Gemeenteblad van Heemskerk
| Datum publicatie | Organisatie | Jaargang en nummer | Rubriek |
|---|---|---|---|
| Heemskerk | Gemeenteblad 2026, 533523 | beleidsregel |
Zoals vergunningen, bouwplannen en lokale regelgeving.
Zoals belastingen, uitkeringen en subsidies.
Officiële publicaties van de overheid.
Adressen en contactpersonen van overheidsorganisaties.
U bent hier:
| Datum publicatie | Organisatie | Jaargang en nummer | Rubriek |
|---|---|---|---|
| Heemskerk | Gemeenteblad 2026, 533523 | beleidsregel |
Beleidsregels Terugvordering en verhaal Participatiewet, Bbz 2004 IOAW en IOAZ Gemeente Heemskerk 2026
HOOFDSTUK 1 ALGEMENE BEPALINGEN
In deze beleidsregels wordt verstaan onder:
Artikel 2 Herziening of intrekking
Het college is bevoegd om het recht op uitkering te herzien of in te trekken, indien de uitkering tot een te hoog bedrag of ten onrechte is verleend, zoals neergelegd in artikel 54 lid 3 en 4 van de Pw en ook artikel 17 lid 3 en 17a lid 4 van de IOAW en IOAZ.
HOOFDSTUK 2 GEHEEL OF GEDEELTELIJK AFZIEN VAN TERUGVORDERING
Artikel 4 Afzien van terugvorderen en invorderen
Het college ziet in afwijking van artikel 3 lid 1 van deze Beleidsregels af van terugvorderen en invorderen, als:
het college kon weten dat er te veel of ten onrechte uitkering aan belanghebbende is betaald, maar het college pas ná zes maanden reageert op een signaal hiertoe. Het college mag dan maximaal zes maanden terugvorderen. Als ná die zes maanden toch nog uitkering is betaald aan belanghebbende, hoeft hij of zij dat niet meer terug te betalen;
Artikel 5 Kwijtschelding wegens schuldenproblematiek
Het college kan besluiten tot gehele of gedeeltelijke kwijtschelding van de teruggevorderde inkomensvoorziening als:
als van tevoren duidelijk is dat een schuldregeling met betrekking tot alle schulden, afgezien van de vorderingen zoals bedoeld in artikel 5 vijfde lid onder b, van deze Beleidsregels, van de overige schuldeisers zonder een besluit tot gehele of gedeeltelijke kwijtschelding niet tot stand zal komen; en
Artikel 6 Kwijtschelding na het voldoen aan de betalingsverplichting
In afwijking van artikel 58 eerste lid Pw kan het college besluiten van terugvordering of van verdere terugvordering als gevolg van het niet of niet behoorlijk nakomen van de verplichting, als bedoeld in artikel 17 eerste lid Pw, af te zien indien de persoon van wie de kosten van bijstand worden teruggevorderd aan een van de voorwaarden zoals die beschreven staan in artikel 58 lid 7 Pw voldoet.
Onverminderd het bepaalde in artikel 60 lid 3 en 4 Pw en artikel 28 lid 2 en 3 IOAW en IOAZ en ongeacht in het artikel 4:86 van de Awb genoemde betalingstermijn, gaat het college wanneer mogelijk direct na de afgifte van het besluit tot terugvordering over tot verrekening van de vordering met een eventueel recht op inkomensvoorziening.
Artikel 8 Uitstel van betaling en betalingsregeling
Belanghebbende kan bij het verzoek om uitstel van betaling een betalingsvoorstel doen voor aflossing van de vordering in termijnen. Als het college daarmee instemt, treft het college een betalingsregeling met de belanghebbende totdat de vordering is afgelost. Het college stelt daarbij dan als voorwaarde dat de belanghebbende maandelijks een bepaald bedrag aflost op de vordering.
Artikel 9 Aflossingscapaciteit
De aflossingsverplichting in bedrag of percentage van het inkomen wordt in de beschikking genoemd. Het is een opgelegde verplichting om te betalen aan aflossing. Het aflossingsbedrag dat met belanghebbende door een minnelijke regeling is afgesproken, geldt ook als een opgelegde verplichting om te betalen.
Artikel 10 Herbeoordeling lopende betalingsverplichtingen
Het college kan jaarlijks de beslagvrije voet berekenen om de aflossingscapaciteit van belanghebbende vast te stellen. Bij wijziging van het eerder opgelegde aflossingsbedrag wordt de belanghebbende hiervan bij beschikking in kennis gesteld. Een wijziging van die verplichting gaat in op de eerste van de maand volgend op die waarin de beschikking is genomen.
Artikel 11 Niet of niet meer voldoen aan betalingsverplichting
Als de belanghebbende niet (meer) voldoet aan de betalingsverplichting en geen gehoor geeft aan de aanmaning noch aan het dwangbevel, wordt het terugvorderingsbesluit ten uitvoer gelegd door middel van een executoriaal beslag overeenkomstig de artikelen 479b tot en met 479g, tweede lid van het Wetboek van burgerlijke rechtsvordering, op basis van een executoriale titel die is verbonden aan een dwangbevel als bedoeld in artikel 4:114 Awb.
Het college kan de kosten van bijstand verhalen met inachtneming van de wettelijke bepalingen en hetgeen hierover in deze regeling staat vermeld.
De ingangsdatum van de te verhalen onderhoudsbijdrage is de eerste dag van de maand volgend op die waarin het verhaalsbesluit is genomen.
Aldus vastgesteld in de B&W vergadering
burgemeester en wethouders van Heemskerk,
de secretaris,
de burgemeester,
ln dit artikel worden de begrippen omschreven. Dit artikel behoeft geen nadere toelichting.
In dit artikel is het algemene uitgangspunt opgenomen dat het college gebruik maakt van de bevoegdheid die het heeft en daarmee de wettelijke plicht tot herziening/intrekking en brutering in geval van verwijtbare vorderingen ontstaan vanaf 1 januari 2013, uitgebreid tot alle vorderingen.
Lid 1: Het college vindt het van belang dat een uitkering alleen terechtkomt bij die belanghebbenden die hierop wettelijke gronden - aanspraak op kunnen maken. Indien er sprake is van schending van de inlichtingenplicht dan vordert het college op grond van artikel 58 lid 1 Pw, artikel 25 lid 1 IOAW en artikel 25 lid 1 IOAZ de uitkering terug. Het college heeft hier geen beleidsvrijheid in. Het college moet de uitkering eerst herzien/intrekken voordat het college de uitkering terugvordert. Het college maakt ook gebruik van haar bevoegdheid tot het herzien of intrekken van het recht op uitkering in het volgende geval: als er geen sprake is van schending van de inlichtingenplicht, maar de uitkering toch om een andere reden ten onrechte is verleend, of als er een te hoog bedrag aan uitkering is uitbetaald. Het college maakt gebruik van deze bevoegdheid om er voor te zorgen dat een uitkering alleen wordt uitbetaald aan belanghebbenden die daar wettelijk recht op hebben. De te veel of ten onrechte ontvangen uitkering wordt in deze gevallen teruggevorderd op grond van art. 58 lid 2 sub a Pw, artikel 25 lid 2 en 3 IOAW en IOAZ tenzij anders in deze beleidsregel is vermeld.
Lid 2: Een uitkering op grond van de Pw wordt netto uitgekeerd. Het college draagt echter, zoals bedoeld in artikel 46 van de Zorgverzekeringswet, (net als een werkgever) aan het eind van het boekjaar loonbelasting, premies volksverzekeringen en vergoedingen af aan de Belastingdienst. Het college betaalt dus in feite een bruto uitkering.
Bij terugvordering van ten onrechte verleende uitkering kan het college de uitkering bruto terugvorderen van belanghebbende. Voor belanghebbende is het mogelijk om bij de Belastingdienst een verzoek in te dienen om teruggave van de brutering.
Lid 3: Van brutering wordt afgezien bij vorderingen die niet verwijtbaar zijn, die in het lopende kalenderjaar worden afgelost of die ontstaan in het 4° kwartaal van dat lopende kalenderjaar.
Sub a: Het college moet bij de uitvoering van een terugvordering rekening houden met algemene rechtsbeginselen. In dat kader heeft de CRvB de zogenaamde 'zes-maanden-jurisprudentie' geformuleerd. Deze jurisprudentie stelt dat een bestuursorgaan een bevoegdheid tot terugvordering niet kan uitoefenen als er betalingen zijn gedaan, meer dan zes maanden na ontvangst van een signaal waaruit het uitvoeringsorgaan had moeten afleiden, dat ten onrechte of te veel bijstand wordt betaald. Het college mag in dit geval maximaal zes maanden terugvorderen.
Onder 'signaal' verstaat de CRvB in dit geval: relevante informatie van de uitkeringsgerechtigde waaruit dusdanig concreet kan worden afgeleid dat (mogelijk) te veel of ten onrechte uitkering wordt verstrekt dat het bestuursorgaan op grond daarvan actie had moeten ondernemen. De zes-maanden jurisprudentie geldt niet als belanghebbende niet tijdig, niet juist of onvolledig inlichtingen heeft verstrekt die belangrijk is voor het bepalen van het recht op bijstand (ECLI:NL:CRVB:2014:3180.
(anonieme) tip/signaal waaruit mogelijk blijkt dat er ten onrechte of te veel uitkering is verstrekt, is niet voldoende om direct de uitkering in te trekken en terug te vorderen. Het college moet eerst zelf onderzoek doen naar de situatie. Als uit dit onderzoek blijkt dat er inderdaad ten onrechte of te veel bijstand is betaald, dan moet het college snel handelen. Als het college dit niet doet, waardoor de vordering onnodig blijft oplopen, dan kan er aanleiding zijn om de zes-maanden-jurisprudentie toe te passen (ECLI:NL:CRVB:2007:BB4430).
Sub b: In sommige gevallen kunnen er redenen zijn om helemaal geen terugvorderingsbesluit te nemen. Hiervoor kan worden gekozen in gevallen waarin de ten onrechte verstrekte inkomensvoorziening zo laag is dat de kosten van de terugvordering hoger zijn dan de vordering, ook wel kruimelbedragen genoemd. Hierin is het college vrij in het bepalen van de hoogte van het grensbedrag. Het college stelt dit bedrag op € 250,- per te nemen nieuw besluit. Dit houdt in dat na verrekening van de openstaande vakantietoeslag of een nabetaling van de uitkering of inkomensvoorziening nog een vordering van € 250,- of lager overblijft, het restantbedrag niet wordt teruggevorderd. Dit geldt echter niet voor verwijtbare vorderingen, omdat het niet of niet behoorlijk nakomen van de verplichtingen niet mag lonen. Verwijtbare vorderingen moeten geheel worden terugbetaald. Verwijtbare vorderingen zijn vorderingen die ontstaan zijn doordat belanghebbende geen of onjuiste inlichtingen verstrekt waardoor er teveel uitkeringsgelden worden verstrekt.,
Sub c: Inkomsten worden na afloop van een maand opgegeven en verrekend met de inkomensvoorziening over de volgende maand. Hierdoor valt er een gat van een maand bij beëindiging van de inkomensvoorziening. Dit hangt samen met het systeem van achteraf verrekenen. De inkomsten uit arbeid uit de laatste maand van de uitkeringsperiode worden indien mogelijk verrekend met de uitkering en/of het vakantiegeld. Het resterend bedrag wordt niet teruggevorderd.
Sub d: Het college kan afzien van verdere invordering als de incasso al vijf jaren niets heeft opgeleverd en ook niet verwacht wordt, dat de schuldenaar in de toekomst wel betalingen zal gaan verrichten. De termijn van 2 jaar is gegeven als richtlijn, maar op individuele basis aan te passen. Zoals bijvoorbeeld bij blijvende ernstige invaliditeit, waardoor de kans op inkomensverbetering nihil is of een vertrek met onbekende bestemming. De kosten en opbrengsten van de verdere invordering worden tegen elkaar afgezet, waarna het college afziet van de terugvordering, er wordt dan niet teruggevorderd. Ook kan het college afzien van verdere terugvordering op een later moment.
Sub e: Dit lid behoeft geen nadere toelichting.
Lid 2: Dit lid behoeft geen nadere toelichting.
Lid 1: Dit lid geeft aan wanneer er wordt meegewerkt aan een schuldenregeling waarbij geheel of gedeeltelijk wordt afgezien van een terugvordering.
Lid 2: Vanaf 1 januari 2013 mag, als het gevolg van de inwerkingtreding van de Wet aanscherping handhaving en sanctiebeleid SZW-regelgeving, het college geen medewerking verlenen aan een schuldregeling, indien er sprake is van verwijtbare verordeningen ten gevolge van niet of niet behoorlijk nakomen van de verplichtingen. Hetzelfde geldt voor vorderingen die zijn ontstaan door bijstand verstrekt in de vorm van een geldlening, indien de noodzaak tot verstrekking daarvan het gevolg was van een tekortschietend besef van verantwoordelijkheid voor de voorziening in het bestaan. Echter in artikel 60c Pw (terugvordering) en 18a Pw (boete) is geregeld dat een verwijtbare vordering wegens schending van de inlichtingenplicht wel mee kan worden genomen in een schuldregeling, maar dat het restant na afloop van deze schuldregeling nog wel moet worden ingevorderd. Alleen als er geen boete is opgelegd, mag het college wel meewerken. Een bestuurlijke boete kan worden meegenomen in de schuldregeling als de bestuurlijke boete het gevolg is van een verwijtbare vordering waarbij sprake is van verminderde of normale verwijtbaarheid.
Een bestuurlijke boete kan niet worden meegenomen in de schuldregeling als de boete het gevolg is van opzet of grove schuld (artikel 60c van de Pw). Door het college wordt derhalve geen medewerking verleend aan een schuldregeling indien een vordering is ontstaan door het opzettelijk of door grove schuld niet of niet behoorlijk nakomen van de inlichtingenplicht en hiervoor een bestuurlijke boete is opgelegd of aangifte is gedaan op grond van het Wetboek van Strafrecht voor zover deze medewerking leidt tot gehele of gedeeltelijke kwijtschelding van deze vordering.
Lid 3: In dit lid wordt de verplichting opgenomen dat kwijtschelding niet kan plaatsvinden als er geen schuldregeling (of vergelijkbaar besluit) tot stand gekomen is. In het individuele geval moet beoordeeld worden wanneer dit aan de orde is.
Lid 4: In afwachting van de totstandkoming van de schuldregeling is het wel mogelijk om bij een schuldregeling de terugvordering bijvoorbeeld tijdelijk op te schorten.
Lid 5: Dit lid behoeft geen nadere toelichting.
Lid 1: Dit lid behoeft geen nadere toelichting.
Lid 2: Dit lid behoeft geen nadere toelichting.
Lid 3: Kwijtschelding van vorderingen die worden gedekt door pand of hypotheek is niet mogelijk voor zover verhaal op de onderliggende goederen mogelijk is, omdat de zekerheid door het college is geëist om volledige terugbetaling (zo veel mogelijk) te garanderen.
Lid 4: Dit lid behoeft geen nadere toelichting.
Als betrokken persoon een Pw, IOAW, IOAZ, of een Bbz uitkering ontvangt, kan het college de terugvorderingsschuld verrekenen met die uitkering. Het kan hierbij gaan om verrekening met een lopende uitkering waarbij de beslagvrije voet wordt berekend aan de hand van de rekentool. Het college is ook bevoegd om een schuld bij beëindiging van de uitkering te verrekenen met het gereserveerde vakantietoeslag. Verrekening gaat boven beslag door een derde op de uitkering. Uit praktische en doelmatigheidsoverwegingen wordt een vordering zoveel mogelijk via (pseudo)verrekening met lopende uitkeringen verrekend.
In deze beleidsregels wordt meerdere malen gesproken over het aflossingsbedrag als betalingsverplichting. Om er geen misverstand over te laten bestaan dat in dit verband van een verplichting wordt gesproken wordt hier bepaald dat elk aflossingsbedrag, of dit nu is overeengekomen als gevolg van een minnelijke betalingsregeling, of op basis van het terugvorderingsbesluit eenzijdig wordt medegedeeld, kan worden beschouwd als een betalingsverplichting.
Lid 1 t/m 5: In principe moet de belanghebbende een vordering in één keer en binnen zes weken terug betalen. Als dit om financiële redenen niet mogelijk is, dan kan belanghebbende om een uitstel van betaling vragen bij het college. Op het voorstel van belanghebbende moet het college binnen 8 weken na ontvangst besluiten. Als belanghebbende meer vermogen heeft, dan het vrij te laten vermogen conform artikel 34 Pw, dan moet hij het meerdere volledig aanwenden om de vordering te voldoen voordat er een betalingsregeling kan worden afgesproken. Bij het vaststellen van het vermogen kan artikel 34, tweede lid, van de Pw worden overgeslagen.
Lid 6: Indien belanghebbende zich niet aan de betalingsregeling houdt, zal de procedure zoals vermeld in artikel 11 van deze Beleidsregels worden gevolgd.
Lid 1: Het aflossingsbedrag bedraagt 5% van de van toepassing zijnde bijstandsnorm of inkomensvoorziening, waarbij rekening wordt gehouden met de beslagvrije voet, zoals opgenomen in artikel 475d van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.
Lid 2: Uitgangspunt is dat de aflossing in redelijke verhouding moet staan tot het inkomen en dat de vordering binnen de termijn van 36 maanden (niet verwijtbare vorderingen) is afgelost.
Lid 3: Indien belanghebbende uitstroomt door bijvoorbeeld werkaanvaarding, blijft het aflossingsbedrag 6 maanden gelijk aan het bedrag dat tijdens de uitkeringsperiode werd afgelost. Het aflossingsbedrag bedraagt 5% van de van toepassing zijnde inkomensvoorziening of bijstandsnorm inclusief vakantietoeslag. Het college heeft zowel de toepassing van de termijn van 6 maanden als het buiten beschouwing laten van een aanzienlijk gedeelte van het besteedbaar inkomen opgenomen, om de uitstroom niet te belemmeren en ervoor te zorgen dat werk ook voor een belanghebbende met schulden financieel aantrekkelijk moet zijn.
Lid 4: In de beschikking informeert het college belanghebbende over het aflossingsbedrag en de betaalverplichting.
De leden van dit artikel behoeven geen nadere toelichting.
Lid 1: De aanmaning wordt nog niet verstuurd als de lening nog niet formeel is omgezet in een terugvordering. Aanmaningen zijn brieven waarin belanghebbende, vanwege uitblijven van betaling, wordt verzocht om vooralsnog te betalen.
Lid 2: Voor wat betreft de hoogte van de aanmaningskosten volgt het college de bepalingen van artikel 4:113 respectievelijk artikel 4:120 van de Awb en het besluit buitengerechtelijke kosten op grond van artikel 4:120 Awb.
Lid 3: Als er na het verzenden van de aanmaning nog niet wordt betaald, dan stuurt het college aan belanghebbende een dwangbevel. Zie ook artikel 60 lid 2 Pw, artikel 28 lid 1 IOAW en artikel 28 lid 1 IOAZ. De regels met betrekking tot het dwangbevel staan in artikel 4:114 e.v. Awb.
Lid 4: Als belanghebbende niet betaalt nadat het dwangbevel is gestuurd, zal de het college beslag leggen of laten leggen (door een deurwaarder) op het inkomen en/of het vermogen van belanghebbende. De regels hiervoor staan in de landelijke regelgeving (met name Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering).
Lid 5: Wanneer een belanghebbende zijn betalingsverplichting niet nakomt of de voorwaarden waaronder uitstel van betaling is verleend schendt en de oorspronkelijke betalingstermijn is verstreken, is belanghebbende in verzuim als bedoeld in artikel 4:97 Awb. Artikel 4:112 e.v. Awb bepaalt dan de verdere invorderingsprocedure, te weten de invordering door middel van aanmaning en dwangbevel. De Awb beschrijft slechts de procedure. Zij geeft niet aan binnen welke termijn het college tot aanmaning dan wel uitvaardiging van een dwangbevel dient over te gaan. Daarom is in dit artikel opgenomen wanneer dit dient te geschieden.
Tegen een aanmaning en dwangbevel is geen bezwaar en beroep mogelijk. Tegen de tenuitvoerlegging van een dwangbevel is verzet mogelijk bij de rechtbank.
Lid 6: Het in rekening brengen van wettelijke rente is conform artikel 4:99 van de Awb een bevoegdheid van het uitvoerende bestuursorgaan. Artikel 1 van het Besluit buitengerechtelijke kosten bepaalt, dat de kosten die aan de schuldenaar mogen worden doorberekend maximaal 15% van de geldsom mogen bedragen. Er is geen rente verschuldigd indien het bedrag bij enige of laatste betaling minder dan € 20,- bedraagt.
Een eventueel bezwaar- of beroepschrift van belanghebbende tegen het besluit tot terugvordering heeft in principe geen schorsende werking. Het college stelt echter dat een bezwaar tegen het besluit tot terugvordering een reden is om de invordering op te schorten, omdat belanghebbende de invordering als belastend kan ervaren.
Als de invordering als ernstig belastend ervaren wordt kan de belanghebbende de voorzieningenrechter van de rechtbank (of van de CRvB) verzoeken om een voorlopige voorziening te treffen. Als de voorlopige voorziening wordt toegekend dan moet de invordering worden geschorst.
In alle gevallen die de Pw biedt zal worden overgegaan tot het verhalen van kosten van bijstand (op derden) en er dus gebruik zal worden gemaakt van de (algemene) bevoegdheid tot verhaal zoals neergelegd in artikel 61 Pw. Op wie en op welke wijze verhaald kan worden, is voor een groot gedeelte dwingend in de wet vastgelegd. Artikel 62 Pw bepaalt op wie verhaald kan worden in verband met een wettelijke onderhoudsplicht; het betreft ouders, (ex-)echtgenoten en minderjarige kinderen. In artikel 62f Pw is opgenomen in welke gevallen kan worden verhaald in verband met een schenking of nalatenschap.
