappelijk kind van de partijen, welke in een lidstaat gegeven zijn en daar uitvoerbaar zijn, worden in een andere lidstaat ten uitvoer gelegd, nadat zij aldaar, op verzoek van een belanghebbende partij, uitvoerbaar zijn verklaard.

2. In het Verenigd Koninkrijk worden deze beslissingen in Engeland en Wales, in Schotland of in Noord-Ierland echter eerst ten uitvoer gelegd na op verzoek van een belanghebbende partij in het betrokken deel van het Verenigd Koninkrijk voor tenuitvoerlegging geregistreerd te zijn.

Artikel 21 Relatief bevoegde rechterlijke instantie

1. Het verzoek wordt gericht:

– in België, tot de rechtbank van eerste aanleg of „tribunal de première instance" of „erstinstanzliche Gericht";

– in Denemarken, tot de „byret fogedret";

– in de Bondsrepubliek Duitsland, tot het „Familiengericht";

– in Griekenland, tot de „Mονομ∊λ∊ς& acute;Πρωτοδικ∊ιο"&;acute;

– in Spanje, tot de „Juzgado de Primera Instancia";

– in Frankrijk, tot de president van het „tribunal de grande instance";

– in Ierland, tot het „High Court";

– in Italië, tot het „corte d'appello";

– in Luxemburg, tot de president van het „tribunal d'arrondissement";

– in Nederland, tot de president van de arrondissementsrechtbank;

– in Oostenrijk, tot het „Bezirksgericht";

– in Portugal, tot het „tribunal de Comarca" of het „tribunal de família";

– in Finland, tot het „käräjäoikeus" of „tingsrätt";

– in Zweden, tot de „Svea hovrätt";

– in het Verenigd Koninkrijk:

a. in Engeland en Wales, tot het „High Court of Justice";
b. in Schotland, tot het „Court of Session";
c. in Noord-Ierland, tot het „High Court of Justice".

2. a. De relatief bevoegde rechterlijke instantie voor een verzoek tot tenuitvoerlegging is die van de gewone verblijfplaats van de persoon tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd, of van de gewone verblijfplaats van een kind waarop het verzoek betrekking heeft.

b. Indien geen van de onder a bedoelde plaatsen in de aangezochte lidstaat is gelegen, is de relatief bevoegde rechterlijke instantie die van de plaats van tenuitvoerlegging.

3. Voor de in artikel 14, lid 3, bedoelde procedures wordt de relatieve bevoegdheid van de rechterlijke instantie bepaald overeenkomstig het nationaal recht van de lidstaat waarin een verzoek tot erkenning of niet-erkenning wordt aangebracht.

Artikel 22 Vereisten

1. De vereisten waaraan het verzoek moet voldoen, worden vastgesteld door de wet van de aangezochte lidstaat.

2. De verzoeker moet, binnen het rechtsgebied van de rechterlijke instantie die van het verzoek kennis neemt, woonplaats kiezen. Kent echter de wetgeving van de aangezochte lidstaat geen woonplaatskeuze, dan wijst de verzoeker een procesgemachtigde aan.

3. Bij het verzoek worden de in de artikelen 33 en 34 genoemde documenten gevoegd.

Artikel 23 Beslissing van de rechterlijke instantie

1. De rechterlijke instantie tot welke het verzoek is gericht, doet onverwijld uitspraak. De persoon tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd, wordt in deze stand van de procedure niet gehoord.

2. Het verzoek kan slechts om een van de in de artikelen 15 en 16 genoemde redenen worden afgewezen.

3. In geen geval wordt overgegaan tot een onderzoek van de juistheid van de beslissing.

Artikel 24 Mededeling van de beslissing

De op het verzoek gegeven beslissing wordt door toedoen van de griffier onverwijld ter kennis van de verzoeker gebracht op de wijze als is bepaald in de wetgeving van de aangezochte lidstaat.

Artikel 25 Verzet

1. Indien de tenuitvoerlegging wordt toegestaan, kan de persoon tegen wie de tenuitvoerlegging wordt gevraagd, binnen één maand na de betekening of de kennisgeving van de beslissing daartegen verzet doen.

2. Indien deze persoon zijn gewone verblijfplaats heeft in een andere lidstaat dan die waar de beslissing houdende verlof tot tenuitvoerlegging is gegeven, beloopt de termijn twee maanden en vangt aan op de dag dat de beslissing aan hem of aan zijn verblijfplaats is betekend of dat daarvan aan hem kennis is gegeven. Deze termijn mag niet op grond van de afstand worden verlengd.

