﻿<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<officiele-publicatie xmlns:xsi="http://www.w3.org/2001/XMLSchema-instance" xsi:noNamespaceSchemaLocation="http://technische-documentatie.oep.overheid.nl/repository/schemas/op-consolidated/op-consolidated_2014-05-15/xsd/op-xsd-2014-05-15.xsd">
  <metadata>
    <meta name="OVERHEIDop.externMetadataRecord" scheme="" content="https://zoek.officielebekendmakingen.nl/stcrt-2026-37344/metadata.xml" />
  </metadata>
  <kop>
    <titel>STAATSCOURANT</titel>
    <subtitel>Officiële uitgave van het Koninkrijk der Nederlanden sinds 1814.</subtitel>
  </kop>
  <staatscourant>
    <intitule>Besluit van de Staatssecretaris van Financiën van 30 oktober 2026, nr. 2026-371616 tot wijziging van de Leidraad Invordering 2008</intitule>
    <regeling>
      <aanhef>
        <wie>De Staatssecretaris van Financiën,</wie>
        <considerans>
          <considerans.al bevat="grondslag">Gelet op de Invorderingswet 1990 en paragraaf 3 van hoofdstuk 2 van de Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen;</considerans.al>
        </considerans>
        <afkondiging>
          <al>Besluit:</al>
        </afkondiging>
      </aanhef>
      <regeling-tekst>
        <wijzig-artikel status="goed">
          <kop>
            <label>ARTIKEL</label>
            <nr status="officieel">I</nr>
            <titel>WIJZIGING</titel>
          </kop>
          <wat type="wijziging">Het besluit van 12 juni 2008, nr. CPP2008/1137M, laatstelijk gewijzigd bij besluit van 26 juni 2026, nr. 2026-0000060542, wordt als volgt gewijzigd:</wat>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">A</lidnr>
            <wat>In artikel 1.1.5 worden na het eerste gedachtestreepje twee nieuwe gedachtestreepjes ingevoegd, luidende:</wat>
            <wijziging>
              <artikeltekst>
                <lijst type="expliciet" start="1" level="single" nr-sluiting=".">
                  <li>
                    <li.nr>–</li.nr>
                    <al>Bezwaarschriften tegen uitstel van betaling als bedoeld in artikel 25, eerste lid, van de wet;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>–</li.nr>
                    <al>Bezwaarschriften tegen kwijtschelding als bedoeld in artikel 26, eerste lid, van de wet;</al>
                  </li>
                </lijst>
              </artikeltekst>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">B</lidnr>
            <wat>In artikel 1.1.5b. wordt na de eerste volzin een zin toegevoegd, luidende: Tijdens de behandeling van het verzoek houdt de ontvanger de invordering van de belastingaanslag of belastingaanslagen waar het verzoek op ziet, aan.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">C</lidnr>
            <wat>Artikel 1.1.5c wordt als volgt gewijzigd:</wat>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">1.</nr>
              <wat>Na de derde zin wordt een zin toegevoegd, luidende: ‘De aanhouding van de invordering ziet uitsluitend op de belastingaanslag of belastingaanslagen waarop het verzoekschrift of de casus betrekking heeft.’</wat>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">2.</nr>
              <wat>De laatste zin vervalt.</wat>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">D</lidnr>
            <wat>Artikel 1.1.6 komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">1.1.6.</nr>
                  <titel>Inzet van invorderingsmaatregelen</titel>
                </kop>
                <al>De ontvanger kan afwijken van een in deze leidraad opgenomen regel indien het volgen daarvan de belangen van de Staat kan schaden. Daarvan is sprake indien door het volgen van die regel het risico bestaat dat de belastingschuld geheel of gedeeltelijk niet kan worden ingevorderd. De ontvanger baseert zich hierbij op concrete aanwijzingen en motiveert waarom de belangen van de Staat naar zijn oordeel worden geschaad.</al>
                <al>In de gevallen, bedoeld in artikel 1.1.5c wijkt de ontvanger slechts af van de in deze leidraad opgenomen regel na voorafgaande toestemming van het ministerie.</al>
                <al>Als de invordering op verschillende manieren kan plaatsvinden, heeft de eenvoudigste, snelste en minst kostbare wijze voor de Belastingdienst de voorkeur.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">E</lidnr>
            <wat>Na artikel 1.1.6 wordt een nieuw artikel ingevoegd, luidende:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">1.1.6a</nr>
                  <titel>Betaalpauze</titel>
                </kop>
                <al>De ontvanger kan op verzoek van de belastingschuldige schriftelijk een betaalpauze toepassen. De betaalpauze houdt in dat de invordering van de belastingschuld wordt aangehouden en de belastingschuldige gedurende die periode geen betalingen hoeft te verrichten op de schulden die bij het toepassen van de betaalpauze openstaan. De betaalpauze bestrijkt een periode van ten hoogste vier maanden na de laatste vervaldag van de openstaande aanslag.</al>
                <al>Een betaalpauze wordt toegepast indien aan de volgende voorwaarden is voldaan:</al>
                <lijst type="expliciet" start="1" level="single" nr-sluiting=".">
                  <li>
                    <li.nr>a.</li.nr>
                    <al>de totale openstaande belastingschuld van de belastingschuldige bedraagt minder dan € 30.000. Hierbij wordt geen rekening gehouden met belastingschuld waarvoor uitstel van betaling in verband met een ingediend bezwaar- of beroepschrift is verleend;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>b.</li.nr>
                    <al>er staan ten name van de belastingschuldige geen belastingaanslagen open waarvoor een dwangbevel is betekend;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>c.</li.nr>
                    <al>er staat geen vergrijpboete open;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>d.</li.nr>
                    <al>aan de belastingschuldige is niet voor dezelfde belastingaanslag of voor andere belastingaanslagen een standaardbetalingsregeling, uitstel van betaling in verband met betalingsproblemen of uitstel in verband met een te verwachten uit te betalen bedrag verleend;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>e.</li.nr>
                    <al>het verzoek ziet niet op een voorlopige aanslag als bedoeld in artikel 9, vijfde lid, van de wet die in meerdere termijnen betaald mag worden, een conserverende aanslag of aanslagen waartegen op dat moment een verzoek om uitstel in verband met bezwaar of (hoger) beroep in behandeling is of is toegewezen;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>f.</li.nr>
                    <al>er is geen sprake van een aangifteverzuim voor de belastingschuld waarvoor om de betaalpauze wordt verzocht.</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>g.</li.nr>
                    <al>voor dezelfde belastingschuld niet eerder een betaalpauze is toegepast.</al>
                  </li>
                </lijst>
                <al>Een betaalpauze is geen uitstel van betaling als bedoeld in artikel 25 van de wet en wordt daarom niet bij beschikking verleend.</al>
                <al>Als de ondernemer op grond van de hiervoor genoemde voorwaarden in aanmerking komt voor een betaalpauze ter zake van belasting die op aangifte moet worden betaald, komt een eventueel in verband met die aangifte opgelegde betalingsverzuimboete te vervallen. Dit geldt niet voor de motorrijtuigenbelasting.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">F</lidnr>
            <wat>In artikel 14.1.2. wordt ‘artikel 25.1.15 of 26.1.11’ vervangen door ‘artikel 1.1.5c’.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">G</lidnr>
            <wat>In artikel 14.1.3 vervalt ‘, tenzij hiermee de belangen van de Staat worden geschaad’.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">H</lidnr>
            <wat>In artikel 14.1.8 wordt ‘De belangen van de Staat worden niet geschaad’ vervangen door ‘De opheffing van het beslag leidt er niet toe dat de belastingschuld naar verwachting geheel of gedeeltelijk niet meer kan worden ingevorderd’.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">I</lidnr>
            <wat>In artikel 14.1.13 vervalt </wat>
            <wijziging>
              <artikeltekst>
                <al>‘tenzij hiermee de belangen van de Staat worden geschaad’ en ‘Als de belangen van de Staat worden geschaad door opschorting van uitwinning, gaat de ontvanger echter wel over tot uitwinning. Hierbij kan onder meer – doch niet uitsluitend – worden gedacht aan:</al>
                <lijst type="expliciet" start="1" level="single" nr-sluiting=".">
                  <li>
                    <li.nr>–</li.nr>
                    <al>een situatie waarin door de daadwerkelijke uitwinning van het inbeslaggenomen niet ter hand te nemen, de verhaalswaarde daarvan in onevenredige mate vermindert (denk hierbij onder meer aan voorraden, personenauto’s en dergelijke);</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>–</li.nr>
                    <al>een situatie waarin het niet uitwinnen van de beslagen zaak leidt tot een schadeactie, hetzij van de zijde van de belastingschuldige, hetzij van de zijde van de medecrediteuren.’</al>
                  </li>
                </lijst>
              </artikeltekst>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">J</lidnr>
            <wat>In artikel 14.4.5c wordt ‘of als de ontvanger van mening is dat de belangen van de Staat worden geschaad als hij de 5%-regeling niet toepast’ vervangen door ‘of indien toepassing van artikel 1.1.6 daartoe aanleiding geeft, omdat het niet toepassen van de 5%-regeling ertoe kan leiden dat de belastingschuld geheel of gedeeltelijk niet meer kan worden ingevorderd’.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">K</lidnr>
            <wat>In artikel 17.1 wordt ‘de belangen van de Staat zich verzetten tegen schorsing van de tenuitvoerlegging’ gewijzigd in ‘schorsing van de tenuitvoerlegging naar het oordeel van de ontvanger tot gevolg kan hebben dat de belastingschuld geheel of gedeeltelijk niet meer kan worden ingevorderd’.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">L</lidnr>
            <wat>In artikel 19.1.6a wordt ‘of als hij van mening is dat de belangen van de Staat worden geschaad als hij de 5%-regeling niet toepast’ vervangen door ‘of indien toepassing van artikel 1.1.6 daartoe aanleiding geeft, omdat het niet toepassen van de 5%-regeling ertoe kan leiden dat de belastingschuld geheel of gedeeltelijk niet meer kan worden ingevorderd’.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">M</lidnr>
            <wat>In artikel 22.8.3 vervalt ‘, tenzij naar het oordeel van de ontvanger het opschorten van de invordering de belangen van de Staat schaadt’.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">N</lidnr>
            <wat>In artikel 22bis.5.3 wordt ‘25.6.2B’ vervangen door ’25.6.2a’.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">O</lidnr>
            <wat>In artikel 25 wordt na ‘bezwaar’ ingevoegd ‘en beroep’ en vervalt ‘administratief beroep.’, onder vervanging van de puntkomma aan het slot van ‘betalingsregeling voor ondernemers’ door een punt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">P</lidnr>
            <wat>Artikel 25.1.1. komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">25.1.1.</nr>
                  <titel>Indiening en behandeling verzoek om uitstel van betaling</titel>
                </kop>
                <al>Een verzoek om uitstel van betaling moet schriftelijk worden ingediend bij de ontvanger. Het verzoek wordt ingediend met een daartoe bestemd verzoekformulier. Het verzoekformulier wordt ingediend per post of op een andere wijze die de ontvanger daarvoor heeft opengesteld.</al>
                <al>Een verzoek om uitstel van betaling dat niet op de voorgeschreven wijze is ingediend, neemt de ontvanger niet in behandeling. De ontvanger stelt de verzoeker in de gelegenheid het verzoek op de voorgeschreven wijze in te dienen.</al>
                <al>Als de ontvanger nadere gegevens nodig heeft voor de beoordeling van het verzoek, stelt de ontvanger de verzoeker in de gelegenheid om deze gegevens binnen twee weken te verstrekken. De ontvanger kan deze termijn verlengen.</al>
                <al>Gedurende de behandeling van het verzoek en gedurende een periode waarin de invordering op grond van artikel 25.1.8 tot en met 25.1.8c is geschorst, handelt de ontvanger overeenkomstig het beleid dat wordt gevoerd als het verzoek is toegewezen.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">Q</lidnr>
            <wat>Aan artikel 25.1.2. wordt toegevoegd </wat>
            <wijziging>
              <artikeltekst>
                <al>‘De ontvanger kan bij het verlenen van uitstel van betaling de voorwaarde stellen dat de belastingschuldige of een derde zekerheid stelt. Bij de beoordeling of zekerheid wordt verlangd, betrekt de ontvanger in ieder geval de aard en de omvang van de belastingschuld, de hem bekende verhaalsmogelijkheden en het aangifte- en betaalgedrag van de belastingschuldige.</al>
                <al>Bij het stellen van zekerheid gaat de voorkeur uit naar zekerheden die op eenvoudige wijze kunnen worden gesteld, bewaakt en uitgewonnen.’</al>
              </artikeltekst>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">R</lidnr>
            <wat>Artikel 25.1.3. wordt als volgt gewijzigd:</wat>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">1.</nr>
              <wat>Onderdelen a, b, f, g, h, i en j vervallen, onder vernummering van onderdelen c, d en e tot a, b en c.</wat>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">2.</nr>
              <wat>Onderdeel b (nieuw) komt te luiden:</wat>
              <artikeltekst>
                <lijst type="expliciet" start="1" level="single" nr-sluiting=".">
                  <li>
                    <li.nr>b.</li.nr>
                    <al>het verzoek onvolledig is. Hiervan is sprake wanneer de gevraagde gegevens niet (volledig) binnen de door de ontvanger daartoe gestelde termijn zijn verstrekt;</al>
                  </li>
                </lijst>
              </artikeltekst>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">3.</nr>
              <wat>In onderdeel c (nieuw) vervalt: ‘(zie artikel 25.1.13, 25.2.5, 25.5.2 en 25.6.2 van deze leidraad)’.</wat>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">4.</nr>
              <wat>Na onderdeel c wordt een nieuw onderdeel ingevoegd, luidende:</wat>
              <artikeltekst>
                <lijst type="expliciet" start="1" level="single" nr-sluiting=".">
                  <li>
                    <li.nr>d.</li.nr>
                    <al>het uitstel van betaling, gelet op de omstandigheden van het geval, niet kan worden verleend.</al>
                  </li>
                </lijst>
              </artikeltekst>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">5.</nr>
              <wat>In de laatste alinea vervallen de tweede en derde zin.</wat>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">S</lidnr>
            <wat>Artikel 25.1.4 wordt als volgt gewijzigd:</wat>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">1.</nr>
              <wat>De onderdelen c, d en e vervallen, onder vernummering van de onderdelen f en g tot c en d.</wat>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">2.</nr>
              <wat>Na onderdeel d (nieuw) wordt een nieuw onderdeel ingevoegd, luidende:</wat>
              <artikeltekst>
                <lijst type="expliciet" start="1" level="single" nr-sluiting=".">
                  <li>
                    <li.nr>e.</li.nr>
                    <al>het uitstel van betaling, gelet op de omstandigheden van het geval, niet kan worden voortgezet.</al>
                  </li>
                </lijst>
              </artikeltekst>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">T</lidnr>
            <wat>Artikel 25.1.5 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">U</lidnr>
            <wat>In artikel 25.1.6 komt de tweede alinea te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikeltekst>
                <al>De ontvanger stelt de belastingschuldige schriftelijk op de hoogte van het vervallen van het verleende uitstel onder opgaaf van reden.</al>
              </artikeltekst>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">V</lidnr>
            <wat>Artikel 25.1.7 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">W</lidnr>
            <wat>Artikel 25.1.8 komt de luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">25.1.8.</nr>
                  <titel>Na (afwijzen) uitstel veertien dagen wachttijd</titel>
                </kop>
                <al>Als de ontvanger geen (verder) uitstel van betaling verleent, een verleend uitstel beëindigt, of als in bezwaar of (hoger) beroep afwijzend is beslist op een rechtsmiddel tegen de afwijzing of beëindiging van het uitstel, wordt de vervolging in beginsel niet aangevangen of voortgezet binnen veertien dagen na de dagtekening van de beschikking of uitspraak. Hetzelfde geldt als het uitstel van betaling van rechtswege is vervallen. De termijn van veertien dagen vangt in dat geval aan op de dagtekening van de schriftelijke mededeling van de ontvanger over het vervallen van het uitstel.</al>
                <al>Deze termijn geldt niet als een executieverkoop wordt opgeschort en in verband daarmee uitstel van betaling is verleend in samenhang met een prolongatieovereenkomst.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">X</lidnr>
            <wat>Na artikel 25.1.8 worden drie artikelen ingevoegd, luidende:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">25.1.8a</nr>
                  <titel>Schorsing van de invordering tijdens bezwaar tegen een beschikking inzake uitstel van betaling</titel>
                </kop>
                <al>Gedurende de behandeling van een bezwaarschrift tegen een beschikking inzake uitstel van betaling wordt voor de belastingaanslag waarop het verzoek betrekking heeft, de dwanginvordering niet aangevangen of voortgezet.</al>
                <al>De beslissing over de schorsing van de invordering op grond van dit onderdeel is geen voor bezwaar vatbare beschikking en staat niet open voor beroep.</al>
              </artikel>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">25.1.8b</nr>
                  <titel>Schorsing van de invordering tijdens (hoger) beroep tegen een beslissing op bezwaar inzake uitstel van betaling</titel>
                </kop>
                <al>Als de belastingschuldige (hoger) beroep instelt tegen de afwijzing van het bezwaar inzake uitstel van betaling, schorst de ontvanger de invordering gedurende de behandeling daarvan uitsluitend indien de belastingschuldige daar schriftelijk en gemotiveerd bij de ontvanger om verzoekt en de ontvanger daarvoor voldoende aanleiding aanwezig acht. Een dergelijk verzoek wordt niet aangemerkt als een verzoek om uitstel van betaling als bedoeld in dit artikel. De beslissing over de schorsing van de invordering op grond van dit onderdeel is geen voor bezwaar vatbare beschikkingen en staat niet open voor beroep.</al>
                <al>Indien de ontvanger de invordering schorst, kan hij voorwaarden stellen, waaronder het stellen van zekerheid, het verrekenen van teruggaven en het nakomen van nieuw opkomende fiscale verplichtingen.</al>
              </artikel>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">25.1.8c</nr>
                  <titel>Geen onherroepelijke invorderingsmaatregelen</titel>
                </kop>
                <al>Zolang de beslissing op het verzoek om uitstel van betaling niet onherroepelijk vaststaat, neemt de ontvanger in beginsel geen onherroepelijke invorderingsmaatregelen voor de belastingaanslagen waarop het verzoek betrekking heeft.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">Y</lidnr>
            <wat>In artikel 25.1.9 komt de eerste alinea te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikeltekst>
                <al>Als de belastingschuldige uitstel van betaling vraagt voor een ambtshalve opgelegde belastingaanslag, geeft de ontvanger de belastingschuldige een termijn van ten hoogste een maand om alsnog aan de inspecteur gegevens te verstrekken die van belang zijn voor een juiste vaststelling van de belastingaanslag. Dit kan door alsnog een aangifte of een gemotiveerd verzoek tot ambtshalve vermindering in te dienen. De termijn uit de eerste volzin vangt aan op de dagtekening van de kennisgeving van de ontvanger dat de belastingschuldige de van belang zijnde gegevens aan de inspecteur dient te verstrekken. De dwanginvordering wordt voor die termijn niet aangevangen of voortgezet.</al>
              </artikeltekst>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">Z</lidnr>
            <wat>Artikel 25.1.11 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">AA</lidnr>
            <wat>Artikel 25.1.13 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">BB</lidnr>
            <wat>Artikel 25.1.14 wordt als volgt gewijzigd:</wat>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">1.</nr>
              <wat>In de eerste zin vervalt ‘altijd’.</wat>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">2.</nr>
              <wat>De derde alinea komt te luiden:</wat>
              <artikeltekst>
                <al>De ontvanger kan de beslissing op een verzoek om uitstel van betaling dat is ingediend nadat de executoriale verkoop is aangekondigd mondeling bekend maken. De ontvanger bevestigt deze beslissing zo spoedig mogelijk bij beschikking. In dat geval geldt de in artikel 25.1.8 opgenomen termijn van veertien dagen niet.</al>
              </artikeltekst>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">CC</lidnr>
            <wat>Na artikel 25.1.15 wordt een nieuw artikel ingevoegd, luidende:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">25.1.16</nr>
                  <titel>Herhaalde verzoeken om uitstel van betaling</titel>
                </kop>
                <al>De ontvanger behandelt een nieuw verzoek om uitstel van betaling voor dezelfde belastingschuld(en) waarvoor eerder een verzoek om uitstel van betaling geheel of gedeeltelijk is afgewezen of is ingetrokken, niet als een nieuw verzoek indien daarbij geen andere feiten of veranderde omstandigheden worden vermeld. De ontvanger merkt dit verzoek aan als een bezwaarschrift tegen de eerdere afwijzing.</al>
                <al>Indien tijdens de behandeling van het bezwaar tegen een afwijzende of ingetrokken beschikking op een verzoek om uitstel van betaling een nieuw verzoek om uitstel van betaling wordt gedaan voor dezelfde belastingschuld, merkt de ontvanger dit verzoek aan als een aanvulling op het lopende bezwaar. Bij de beslissing op het bezwaar betrekt de ontvanger de informatie uit het nieuwe verzoek.</al>
                <al>Indien op het bezwaar tegen de eerdere afwijzende of ingetrokken beschikking reeds is beslist en opnieuw een verzoek om uitstel van betaling voor dezelfde belastingschuld wordt gedaan zonder dat daarbij andere feiten of veranderde omstandigheden worden vermeld, wijst de ontvanger het verzoek af onder verwijzing naar de eerdere beslissing.</al>
                <al>Indien bij een nieuw verzoek om uitstel van betaling wel andere feiten of veranderde omstandigheden worden vermeld, beoordeelt de ontvanger het verzoek als een nieuw verzoek om uitstel van betaling en beslist hij daarop bij voor bezwaar vatbare beschikking.</al>
                <al>Van andere feiten of veranderde omstandigheden is slechts sprake indien:</al>
                <lijst type="expliciet" start="1" level="single" nr-sluiting=".">
                  <li>
                    <li.nr>a.</li.nr>
                    <al>de feiten ten tijde van de eerdere beslissing niet bekend waren of redelijkerwijs niet bekend konden zijn; of</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>b.</li.nr>
                    <al>de omstandigheden na de eerdere beslissing zijn gewijzigd en deze wijziging relevant kan zijn voor de beoordeling van het verzoek om uitstel van betaling.</al>
                  </li>
                </lijst>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">DD</lidnr>
            <wat>In het opschrift van artikel 25.2 wordt na ‘bezwaar’ ingevoegd ‘en beroep’.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">EE</lidnr>
            <wat>Artikel 25.2.1 komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">25.2.1.</nr>
                  <titel>Bezwaar tegen een belastingaanslag of tegen een afzonderlijk opgelegde boete</titel>
                </kop>
                <al>Wanneer de belastingschuldige bezwaar heeft gemaakt tegen een belastingaanslag, kan hij de ontvanger verzoeken uitstel van betaling te verlenen voor het bestreden bedrag van de belastingaanslag tot het moment waarop uitspraak op bezwaar is gedaan.</al>
                <al>Een gemotiveerd bezwaarschrift wordt aangemerkt als een verzoek om uitstel van betaling. De ontvanger verleent het gevraagde uitstel in beginsel, tenzij een afwijzingsgrond als bedoeld in artikel 25.1.3 van deze leidraad van toepassing is.</al>
                <al>Als het bezwaarschrift (mede) is gericht tegen een bestuurlijke boete, verleent de ontvanger uitstel van betaling voor het volledige bedrag van de bestuurlijke boete tot het moment waarop uitspraak op bezwaar is gedaan.</al>
                <al>Gedurende het verleende uitstel van betaling verrekent de ontvanger een belastingteruggaaf of andere door hem uit te betalen bedrag in beginsel niet met het bedrag waarvoor uitstel van betaling is verleend vanwege bezwaar. Gaat de ontvanger desondanks tot verrekening over, dan stelt hij de belastingschuldige daarvan onder vermelding van de redenen in kennis.</al>
                <al>Bij een pro-formabezwaarschrift neemt de ontvanger het verzoek om uitstel van betaling inhoudelijk in behandeling nadat de gronden van het bezwaar zijn aangevuld. In afwachting daarvan neemt de ontvanger geen (verdere) invorderingsmaatregelen gedurende de termijn die de ontvanger voor het indienen van deze gronden gesteld heeft.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">FF</lidnr>
            <wat>Na artikel 25.2.1 worden twee artikelen ingevoegd luidende:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">25.2.1a</nr>
                  <titel>Bezwaar tegen WOZ-beschikking</titel>
                </kop>
                <al>De ontvanger kan op verzoek uitstel van betaling verlenen als bezwaar bij de gemeente is gemaakt tegen een WOZ-beschikking en de belastingaanslag mede is gebaseerd op de WOZ-waarde waartegen het bezwaar is gericht. De belastingschuldige verstrekt een afschrift van het bezwaarschrift tegen de WOZ-beschikking, zodat de ontvanger kan beoordelen voor welk bedrag uitstel van betaling kan worden verleend. Een bezwaarschrift tegen de belastingaanslag is niet nodig, omdat de inspecteur de aanslag ambtshalve vermindert zodra de WOZ-waarde wordt gewijzigd.</al>
              </artikel>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">25.2.1b</nr>
                  <titel>Bezwaar tegen beschikkingen</titel>
                </kop>
                <al>Het beleid van deze paragraaf is van overeenkomstige toepassing op een verzoek om uitstel van betaling in verband met bezwaar tegen een door de inspecteur of de ontvanger genomen beschikking.</al>
                <al>De eerste alinea is niet van toepassing op een bezwaar tegen een beschikking van de ontvanger inzake uitstel van betaling of kwijtschelding. Voor die beschikkingen geldt uitsluitend het beleid inzake schorsing van de invordering als bedoeld in artikel 25.1.8a en volgende van deze leidraad.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">GG</lidnr>
            <wat>Artikel 25.2.2 komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">25.2.2</nr>
                  <titel>Beroep</titel>
                </kop>
                <al>Een beroepschrift tegen de uitspraak van de inspecteur op het bezwaarschrift en een ingesteld (hoger) beroep tegen een rechterlijke uitspraak over de juistheid van een dergelijke uitspraak, gelden niet als een verzoek om uitstel van betaling. In die gevallen moet de belastingschuldige een afzonderlijk verzoek om uitstel van betaling indienen bij de ontvanger.</al>
                <al>Wanneer het (hoger) beroep (mede) is gericht tegen de bestuurlijke boete en de ontvanger uitstel verleent voor het bestreden bedrag van de belastingaanslag, verleent de ontvanger ambtshalve ook uitstel van betaling voor het volledige boetebedrag van de bestuurlijke boete.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">HH</lidnr>
            <wat>Artikel 25.2.2.a vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">II</lidnr>
            <wat>Artikel 25.2.2.b vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">JJ</lidnr>
            <wat>Artikel 25.2.3 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">KK</lidnr>
            <wat>In artikel 25.2.4 wordt ‘Artikel 25.2.3’ vervangen door ‘Artikel 25.2.1’.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">LL</lidnr>
            <wat>Artikel 25.2.5 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">MM</lidnr>
            <wat>Artikel 25.2.6 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">NN</lidnr>
            <wat>Artikel 25.2.7 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">OO</lidnr>
            <wat>In artikel 25.2.7a vervalt ‘Voor de beoordeling of hij zekerheid verlangt voor de bestreden belastingschuld, past de ontvanger de in artikel 25.2.5 van deze leidraad opgenomen voorwaarden toe.’.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">PP</lidnr>
            <wat>Artikel 25.3.2 wordt als volgt gewijzigd:</wat>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">1.</nr>
              <wat>In de eerste alinea wordt ‘een maand’ vervangen door ‘twee weken’.</wat>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">2.</nr>
              <wat>De tweede alinea vervalt.</wat>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">QQ</lidnr>
            <wat>In artikel 25.3a.3 vervalt ‘met uitzondering van de onderdelen f, g en j’.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">RR</lidnr>
            <wat>In artikel 25.3a.4 vervalt de laatste zin.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">SS</lidnr>
            <wat>Na artikel 25.3a.5 wordt een nieuw artikel ingevoegd luidende:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">25.3a.6.</nr>
                  <titel>Betalingsachterstand betaaltermijn</titel>
                </kop>
                <al>Als de belastingschuldige een betaaltermijn van de standaardbetalingsregeling niet nakomt, kan de ontvanger, alvorens hij de standaardbetalingsregeling beëindigt, de belastingschuldige in de gelegenheid stellen om de betalingsachterstand binnen veertien dagen alsnog te voldoen.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">TT</lidnr>
            <wat>Artikel 25.4.1 wordt als volgt gewijzigd:</wat>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">1.</nr>
              <wat>In de eerste alinea wordt na ‘kan de ontvanger aan de belastingschuldige’ ingevoegd ‘, met uitzondering van de belasting van personenauto’s en motorrijtuigwielen’.</wat>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">2.</nr>
              <wat>In de tweede alinea vervalt ‘niet heeft gereserveerd voor redelijkerwijs voorzienbare schulden of’.</wat>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">3.</nr>
              <wat>In de derde alinea wordt ‘problemen’ vervangen door ‘betalingsproblemen’.</wat>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">4.</nr>
              <wat>Aan de derde alinea wordt toegevoegd:</wat>
              <artikeltekst>
                <al>‘Er is in ieder geval sprake van structurele betalingsproblemen wanneer een eerder ingediend verzoek om uitstel van betaling in verband met betalingsproblemen is afgewezen, de schulden waar dat eerdere verzoek betrekking op had nog openstaan en er geen sprake is van andere feiten of veranderde omstandigheden zoals vermeld in artikel 25.1.16 van deze leidraad.’</al>
              </artikeltekst>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">UU</lidnr>
            <wat>Artikel 25.4.2 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">VV</lidnr>
            <wat>In artikel 25.4.7 wordt na de eerste alinea een alinea toegevoegd, luidende:</wat>
            <wijziging>
              <artikeltekst>
                <al>‘Het voorgaande is van overeenkomstige toepassing indien gedurende de behandeling van een bezwaarschrift tegen de beschikking op een verzoek om uitstel van betaling een nieuw verzoek om uitstel van betaling wordt ingediend dat betrekking heeft op nieuw opgekomen of op te komen fiscale verplichtingen. De ontvanger betrekt dit verzoek bij de behandeling van het bezwaar en beslist daarop gelijktijdig.’</al>
              </artikeltekst>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">WW</lidnr>
            <wat>Na artikel 25.4.7 worden twee artikelen ingevoegd, luidende:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <label>Artikel</label>
                  <nr status="officieel">25.4.8</nr>
                  <titel>Beëindigen van een betalingsregeling met meer dan één termijn</titel>
                </kop>
                <al>Als de belastingschuldige een betalingsregeling van meer dan één termijn niet nakomt, stelt de ontvanger alvorens hij de regeling beëindigt, de belastingschuldige in de gelegenheid om alsnog binnen veertien dagen de achterstand te voldoen.</al>
              </artikel>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <label>Artikel</label>
                  <nr status="officieel">25.4.9</nr>
                  <titel>Redenen afwijzing verzoek om uitstel van betaling in verband met betalingsproblemen</titel>
                </kop>
                <al>De ontvanger kan een verzoek om uitstel van betaling in verband met betalingsproblemen afwijzen indien:</al>
                <lijst type="expliciet" start="1" level="single" nr-sluiting=".">
                  <li>
                    <li.nr>a.</li.nr>
                    <al>de belastingschuldige beschikt over vermogen dat redelijkerwijs kan worden aangewend voor de voldoening van de belastingschuld, tenzij de omstandigheden van het geval aanleiding geven om toch een betalingsregeling toe te staan;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>b.</li.nr>
                    <al>de belastingschuldige voor dezelfde belastingschuld eerder uitstel van betaling heeft genoten in verband met bezwaar of beroep en gedurende die periode redelijkerwijs over middelen beschikte waarmee de belastingschuld geheel of gedeeltelijk kon worden voldaan.</al>
                  </li>
                </lijst>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">XX</lidnr>
            <wat>Artikel 25.5.1 komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <label>Artikel</label>
                  <nr status="officieel">25.5.1.</nr>
                  <titel>Duur betalingsregeling particulieren</titel>
                </kop>
                <al>De ontvanger kan op verzoek een persoonlijke betalingsregeling verlenen in verband met betalingsproblemen. De betalingsregeling heeft een maximale looptijd van twaalf maanden, gerekend vanaf de dagtekening van de beschikking waarbij de betalingsregeling wordt verleend.</al>
                <al>Indien sprake is van bijzondere omstandigheden kan de ontvanger een betalingsregeling toestaan met een langere looptijd. In dat geval is het beleid inzake de berekening van de betalingscapaciteit bij betalingsregelingen met een looptijd van ten hoogste twaalf maanden van overeenkomstige toepassing.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">YY</lidnr>
            <wat>Artikel 25.5.2 komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <label>Artikel</label>
                  <nr status="officieel">25.5.2.</nr>
                  <titel>Voorwaarden aan betalingsregeling particulieren</titel>
                </kop>
                <al>Bij een persoonlijke betalingsregeling wordt de hoogte van de maandelijkse termijnen vastgesteld op basis van de betalingscapaciteit van de belastingschuldige.</al>
                <al>Aan een persoonlijke betalingsregeling kan de ontvanger voorwaarden verbinden. In ieder geval geldt de voorwaarde dat nieuw opkomende fiscale verplichtingen en andere financiële verplichtingen waarvan de invordering aan de ontvanger is opgedragen, tijdig worden nagekomen.</al>
                <al>De ontvanger kan op verzoek van de belastingschuldige toestaan dat nieuwe belastingaanslagen worden betrokken bij een lopende persoonlijke betalingsregeling. In dat geval trekt de ontvanger de eerdere beschikking in en stelt hij voor het totale bedrag van de belastingschuld een nieuwe beschikking vast. De maximale looptijd van de nieuwe betalingsregeling bedraagt niet meer dan de resterende looptijd van de eerdere betalingsregeling.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">ZZ</lidnr>
            <wat>Artikel 25.5.3 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">AAA</lidnr>
            <wat>Artikel 25.5.4 komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <label>Artikel</label>
                  <nr status="officieel">25.5.4</nr>
                  <titel>Betalingscapaciteit en vermogen</titel>
                </kop>
                <al>Bij de berekening van de betalingscapaciteit en het vermogen sluit de ontvanger aan bij de begrippen en normen die gelden voor de beoordeling van verzoeken om kwijtschelding, tenzij in dit artikel anders is bepaald. Hieronder vallen in ieder geval de wijze waarop het netto-besteedbare inkomen, de kosten van bestaan, het vermogen en de schulden die daarop in mindering worden gebracht, worden vastgesteld.</al>
                <al>In afwijking van het kwijtscheldingsbeleid kan de ontvanger bij het berekenen van de betalingscapaciteit rekening houden met:</al>
                <lijst type="expliciet" start="1" level="single" nr-sluiting=".">
                  <li>
                    <li.nr>–</li.nr>
                    <al>De werkelijke uitgaven met betrekking tot huur- en hypotheekverplichtingen voor de woning waarin de belastingschuldige feitelijk verblijft;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>–</li.nr>
                    <al>De verplichtingen aan derden waarvan het niet nakomen naar het oordeel van de ontvanger tot ongewenste effecten kan leiden;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>–</li.nr>
                    <al>Extra inkomsten, zoals vakantiegeld, tantièmes en dergelijke, voor zover uitbetaling plaatsvindt in de periode waarvoor de betalingsregeling geldt.</al>
                  </li>
                </lijst>
                <al>Deze afwijking van het kwijtscheldingsbeleid geldt uitsluitend voor de beoordeling van de betalingsregeling en heeft geen invloed op de beoordeling of de belastingschuldige voor kwijtschelding in aanmerking komt. De ontvanger kan rekening houdende met deze uitzonderingen, een betalingsregeling met een langere looptijd toestaan.</al>
                <al>De aanwezigheid van vermogen op het moment van het indienen van een verzoek om uitstel van betaling kan aanleiding zijn om geen betalingsregeling toe te staan. Dit geldt met name indien het vermogen zonder bezwaar liquide kan worden gemaakt.</al>
                <al>Indien uit het verzoek om uitstel blijkt dat de belastingschuldige over onvoldoende betalingscapaciteit beschikt om binnen twaalf maanden zijn belastingschuld te betalen, dan neemt de ontvanger dat verzoek ambtshalve in behandeling als een verzoek om kwijtschelding. De betalingscapaciteit wordt berekend zonder toepassing van de uitzonderingen uit de tweede alinea. Bij de beoordeling neemt de ontvanger de gehele belastingschuld in beschouwing. Artikel 26.1.2. is in deze situaties niet van toepassing indien en voorzover de belastingschuldige gebruik maakt van het daartoe bestemde verzoekformulier voor uitstel van betaling en hij dit formulier volledig invult.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">BBB</lidnr>
            <wat>Artikel 25.5.5 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">CCC</lidnr>
            <wat>Artikel 25.5.6. komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">25.5.6</nr>
                  <titel>Betalingscapaciteit belastingschuldige woonachtig in het buitenland</titel>
                </kop>
                <al>Voor een belastingschuldige die in het buitenland woont, past de ontvanger op het normbedrag voor levensonderhoud eerst het percentage toe dat in artikel 1 van de Regeling woonlandbeginsel in de sociale zekerheid 2012 en de bijlage bij die regeling is opgenomen voor het woonland van de belastingschuldige. Eventuele periodieke inkomsten die de belastingschuldige uit zijn woonland geniet, telt de ontvanger op bij de aldus berekende betalingscapaciteit.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">DDD</lidnr>
            <wat>Artikel 25.5.8 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">EEE</lidnr>
            <wat>Artikel 25.5.9 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">FFF</lidnr>
            <wat>Artikel 25.5.10 komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <label>Artikel</label>
                  <nr status="officieel">25.5.10.</nr>
                  <titel>Belastingschuldige stelt zelf een betalingsregeling voor</titel>
                </kop>
                <al>Als de belastingschuldige een betalingsregeling voorstelt die afwijkt van de door de ontvanger berekende betalingscapaciteit, leidt deze afwijking niet zonder meer tot afwijzing van het verzoek om uitstel van betaling. De ontvanger beoordeelt het voorstel met inachtneming van de omstandigheden van het geval en de maximale looptijd van de betalingsregeling.</al>
                <al>Als het voorgestelde aflossingsbedrag niet aanvaardbaar is, maar een andere betalingsregeling wel mogelijk is, beslist de ontvanger bij beschikking dat een betalingsregeling kan worden verleend onder de in de beschikking vermelde voorwaarden.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">GGG</lidnr>
            <wat>In artikel 25.6.1 vervalt de laatste zin.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">HHH</lidnr>
            <wat>In artikel 25.6.2 vervalt de tweede alinea.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">III</lidnr>
            <wat>Artikel 25.6.2a komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <label>Artikel</label>
                  <nr status="officieel">25.6.2a</nr>
                  <titel>Betalingsregeling ondernemers met een langere looptijd</titel>
                </kop>
                <al>Als een ondernemer hoofdzakelijk door een oorzaak buiten zijn invloed in tijdelijke liquiditeitsproblemen is gekomen, kan de ontvanger op verzoek een betalingsregeling toestaan met een langere looptijd.</al>
                <al>De ondernemer maakt aannemelijk dat:</al>
                <lijst type="expliciet" start="1" level="single" nr-sluiting=".">
                  <li>
                    <li.nr>a.</li.nr>
                    <al>sprake is van werkelijk bestaande betalingsproblemen;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>b.</li.nr>
                    <al>deze betalingsproblemen van tijdelijke aard zijn;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>c.</li.nr>
                    <al>de betalingsproblemen vóór een bepaald tijdstip zullen zijn opgelost; en</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>d.</li.nr>
                    <al>de onderneming levensvatbaar is.</al>
                  </li>
                </lijst>
                <al>Indien de totale belastingschuld op het moment van ontvangst van het verzoek minder bedraagt dan € 50.000, kan de ondernemer volstaan met een eigen verklaring waaruit blijkt dat aan de voorwaarden van de vorige alinea is voldaan.</al>
                <al>In de overige gevallen legt de ondernemer een verklaring van een derde deskundige over. Deze verklaring bevat in ieder geval een beoordeling van:</al>
                <lijst type="expliciet" start="1" level="single" nr-sluiting=".">
                  <li>
                    <li.nr>–</li.nr>
                    <al>de aard van de betalingsproblemen;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>–</li.nr>
                    <al>de bedrijfseconomische gezondheid van de onderneming;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>–</li.nr>
                    <al>de haalbaarheid van het inlopen van de betalingsachterstand; en</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>–</li.nr>
                    <al>de feiten en omstandigheden waarop deze beoordeling berust.</al>
                  </li>
                </lijst>
                <al>Aan de derde deskundige worden geen formele eisen gesteld. Het kan bijvoorbeeld gaan om een externe consultant, een externe financier, een brancheorganisatie of de (huis)accountant. De ontvanger kan aan de inhoud van de verklaring nadere eisen stellen.</al>
                <al>Aan de betalingsregeling kan de ontvanger voorwaarden verbinden.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">JJJ</lidnr>
            <wat>Artikel 25.6.2b vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">KKK</lidnr>
            <wat>Artikel 25.6.2d vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">LLL</lidnr>
            <wat>Artikel 25.7, 25.7.1, 25.7.2, 25.7.3, 25.7.4, en 25.7.5 vervallen.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">MMM</lidnr>
            <wat>Na het vervallen artikel 25.7.5 wordt een nieuw artikel ingevoegd, luidende:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">25.8</nr>
                  <titel>Overgangsrecht</titel>
                </kop>
                <al>Tegen een beschikking inzake uitstel van betaling die is gedagtekend voor 1 januari 2027, staat administratief beroep open overeenkomstig de regels zoals die luidden op 31 december 2026.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">NNN</lidnr>
            <wat>Artikel 26 wordt als volgt gewijzigd:</wat>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">1.</nr>
              <wat>Het onderdeel ‘administratief beroep;’ vervalt.</wat>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">2.</nr>
              <wat>In het laatste onderdeel vervalt ‘en afwijzing verzoek om kwijtschelding’.</wat>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">OOO</lidnr>
            <wat>Artikel 26.1.2. komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">26.1.2.</nr>
                  <titel>Het indienen van een verzoek om kwijtschelding</titel>
                </kop>
                <al>Een verzoek om kwijtschelding wordt ingediend bij de ontvanger op het daartoe bestemde verzoekformulier.</al>
                <al>Als een verzoek om kwijtschelding niet of onvolledig op het daartoe bestemde formulier is ingediend, stelt de ontvanger de belastingschuldige in de gelegenheid het verzoek binnen twee weken alsnog op dat formulier in te dienen. Als de belastingschuldige het formulier niet binnen die termijn indient, wijst de ontvanger het verzoek af.</al>
                <al>Dit geldt niet indien de ontvanger een verzoek om uitstel van betaling ambtshalve als een verzoek om kwijtschelding heeft aangemerkt en de belastingschuldige het verzoek om uitstel van betaling heeft ingediend met een volledig ingevuld formulier.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">PPP</lidnr>
            <wat>Artikel 26.1.3 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">QQQ</lidnr>
            <wat>Artikel 26.1.4 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">RRR</lidnr>
            <wat>Artikel 26.1.6 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">SSS</lidnr>
            <wat>Artikel 26.1.7 komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">26.1.7.</nr>
                  <titel>Veertien dagen wachttijd na afwijzing van een verzoek om kwijtschelding</titel>
                </kop>
                <al>Als de ontvanger afwijzend heeft beslist op een verzoek om kwijtschelding of een aangeboden akkoord, of op een daartegen gericht bezwaarschrift, dan wel de rechter afwijzend heeft beslist op beroep of hoger beroep tegen een afwijzende beslissing op bezwaar, voldoet de belastingschuldige het verschuldigde bedrag binnen veertien dagen na dagtekening van de afwijzende beschikking of uitspraak, tenzij de op het aanslagbiljet vermelde betaaltermijn later eindigt. Na het verstrijken van de toepasselijke termijn kan de ontvanger de invordering aanvangen of voortzetten.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">TTT</lidnr>
            <wat>Artikel 26.1.8 komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">26.1.8.</nr>
                  <titel>Mondelinge afwijzing kwijtschelding</titel>
                </kop>
                <al>Wanneer kort voor een executoriale verkoop een verzoek om kwijtschelding wordt ingediend, kan de ontvanger de beslissing mondeling bekendmaken. Bij een afwijzende beslissing geldt de wachttijd van veertien dagen voor het aanvangen of voortzetten van de invordering niet.</al>
                <al>De ontvanger bevestigt zijn beslissing zo spoedig mogelijk bij voor bezwaar vatbare beschikking.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">UUU</lidnr>
            <wat>Artikel 26.1.9 komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">26.1.9.</nr>
                  <titel>Toerekenbaarheid van het niet kunnen voldoen van de belastingaanslag</titel>
                </kop>
                <al>Geen kwijtschelding wordt verleend voor zover het niet kunnen voldoen van de belastingaanslag aan de belastingschuldige is toe te rekenen als bedoeld in artikel 8, eerste lid, onderdeel a, van de regeling.</al>
                <al>Van toerekenbaarheid kan onder meer sprake zijn indien de belastingschuldige:</al>
                <lijst type="expliciet" start="1" level="single" nr-sluiting=".">
                  <li>
                    <li.nr>–</li.nr>
                    <al>vrij beschikbare middelen niet heeft aangewend voor de voldoening van de belastingschuld, terwijl de schuld hiermee redelijkerwijs had kunnen worden voldaan;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>–</li.nr>
                    <al>wist of redelijkerwijs kon voorzien dat een belastingaanslag zou worden opgelegd en, ondanks beschikbare betalingscapaciteit, heeft nagelaten middelen te reserveren om de belastingschuld te voldoen; of</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>–</li.nr>
                    <al>door zijn handelen of nalaten de belastingaanslag niet of niet volledig kan worden voldaan.</al>
                  </li>
                </lijst>
                <al>Indien de ontvanger voornemens is het verzoek om kwijtschelding af te wijzen omdat het niet kunnen voldoen van de belastingaanslag naar zijn oordeel aan de belastingschuldige is toe te rekenen, stelt hij de belastingschuldige daarvan schriftelijk op de hoogte en stelt hij hem in de gelegenheid hierop binnen twee weken te reageren. De belastingschuldige kan daarbij aannemelijk maken dat hem geen verwijt kan worden gemaakt ten aanzien van het niet kunnen voldoen van de belastingaanslag of dat zijn handelen of nalaten daar geen invloed op heeft gehad.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">VVV</lidnr>
            <wat>Artikel 26.1.10 komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">26.1.10.</nr>
                  <titel>Resterend bedrijfsvermogen en staking</titel>
                </kop>
                <al>Er is geen sprake van een ex-ondernemer als (een deel van) het bedrijfsvermogen nog aanwezig is. In dat geval zal het verzoek om kwijtschelding moeten worden behandeld overeenkomstig het bepaalde in artikel 26.3 van deze leidraad. Het nog aanwezige bedrijfsvermogen zal geheel moeten worden gebruikt ter aflossing van de openstaande (zakelijke) belastingaanslagen.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">WWW</lidnr>
            <wat>Na artikel 26.1.11 worden twee artikelen ingevoegd, luidende:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">26.1.12.</nr>
                  <titel>Herhaalde verzoeken om kwijtschelding</titel>
                </kop>
                <al>De ontvanger behandelt een nieuw verzoek om kwijtschelding voor dezelfde belastingschuld(en) waarvoor eerder een verzoek om kwijtschelding geheel of gedeeltelijk is afgewezen, niet als een nieuw verzoek indien daarbij geen andere feiten of veranderde omstandigheden worden vermeld. De ontvanger merkt dit verzoek aan als een bezwaarschrift tegen de eerdere afwijzing.</al>
                <al>Indien eerder voorwaardelijke kwijtschelding is verleend en deze kwijtschelding vervolgens is ingetrokken omdat niet aan de daaraan verbonden voorwaarden is voldaan, behandelt de ontvanger een nieuw verzoek om kwijtschelding voor dezelfde belastingschuld(en) op overeenkomstige wijze als bedoeld in de vorige alinea.</al>