Artikel 62b Pw lid 1 beschrijft dat indien een rechterlijke uitspraak betreffende levensonderhoud verschuldigd is op grond van Boek 1 van het Burgerlijk Wetboek die uitvoerbaar is, niet wordt nagekomen, door het college wordt verhaald in overeenstemming met de uitspraak in casu. Voor schenking en nalatenschap dienen de regels aangehouden te worden zoals vermeld in de Beleidsregels vrijlating giften, geldleningen voor levensonderhoud, schadevergoedingen en erfenissen gemeente Heemskerk 2023. Om doelmatigheidsredenen wordt niet verhaald bij relatief geringe bedragen. De te maken kosten wegen dan niet op tegen de te innen bedragen. Daarnaast kan er van verhaal worden afgezien in geval van dringende redenen. Het gaat hierbij om maatwerk waarbij een individuele afweging wordt gemaakt.
De verhaalsbijdrage van de onderhoudsplichtige wordt berekend volgens de Teramanormen. De rechterlijke macht stelt (half) jaarlijks een rapport op, dat aanbevelingen geeft voor een eenvormige praktische invulling van de wettelijke maatstaven behoefte en draagkracht, berekeningsmodellen en de daarbij behorende tarieven (de zogenaamde Tremanormen, ‘Trema’ staat voor Tijdschrift voor de Rechterlijke Macht). Zowel in de alimentatie- als de verhaalsjurisprudentie wordt het Trema-rapport als leidraad gebruikt. Uitgangpunt is dat de Tremanormen ook gehanteerd worden in onze uitvoeringspraktijk. Aangezien dit rapport niet specifiek voor de verhaalswetgeving is geschreven, maar voor de alimentatiewetgeving, kan strikte toepassing hiervan leiden tot onbillijkheden. In dat geval wordt (gemotiveerd) afgeweken van de Tremanormen. ls er al een rechtelijke uitspraak waarbij de alimentatie wordt vastgesteld, dan sluit de gemeente zich hierbij aan. Dat wil zeggen dat de gemeente dan geen zelfstandige berekening maakt. Hiervan wordt afgeweken als uit de rechterlijke uitspraak blijkt dat de vastgestelde alimentatie niet is gebaseerd op financiële gegevens. Dat kan zich bijvoorbeeld voordoen als partijen zelf een afspraak maken over de alimentatie (of het afzien daarvan). De opgelegde alimentatie wordt geïndexeerd. ln beginsel wordt eens per drie jaar de door de gemeente vastgestelde bijdrage herberekend. Om doelmatigheidsredenen wordt de te verhalen bijdrage alleen gewijzigd als deze € 50,- hoger is dan het eerder vastgestelde bedrag.
Dit artikel behoeft geen nadere toelichting.
ln rechte vastgestelde verhaalsbijdragen zijn bevoorrechte vorderingen. Met een beschikking van de rechter kan vereenvoudigd executoriaal beslag worden gelegd. Daar waar de rechter een alimentatieverplichting ten behoeve van kinderen heeft vastgesteld, kan de invordering van achterstallige alimentatie worden overgedragen van het Landelijk Bureau lnning Onderhoudsbijdragen.
Als de rechter alimentatie heeft vastgesteld, doet de gemeente geen nader onderzoek. Het door de rechter vastgestelde bedrag is dan het bedrag waarmee rekening wordt gehouden bij het verhaal van kosten van bijstand. Beleidsregel 15, lid 2 en 3 zijn van overeenkomstige toepassing.
Kopieer de link naar uw clipboard
https://zoek.officielebekendmakingen.nl/gmb-2026-533523.html
De hier aangeboden pdf-bestanden van het Staatsblad, Staatscourant, Tractatenblad, provinciaal blad, gemeenteblad, waterschapsblad en blad gemeenschappelijke regeling vormen de formele bekendmakingen in de zin van de Bekendmakingswet en de Rijkswet goedkeuring en bekendmaking verdragen voor zover ze na 1 juli 2009 zijn uitgegeven. Voor pdf-publicaties van vóór deze datum geldt dat alleen de in papieren vorm uitgegeven bladen formele status hebben; de hier aangeboden elektronische versies daarvan worden bij wijze van service aangeboden.