Artikel 26 Bevoegdheid ter zake van verzet en hogere voorziening

1. Het verzet wordt volgens de regels van de procedure op tegenspraak gebracht:

– in België, voor de rechtbank van eerste aanleg of „tribunal de première instance" of „erstinstanzliche Gericht";

– in Denemarken, voor de „landsret";

– in de Bondsrepubliek Duitsland, voor het „Oberlandesgericht";

– in Griekenland, voor het „Eφ∊τ∊ιο"&;acute;

– in Spanje, voor de „Audiencia Provincial";

– in Frankrijk, voor het „cour d'appel";

– in Ierland, voor het „High Court";

– in Italië, voor het „corte d'appello";

– in Luxemburg, voor het „Cour d'appel";

– in Nederland, voor de arrondissementsrechtbank;

– in Oostenrijk, voor het „Bezirksgericht";

– in Portugal, voor het „Tribunal da Relação";

– in Finland, voor het „hovioikeus" of „hovrätt";

– in Zweden, voor de „Svea hovrätt";

– in het Verenigd Koninkrijk:

a. in Engeland en Wales, voor het „High Court of Justice";
b. in Schotland, voor het „Court of Session";
c. in Noord-Ierland, voor het „High Court of Justice".

2. Tegen de op het verzet gegeven beslissing kan:

– in België, Griekenland, Spanje, Frankrijk, Italië, Luxemburg en Nederland slechts een beroep in cassatie worden ingesteld;

– in Denemarken slechts, met machtiging van het „procesbevillingsnævn", een beroep bij de „højesteret" worden ingesteld;

– in de Bondsrepubliek Duitsland slechts het middel van „Rechtsbeschwerde" worden aangewend;

– in Ierland slechts het rechtsmiddel van beroep over een rechtsvraag bij het „Supreme Court" worden aangewend;

– in Oostenrijk slechts het middel van „Revisionsrekurs" worden aangewend;

– in Portugal slechts het rechtsmiddel van beroep over een rechtsvraag worden aangewend;

– in Finland slechts een beroep bij het „korkein oikeus" of „högsta domstolen" worden ingesteld;

– in Zweden slechts een beroep bij het „Högsta domstolen" worden ingesteld;

– in het Verenigd Koninkrijk slechts in één hogere instantie het rechtsmiddel van beroep over een rechtsvraag worden aangewend.

Artikel 27 Aanhouding van de uitspraak

1. De rechter die over het verzet oordeelt kan op verzoek van de partij die het verzet heeft gedaan, zijn uitspraak aanhouden indien tegen de beslissing in de lidstaat van herkomst een gewoon rechtsmiddel is aangewend of indien de termijn daarvoor nog niet verstreken is. In dit laatste geval kan de rechter een termijn bepalen waarbinnen het rechtsmiddel moet worden aangewend.

2. Indien de beslissing in Ierland of het Verenigd Koninkrijk is gegeven, wordt elk rechtsmiddel dat in de lidstaat van herkomst kan worden ingesteld, voor de toepassing van het eerste lid beschouwd als een gewoon rechtsmiddel.

Artikel 28 Bevoegdheid ter zake van beroep tegen een afwijzende beslissing

1. Indien zijn verzoek is afgewezen, kan de verzoeker daartegen beroep instellen:

– in België, bij het hof van beroep of „cour d'appel";

– in Denemarken, bij de „landsret";

– in de Bondsrepubliek Duitsland, bij het „Oberlandesgericht";

– in Griekenland, bij het „Eφ∊τ∊ιο"&;acute;

– in Spanje, bij de „Audiencia Provincial";

– in Frankrijk, bij het „cour d'appel";

– in Ierland, bij het „High Court";

– in Italië, bij het „corte d'appello";

– in Luxemburg, bij het „Cour d'appel";

– in Nederland, bij het gerechtshof;

– in Oostenrijk, bij het „Bezirksgericht";

– in Portugal, bij het „Tribunal da Relação";

– in Finland, bij het „hovioikeus" of „hovrätt";

– in Zweden, bij de „Svea hovrätt";

– in het Verenigd Koninkrijk:

a. in Engeland en Wales, bij het „High Court of Justice";
b. in Schotland, bij het „Court of Session";
c. in Noord-Ierland, bij het „High Court of Justice".

2. De persoon tegen wie de tenuitvoerlegging is gevraagd wordt opgeroepen te verschijnen voor de rechterlijke instantie waarbij het beroep is ingesteld. In geval van verstek is artikel 10 van toepassing.

Artikel 29 Bevoegdheid ter zake van hogere voorziening tegen een in beroep gegeven beslissing

Tegen de beslissing waarbij over het beroep, bedoeld in artikel 28, uitspraak wordt gedaan, kan: