Datum publicatie	Organisatie	Jaargang en nummer	Rubriek
30-07-2026 09:00	Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg	Staatscourant 2026, 27221	tuchtrechtelijke uitspraak

Uitspraak Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg te ’s-Hertogenbosch

Beslissing van 10 juni 2026 op de klacht van:

INSPECTIE GEZONDHEIDSZORG EN JEUGD,

gevestigd te Utrecht,

klaagster,

verder te noemen de IGJ,

vertegenwoordigd door K. Hamoen, coördinerend/specialistisch inspecteur en

R. Hofman, inspecteur,

gemachtigde: mr. R. van Rijn, senior juridisch adviseur,

tegen

[A],

verpleegkundige,

(destijds) werkzaam in onder andere [B],

verweerder,

gemachtigde: mr. M. van Viegen, werkzaam in Utrecht.

1. De zaak in het kort

1.1 Verweerder is als verpleegkundige werkzaam geweest bij verschillende instellingen. Verweerder is sinds 2021 bekend bij de IGJ na een melding van de instelling waar verweerder destijds werkzaam was. Er was sprake van het wegnemen van middelen die onder de Opiumwet vallen. In 2024 heeft het Openbaar Ministerie (verder: OM) melding gedaan bij de IGJ omdat verweerder zich op verschillende momenten had gepresenteerd als professioneel hulpverlener, een aantal keer onder invloed van alcohol was en zich niet heeft gedragen zoals van een behoorlijk verpleegkundige mag worden verwacht.
1.2. De IGJ heeft verweerder een LOOB (last tot onmiddellijke onthouding van de beroepsactiviteiten) opgelegd vanwege gedragingen die leiden tot ernstige benadeling van de gezondheid van personen. De IGJ is van mening dat sprake is van handelen dat ernstig in strijd is met hetgeen van een verpleegkundige mag worden verwacht. Volgens de IGJ heeft verweerder gehandeld in strijd met de Beroepscode van Verpleegkundigen en Verzorgenden en diverse kwaliteitskaders die gelden voor verweerder. Daarnaast is verweerder werkzaam gebleven terwijl sprake is van problematisch alcoholgebruik en het gebruik van benzodiazepines waardoor gevaar bestaat voor het maken van fouten en het maken van een onjuiste inschatting. Volgens de IGJ is sprake van tuchtrechtelijk verwijtbaar handelen.
1.3 Het college komt tot het oordeel dat verweerder tuchtrechtelijk verwijtbaar heeft gehandeld en de klacht gegrond is. Het college legt verweerder de maatregel op van doorhaling en een algeheel beroepsverbod. Hierna licht het college toe hoe zij tot dit oordeel is gekomen.

2. De procedure

2.1 Het dossier bevat de volgende stukken:
- – het klaagschrift met de bijlagen, ontvangen op 23 december 2025;
- – het verweerschrift met de bijlage, per e-mail ontvangen op 25 maart 2026 en per post ontvangen op 26 maart 2026;
- – de aanvullende stukken van de IGJ, ontvangen op 14 april 2026.
2.2 De zaak is behandeld op de openbare zitting van 20 april 2026. De partijen zijn verschenen. Zij werden bijgestaan door hun gemachtigden. De partijen en hun gemachtigden hebben hun standpunten mondeling toegelicht. De IGJ heeft een pleitnotitie voorgelezen en aan het college en de andere partij overhandigd.
2.3 De IGJ heeft gelijktijdig met de klacht ook een voordracht tegen verweerder ingediend. Die zaak is bekend onder nummer H2025/9468. De tuchtklacht en de voordracht zijn gelijktijdig maar niet gevoegd behandeld op de zitting met inachtneming van artikel 83 lid 3 en 4 van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (hierna: Wet BIG). In beide zaken wordt vandaag afzonderlijk uitspraak gedaan. Deze beslissing gaat over de klacht.

3. De feiten

3.1 Op 20 augustus 2021 ontving de IGJ een melding van de voormalig werkgever van verweerder. Verweerder was toen werkzaam als anesthesiemedewerker. Hij had medicatie die onder de Opiumwet valt en ander materiaal uit het ziekenhuis weggenomen. Ook was verweerder bij een aanhouding door de politie onder invloed van alcohol. Verweerder had een alcoholpromillage van 1,18 en was zeer kort na het einde van zijn dienst aangehouden. Verweerder is op staande voet ontslagen, er is aangifte gedaan van ontvreemding van de medicatie en materialen en er is een melding gedaan bij de IGJ. Verweerder is daarna als ZZP-er in de zorg gaan werken. De IGJ heeft de melding beëindigd zonder verweerder een maatregel op te leggen.
3.2 Op 13 mei 2024 ontving de IGJ een melding van het OM over meerdere incidenten die hadden plaatsgevonden. Verweerder vertoonde daarbij gedrag dat het OM zorgwekkend noemde. Verweerder deed zich in privétijd voor als professioneel zorgverlener en verrichtte medische handelingen zoals het aanleggen van een infuus en het inbrengen van een mayotube. De politie had daarnaast herhaaldelijk een alcoholgeur waargenomen. Meer concreet betroffen het de volgende incidenten.
3.3 Op 30 juli 2022 was verweerder als burgerhulpverlener (hierna: BHV’er) bij een incident betrokken volgens het OM. Hij zou volgens de politie bij een onwel persoon zijn aangekomen met een tas met hulpmiddelen. De tas leek op een tas die de ambulancedienst doorgaans gebruikt. Verweerder legitimeerde zich met een ziekenhuispas. Hij gaf volgens de politie aan dat hij die dag dienst had en op straat een persoon had aangetroffen die in coma was. Verweerder heeft een infuus aangelegd en daarna kwam de ambulance. Verweerder zou volgens de politie hebben toegelicht dat hij op dat moment als hulpverlener en niet als burger op straat werkzaam was. Achteraf verklaarde verweerder dat hij inzag dat wat hij had gedaan niet de bedoeling was.
3.4 Op 27 april 2023 was verweerder bij een tweede incident als BHV’er betrokken. In het proces-verbaal van de politie is weergegeven dat verweerder op een evenement een EHBO-jas droeg. Hij legitimeerde zich met een ziekenhuispas en droeg een portofoon. Verweerder gaf aan dat hij geen zorg verlenende handelingen heeft verricht.
3.5 Op 26 augustus 2023 is er een derde incident waarbij verweerder als BHV’er was betrokken. Er was een onwel persoon op straat aangetroffen waarbij verweerder aankwam met een medische tas en een AED. De politie zag dat verweerder de AED wilde aansluiten op het slachtoffer en dat verweerder medische handelingen verrichtte, waaronder intubatie. De medewerkers van de ambulance hebben meerdere keren tegen verweerder gezegd dat hij moest weggaan.
3.6 Op 31 augustus 2023 is verweerder door de ambulancezorg van de regio (hierna: de ambulancezorg) gesommeerd om met de ambulancezorg in gesprek te gaan, omdat verweerder in een auto had gereden met zwaailichten, zuurstof en diverse medicatie. Aanleiding voor dit gesprek was ook de wijze waarop verweerder zich had gedragen tijdens het incident op 26 augustus 2023.
3.7 De IGJ heeft bij de ambulancezorg navraag gedaan over dit incident. De ambulancezorg gaf het volgende aan. Volgens de ambulancezorg was er sprake van een reanimatie en was dit een “totaal verkeerde inschatting”. De ambulancemedewerkers hebben verweerder weggestuurd en uiteindelijk hardhandig moeten verwijderen omdat verweerder niet direct de instructie opvolgde. Voor de omstanders was dit heftig en moeilijk te begrijpen. Verweerder toonde volgens de ambulancezorg geen reflectie. De ambulancezorg heeft bij de BHV-instantie gecheckt of verweerder daar was ingeschreven en dat bleek het geval. Verweerder was vanaf 17 maart 2023 ingeschreven. De ambulancezorg heeft de BHV-instantie verzocht om verweerder uit te schrijven. Op 29 september 2023 is het account van verweerder bij de BHV-instantie verwijderd en is verweerder op de zwarte lijst geplaatst. De ambulancezorg heeft een bevestiging van de uitschrijving ontvangen.
3.8 Verweerder werd op 13 februari 2024 wederom aangehouden in verband met rijden onder invloed van alcohol. Zijn rijbewijs werd hierbij ingevorderd.
3.9 Op 8 juli 2024 is verweerder door de rechtbank strafrechtelijk veroordeeld voor ontvreemding van medicatie en materialen uit het ziekenhuis. Verweerder heeft de uitspraak niet aan de IGJ gestuurd. De IGJ had hier wel om gevraagd. Verweerder heeft hoger beroep ingesteld tegen deze uitspraak.
3.10 Op 15 juli 2024 heeft de IGJ aan verweerder gevraagd om te reflecteren op zijn handelen als BHV’er, waarop verweerder heeft aangegeven dat er geen risico's voor de patiëntveiligheid waren. De politie en/of de ambulance was vaak al ter plaatse volgens verweerder. Dit was enkel niet het geval bij het derde incident. Verweerder heeft alleen de Basic Life Support (BLS) opgestart en de AED opgevolgd. Verweerder vertelde ook dat een BHV’er geen medicatie mag geven maar dat hij dat wel heeft gedaan. Over de verschillende materialen die door de politie in de auto van verweerder werden aangetroffen, zoals een alarmlicht voor op het dak, een lichtbalk, de medische tassen en een AED, heeft verweerder het volgende aangegeven. De AED huurde hij en deze werd automatisch dagelijks gecontroleerd. De lichtbalk gebruikte hij om op te vallen wanneer hij stil kwam te staan langs de weg. Hij had deze voorheen echter ook gebruikt als BHV’er.
3.11 Op 10 april 2025 vond wederom een gesprek plaats tussen de IGJ en verweerder. Verweerder had een psychiatrisch verpleegkundige van de persoonsgerichte aanpak (hierna: PGA) meegenomen. Tijdens dit gesprek heeft de PGA toegelicht zorgen te hebben over het alcoholgebruik van verweerder omdat verweerder dit niet altijd onder controle heeft. Verweerder heeft aangegeven dat zijn alcoholgebruik niet veel is veranderd en dat hij gemiddeld twee glazen alcohol per dag drinkt. Stress zou volgens verweerder een uitlokkende factor voor het alcoholgebruik zijn. Aan verweerder is medicatie voorgeschreven.
3.12 Na dit gesprek van 10 april 2025 heeft de IGJ, met toestemming van verweerder, informatie van de PGA ontvangen over het behandeltraject van verweerder.
3.13 Op 6 oktober 2025 had de IGJ wederom een gesprek met verweerder. Verweerder gaf aan dat hij voorafgaand aan het gesprek alcohol had gedronken. Op 17 oktober 2025 heeft de IGJ, met instemming van verweerder, van de verslavingszorg de medische informatie van verweerder ontvangen. De reden van de aanmelding was extreem/ernstig alcoholgebruik door verweerder.
3.14 Op 4 november 2025 heeft de IGJ aan verweerder een last tot onmiddellijke onthouding van de beroepsactiviteiten (hierna: LOOB) als verpleegkundige opgelegd. Verweerder was toen werkzaam in een kliniek als anesthesiemedewerker.

4. De klacht en de reactie van verweerder

4.1 De IGJ verwijt verweerder dat hij heeft gehandeld in strijd met hetgeen een behoorlijk beroepsbeoefenaar betaamt en onprofessioneel heeft gehandeld want:
- a) hij heeft zich voorgedaan als professionele hulpverlener in een setting waar hij aanwezig was als BHV’er en als BHV’er niet professioneel en onzorgvuldig heeft gehandeld; en
- b) hij blijft ondanks zijn alcoholgebruik in de zorg werkzaam zonder dat hij voor zichzelf randvoorwaarden stelt om de patiëntveiligheid te waarborgen.
4.2 De IGJ is van mening dat verweerder zich niet heeft gedragen zoals van een verpleegkundige mag worden verwacht. Volgens de IGJ heeft verweerder gehandeld in strijd met de Beroepscode van Verpleegkundigen en Verzorgenden 2015 (hierna: Beroepscode) en diverse kwaliteitskaders die gelden voor verweerder. Daarnaast is verweerder werkzaam gebleven terwijl sprake is van problematisch alcoholgebruik en het gebruik van benzodiazepines waardoor gevaar bestaat voor het maken van fouten en het maken van een onjuiste inschatting. Door te handelen als verweerder heeft gedaan, is er risico ontstaan voor de gezondheid en veiligheid van patiënten volgens de IGJ. De IGJ heeft verzocht om de klacht gegrond te verklaren en verweerder door te halen.
4.3 Verweerder heeft niet bestreden dat hij heeft gehandeld in strijd met de geldende beroepscode en de diverse kwaliteitskaders. Verweerder is wel van mening dat het wegnemen van medicatie nog niet vast staat. Hij is namelijk in hoger beroep gegaan van de uitspraak. Volgens verweerder kan daarom dit onderdeel niet aan hem worden tegengeworpen. Voorts is verweerder van mening dat er geen bewijzen zijn dat hij daadwerkelijk onder invloed van alcohol op de werkvloer heeft gestaan. Volgens verweerder is niet voldaan aan de onschuldspresumptie en was er geen sprake van risico’s voor patiënten of collega’s. Verweerder zou graag nog een kans krijgen om zijn werk in de zorg uit te blijven voeren.

5. De overwegingen van het college

De criteria voor de beoordeling

5.1 In deze zaak gaat het niet om het tekortschieten van verweerder in zijn beroepsmatig handelen ten opzichte van een patiënt, maar om gedragingen die in de privésfeer hebben plaatsgevonden. Ook deze gedragingen kunnen door het college tuchtrechtelijk worden getoetst als deze een gevaar voor patiënten kunnen opleveren of het vertrouwen in de beroepsuitoefening ernstig kunnen schaden. De vraag die het college moet beantwoorden, is of de gedragingen van verweerder, die verpleegkundige is, in strijd zijn met hetgeen een behoorlijk beroepsbeoefenaar betaamt.
5.2 Voor die beoordeling is mede van belang hetgeen in de Beroepscode is opgenomen. Met name de volgende bepalingen zijn van belang:

Artikel 1.1. Als verpleegkundige (...) oefen ik het beroep uit met het oog op het welzijn en de gezondheid van de zorgvrager.

Artikel 1.2. Als verpleegkundige (...) handel ik bij de uitoefening van mijn beroep naar de normen, richtlijnen, protocollen, gedragsregels en eisen van zorgvuldigheid die invulling geven aan goed hulpverlenerschap (...).

Artikel 1.3. Als verpleegkundige (...) ben ik verantwoordelijk voor en aanspreekbaar op mijn eigen handelen, bejegening en gedrag als professional.

Artikel 1.5. Als verpleegkundige (...) ken ik de grenzen van mijn eigen deskundigheid en beroepsverantwoordelijkheid en verricht ik alleen handelingen die binnen deze grenzen liggen.

Artikel 1.7. als verpleegkundige (...) draag ik bij aan een veilige zorgverlening.

Artikel 1.9. Als verpleegkundige (...) zorg ik goed voor mezelf.

Artikel 3.1. Als verpleegkundige (...) werk ik samen met teamgenoten en vakgenoten (...).

Artikel 3.2. Als verpleegkundige (...) werk ik samen met zorgverleners van andere disciplines.

Artikel 4.3. Als verpleegkundige (...) ondersteun ik activiteiten van de beroepsgroep om voorwaarden te scheppen voor een verantwoorde beroepsuitoefening.

Artikel 4.4. Als verpleegkundige (...) verleen ik ook buiten mijn werk vanuit mijn professionele deskundigheid voor zover mogelijk zorg in noodsituaties.

Artikel 4.7. Als verpleegkundige (...) bewaak ik de onafhankelijkheid, de betrouwbaarheid en de geloofwaardigheid van mijzelf en van de beroepsgroep.

Klachtonderdelen a) hij heeft zich voorgedaan als professionele hulpverlener in een setting waar hij aanwezig was als BHV’er en als BHV’er niet professioneel en onzorgvuldig heeft gehandeld en b) hij blijft ondanks zijn alcoholgebruik in de zorg werkzaam zonder dat hij voor zichzelf randvoorwaarden stelt om de patiëntveiligheid te waarborgen
5.3 De IGJ heeft ter onderbouwing van klachtonderdeel a) gewezen op twee onderdelen, namelijk het handelen van verweerder in de hoedanigheid van BHV’er en het werkzaam blijven in de zorg ondanks het alcoholgebruik. Het college ziet redenen om klachtonderdeel a) en klachtonderdeel b) gezamenlijk te behandelen.
5.4 Verweerder heeft erkend zich verschillende keren als BHV’er te hebben opgeworpen terwijl hij op dat moment niet formeel als BHV’er betrokken was. Hoewel verweerder meerdere verklaringen heeft gegeven over de reden waarom hij bij de betreffende personen en incidenten was betrokken, kan daaruit niet worden afgeleid dat verweerder formeel als BHV’er mocht worden aangemerkt. Verweerder heeft tijdens de mondelinge behandeling ook erkend geen formele rol te hebben gehad bij de personen/incidenten. Verweerder heeft uiteindelijk ook erkend dat een gemiddelde burger hem had kunnen verwarren met een professionele hulpverlener, gelet op de wijze waarop hij handelde, de attributen die hij bij zich had en hoe hij gekleed was. Ten slotte heeft verweerder erkend dat hij medische handelingen heeft verricht die hij als BHV’er niet zou mogen verrichten, zoals het aanleggen van een infuus en het inbrengen van een mayotube. Verweerder heeft daarover verklaard dat in het verleden opgelopen trauma’s hem ertoe hebben gebracht om deze handelingen te verrichten. Hij wilde levens redden.
5.5 Het college is van oordeel dat verweerder heeft gehandeld in strijd met hetgeen van een behoorlijk handelend verpleegkundige mag worden verwacht. Verweerder heeft met name de artikelen 1.2, 1.3, 1.5 en 1.7 van de Beroepscode geschonden. Door aldus te handelen heeft verweerder het vertrouwen in de beroepsgroep waartoe hij behoort ernstig beschaamd. De samenleving en patiënten moeten erop kunnen vertrouwen dat verpleegkundigen zich op de juiste wijze presenteren en geen handelingen verrichten die zij buiten hun professionele beroepsuitoefening niet mogen verrichten. Het inbrengen van een mayotube en het aanleggen van een infuus zijn handelingen die een verpleegkundige verricht onder verantwoordelijkheid van een arts. Vast staat dat er ten tijde van het handelen van verweerder geen arts aanwezig was. Klachtonderdeel a) is dan ook gegrond.
5.6 Met betrekking tot het alcoholgebruik heeft verweerder aangevoerd dat hij nimmer alcohol heeft gebruikt tijdens het werk, zodat hem dat niet kan worden tegengeworpen. Volgens verweerder zijn de gezondheid en de veiligheid van patiënten ook nimmer in het geding geweest. Ook heeft verweerder aangevoerd dat zijn collega’s niet hebben geklaagd. Verweerder heeft wel erkend dat er langere tijd sprake is geweest van alcoholproblematiek. Dat was vooral het gevolg van problematiek in het verleden en een instabiele thuissituatie.
5.7 Het college oordeelt als volgt. Uit het dossier komt duidelijk naar voren dat verweerder een ernstig alcoholprobleem heeft. Verweerder werd al in augustus 2021 aangehouden voor rijden onder invloed, terwijl er daarnaast medicatie in de auto van verweerder werd aangetroffen. Vast staat ook dat hij in de vroege ochtend, kort na zijn dienst, werd aangehouden en toen al een alcoholpromillage had van 1,18. Dat staat gelijk aan ongeveer vijf glazen alcohol, ook volgens verweerder. Verweerder heeft daarover tijdens de mondelinge behandeling verklaard dat hij direct ná zijn dienst is gaan drinken, terwijl hij nog op de parkeerplaats van het ziekenhuis stond waar hij destijds werkzaam was. Het college stelt vast dat verweerder in de vroege ochtend is aangehouden, kort nadat zijn dienst was afgelopen. Gelet op het vastgestelde alcoholpromillage van 1,18 en de erkenning van verweerder dat dit overeenkomt met ongeveer vijf glazen, kan worden aangenomen dat verweerder al tijdens zijn dienst dan wel tijdens de overdracht van de dienst is begonnen met drinken. In de periode daarna heeft de politie verweerder verschillende keren aangetroffen en bij verweerder een alcoholgeur waargenomen. De IGJ heeft zelf tijdens het gesprek op 6 oktober 2025 een alcoholgeur waargenomen en verweerder heeft tijdens dat gesprek bevestigd dat hij had gedronken. Naar het oordeel van het college kan uit deze feiten en omstandigheden, tezamen met de medische informatie over verweerder, niet anders worden opgemaakt dan dat bij verweerder sprake is van problematisch alcoholgebruik. Dat verweerder op het moment dat deze klacht wordt behandeld, heeft bepleit dat hij actief hulp heeft gezocht, doet niet af aan het voorgaande. Hoewel uit voornoemde feiten niet eenduidig kan worden afgeleid dat verweerder steeds tijdens zijn diensten alcohol nuttigde, heeft verweerder met zijn gedrag wel gehandeld in strijd met de tweede tuchtnorm en meer in het bijzonder in strijd met de artikelen 1.9 en 4.7 van de Beroepscode. Ten minste één keer moet worden aangenomen dat verweerder al tijdens (de overdracht van) zijn dienst is begonnen met drinken. Verweerder heeft met zijn handelen niet goed voor zichzelf gezorgd en daarnaast de betrouwbaarheid en de geloofwaardigheid van verweerder zelf en van de beroepsgroep ernstig geschaad. Vast staat ook dat verweerder, ondanks zijn problematisch alcoholgebruik, steeds in de zorg is blijven werken en dit voornemen ook tijdens de mondelinge behandeling heeft geuit. Het hebben van een blaasapparaat in huis is naar het oordeel van het college onvoldoende onderbouwing van een serieuze aanpak van een ernstige verslaving, zoals verweerder heeft betoogd. Dat behandelaren het kennelijk nodig vinden om verweerder te (laten) controleren middels blaastesten doet vermoeden dat ook de behandelaren niet ervan overtuigd zijn dat verweerder zijn verslaving goed onder controle heeft.
5.8 Het college is van oordeel dat ook het optreden van verweerder als BHV’er niet past bij het handelen als verpleegkundige. Vast staat dat verweerder niet alleen heeft opgetreden als BHV’er terwijl hij op dat moment geen formele/professionele rol had als BHV’er, maar ook dat hij als BHV’er handelingen heeft verricht die niet behoren tot de handelingen die een BHV’er mag uitvoeren. Daarmee heeft verweerder ook de gezondheid en veiligheid van de patiënt mogelijk in gevaar gebracht. Dit handelen is eveneens in strijd met hetgeen van een behoorlijk verpleegkundige mag worden verwacht alsmede met de artikelen 1.1, 1.2, 1.5, 1.7 en 4.7 van de Beroepscode. Verweerder was daarnaast niet aanspreekbaar op zijn handelen, noch door de politie, noch door de ambulancedienst. Daarmee heeft verweerder ook gehandeld in strijd met artikel 1.3 van de Beroepscode.
5.9 In het licht van al het vorenstaande zijn de klachtonderdelen a) en b) gegrond.

Slotsom

5.10 Uit de overwegingen hiervoor volgt dat de klacht gegrond is. Dat betekent dat het college staat voor de vraag of een maatregel en zo ja, welke maatregel aan verweerder moet worden opgelegd.

Maatregel

5.11 Het handelen van verweerder is ernstig verwijtbaar. De samenleving en de patiënten moeten erop kunnen vertrouwen dat een verpleegkundige zijn bevoegdheden kent en zeker ook zijn beperkingen. Het handelen van verweerder raakt het beroep van verpleegkundige in de kern. Aan verweerder is immers de zorg van kwetsbaren toevertrouwd en hij heeft daarmee de gezondheid en het welzijn van deze kwetsbaren voor ogen te houden, ook buiten de formele setting van een zorginstelling. De ernst van de gedragingen rechtvaardigt een beroepsbeperkende maatregel. Ook tijdens de zitting lijkt verweerder de ernst van zijn handelen niet in te zien. Het college is niet overtuigd van de motivatie van verweerder om te achterhalen welke factoren hebben bijgedragen aan zijn handelen. De mogelijke behandelingen die eerder werden ingezet, zijn door verweerder steeds afgebroken. Zowel de kliniek waar verweerder heeft verbleven voor behandeling, als de PGA zijn kritisch over de mate van inzicht en over de mogelijkheden voor herstel. Dat verweerder mogelijk naar..... zal gaan om zich te melden bij een kliniek voor behandeling is verder niet op enigerlei wijze onderbouwd. Dat verweerder thuis beschikt over een blaasapparaat overtuigt het college allerminst. Integendeel, dit apparaat was voorgeschreven door de verslavingszorg om verweerder te kunnen monitoren en dat doet vermoeden dat de behandelaren van verweerder er niet van overtuigd zijn dat verweerder de alcoholverslaving heeft overwonnen. Daar komt bij dat het college er niet van overtuigd is dat het voor verweerder helder is welke risico’s voor de patiëntveiligheid dienen te worden voorkomen of weggenomen. Hier speelt niet alleen de zorg voor de beroepsuitoefening van verweerder, maar voor de hele gezondheidszorg. Ook werkt in zijn nadeel dat verweerder uiteindelijk niet heeft willen meewerken aan een expertiseonderzoek, zoals de IGJ verweerder had verzocht, en de gegevens daarvan niet bekend wenst te maken aan de IGJ en het college. Dat verweerder begrijpelijkerwijs trots is op zijn verpleegkundigentitel en graag zijn BIG-registratie wenst te behouden, is te waarderen. Juist dan had van verweerder verwacht mogen worden dat hij blijk gaf van voldoende inzicht en reflectievermogen in de oorzaken van zijn gedrag, dan wel dat hij daar intensief mee aan het werk was gegaan en hierover alle openheid had gegeven.
5.12 In het licht van deze feiten en omstandigheden is het college van oordeel dat er onvoldoende zekerheid is dat het risico op herhaling voldoende wordt weggenomen bij een tijdelijke maatregel. Het college acht geen andere maatregel passend dan de maatregel van doorhaling. Het college zal op basis van artikel 48 lid 2 Wet BIG de verpleegkundige naast de doorhaling ook een algeheel beroepsverbod opleggen.
5.13 Het college ziet geen redenen om het beroepsverbod om werkzaam te zijn in de individuele gezondheidszorg te beperken tot bepaalde categorieën patiënten, zoals in sommige gevallen mogelijk zou zijn. Het college is van oordeel dat voor alle patiënten geldt dat zij zich (in meer of mindere mate) in een kwetsbare positie bevinden ten opzichte van hun zorgverlener. Afgezet tegen de op onderdelen bagatelliserende houding van verweerder tegenover de risico’s voor de patiënt, de ernst van zijn alcoholverslaving en diens onwil om mee te werken aan het expertiseonderzoek, is de conclusie dat er onvoldoende vertrouwen is dat de gezondheidszorg met een geclausuleerd beroepsverbod voldoende zou zijn beschermd. Dit betekent ook dat zal worden bepaald dat het beroepsverbod onmiddellijk van kracht wordt, zoals bepaald in artikel 48 lid 8, tweede volzin, Wet BIG.

Publicatie

5.14 In het algemeen belang zal deze beslissing worden gepubliceerd. Dit algemeen belang is erin gelegen dat andere zorgverleners mogelijk iets kunnen leren van wat hiervoor is overwogen. De publicatie zal plaatsvinden zonder vermelding van namen of andere tot personen of instanties herleidbare gegevens.

6. De beslissing

Het college:

– verklaart de klacht gegrond;
– beveelt de doorhaling van de inschrijving van verweerder in het BIG-register en ontzegt verweerder het recht om weer in dit register te worden ingeschreven;
– legt daarnaast een algeheel verbod op tot het beroepsmatig handelen op het gebied van de individuele gezondheidszorg en bepaalt dat dit verbod onmiddellijk van kracht wordt;
– bepaalt dat deze beslissing, nadat die onherroepelijk is geworden, zonder vermelding van namen of andere herleidbare gegevens in de Nederlandse Staatscourant zal worden bekendgemaakt en ter publicatie zal worden aangeboden aan de tijdschriften Nursing, Nederlands Tijdschrift voor Anesthesiemedewerkers en Medisch Contact.

Deze beslissing is gegeven door K.A.J.C.M. van den Berg Jeths-van Meerwijk, voorzitter, I.M.E.A. van Eldonk, lid-jurist, M. IJzerman, G.J.T. Kooiman, en C.E.B. Driessen, leden-beroepsgenoten, bijgestaan door F.A.C. Bergervoet, secretaris, en in het openbaar uitgesproken door de voorzitter op 10 juni 2026.