                <al>Indien tijdens de behandeling van het bezwaar tegen een afwijzende beschikking of een beschikking tot intrekking van voorwaardelijke kwijtschelding op een verzoek om kwijtschelding een nieuw verzoek om kwijtschelding wordt gedaan voor dezelfde belastingschuld(en), merkt de ontvanger dit verzoek aan als een aanvulling op het lopende bezwaar. Bij de beslissing op het bezwaar betrekt de ontvanger de informatie uit het nieuwe verzoek.</al>
                <al>Indien op het bezwaar tegen de eerdere afwijzende beschikking of een beschikking tot intrekking van voorwaardelijke kwijtschelding reeds is beslist en opnieuw een verzoek om kwijtschelding voor dezelfde belastingschuld(en) wordt gedaan zonder dat daarbij andere feiten of veranderde omstandigheden worden vermeld, wijst de ontvanger het verzoek af onder verwijzing naar de eerdere beslissing.</al>
                <al>Indien bij een nieuw verzoek om kwijtschelding wel andere feiten of veranderde omstandigheden worden vermeld, beoordeelt de ontvanger het verzoek als een nieuw verzoek om kwijtschelding en beslist hij daarop bij een voor bezwaar vatbare beschikking.</al>
                <al>Van andere feiten of veranderde omstandigheden is slechts sprake indien:</al>
                <lijst type="expliciet" start="1" level="single" nr-sluiting=".">
                  <li>
                    <li.nr>a.</li.nr>
                    <al>de feiten ten tijde van de eerdere beslissing niet bekend waren of redelijkerwijs niet bekend konden zijn; of</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>b.</li.nr>
                    <al>de omstandigheden na de eerdere beslissing zijn gewijzigd en deze wijziging relevant kan zijn voor de beoordeling van het verzoek om kwijtschelding.</al>
                  </li>
                </lijst>
              </artikel>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">26.1.13.</nr>
                  <titel>Schorsing van de invordering tijdens bezwaar en beroep</titel>
                </kop>
                <al>Gedurende het bezwaar en (hoger) beroep tegen een afwijzende beschikking op een verzoek om kwijtschelding kan de invordering worden geschorst overeenkomstig de regels van artikel 25.1.8a tot en met 25.1.8c van deze leidraad.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">XXX</lidnr>
            <wat>Artikel 26.2.1 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">YYY</lidnr>
            <wat>Artikel 26.2.3 wordt als volgt gewijzigd:</wat>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">1.</nr>
              <wat>De eerste en tweede zin vervallen.</wat>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">2.</nr>
              <wat>De eerste zin (nieuw) komt te luiden: ‘Als de waarde van de auto meer bedraagt dan het bedrag genoemd in artikel 12, tweede lid, onderdeel c, van de Regeling, wordt de volle waarde als vermogen in aanmerking genomen.’</wat>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">3.</nr>
              <wat>In de tweede alinea vervalt ‘– zo nodig na een verzoek daartoe – ‘.</wat>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">4.</nr>
              <wat>In de tweede alinea wordt ‘absoluut onmisbaar’ telkens vervangen door ‘redelijkerwijs noodzakelijk’.</wat>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">5.</nr>
              <wat>In de laatste volzin vervalt ‘in beginsel’.</wat>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">ZZZ</lidnr>
            <wat>In artikel 26.2.4 vervalt de tweede alinea.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">AAAA</lidnr>
            <wat>Artikel 26.2.10 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">BBBB</lidnr>
            <wat>Artikel 26.2.14 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">CCCC</lidnr>
            <wat>Artikel 26.2.15 komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">26.2.15.</nr>
                  <titel>Voorhuwelijkse en huwelijkse belastingschulden</titel>
                </kop>
                <al>Voor de beoordeling van een verzoek om kwijtschelding van een belastingschuld die betrekking heeft op een periode waarin de belastingschuldige gehuwd was dan wel een gezamenlijke huishouding voerde als bedoeld in artikel 3 van de Participatiewet, wordt het vermogen en de betalingscapaciteit van de echtgenoot in aanmerking genomen.</al>
                <al>Als het verzoek betrekking heeft op belastingschulden die geheel of gedeeltelijk betrekking hebben op een periode vóór de aanvang van de huwelijkse periode dan wel de gezamenlijke huishouding, worden het vermogen en de betalingscapaciteit van de echtgenoot buiten beschouwing gelaten voor zover het verzoek betrekking heeft op die belastingschulden. Dit kan ertoe leiden dat de belastingaanslag voor de beoordeling van het verzoek wordt gesplitst.</al>
                <al>Voor zover het verzoek betrekking heeft op belastingschulden die zijn ontstaan vóór de aanvang van de huwelijkse periode dan wel de gezamenlijke huishouding, wordt het normbedrag voor een alleenstaande of een alleenstaande ouder toegepast.</al>
                <al>In dat geval worden de woonlasten in aanmerking genomen tot ten hoogste 50% van het bedrag dat wordt berekend op grond van artikel 15, eerste lid, onderdeel b, van de regeling.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">DDDD</lidnr>
            <wat>Artikel 26.3.1. vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">EEEE</lidnr>
            <wat>Artikel 26.3.3 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">FFFF</lidnr>
            <wat>Artikel 26.3.4 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">GGGG</lidnr>
            <wat>Na artikel 26.3.5a. wordt een nieuw artikel ingevoegd, luidende:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">26.3.5b.</nr>
                  <titel>Substantiële omvang</titel>
                </kop>
                <al>Bij de beoordeling of het te ontvangen deel van de belastingschuld een substantiële omvang heeft, betrekt de ontvanger zowel de absolute omvang van het te ontvangen bedrag als de omvang daarvan in verhouding tot de totale belastingschuld.</al>
                <al>Bij de beoordeling van de absolute omvang van het te ontvangen bedrag houdt de ontvanger rekening met zowel de omvang van de onderneming als de financiële positie van de belastingschuldige.</al>
                <al>Bij de beoordeling van de relatieve omvang betrekt de ontvanger het te ontvangen bedrag in verhouding tot de totale belastingschuld. Daarbij kan tevens rekening worden gehouden met de omvang van de te saneren belastingschuld ten opzichte van de totale schuldenlast, het uitkeringspercentage dat andere crediteuren aangeboden krijgen en de omstandigheid dat overige betrokkenen als gevolg van het saneringsakkoord een aanzienlijk economisch voordeel behouden of verkrijgen.</al>
                <al>De ontvanger betrekt voorts de waarde die voor de gezamenlijke crediteuren en overige betrokkenen beschikbaar is bij de beoordeling of het aanbod van substantiële omvang is. Indien een onderbouwde reorganisatiewaarde of, indien voortzetting van de onderneming niet aan de orde is, een onderbouwde liquidatiewaarde beschikbaar is, kan de ontvanger deze waarde daarbij als referentie gebruiken. Indien het door de belastingschuldige gedane aanbod ten minste overeenkomt met het aan de ontvanger toekomende deel van deze waarde, vormt dit een belangrijke aanwijzing dat het te ontvangen bedrag van substantiële omvang is. Deze omstandigheid wordt betrokken bij de integrale beoordeling van de substantiële omvang van het aanbod.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">HHHH</lidnr>
            <wat>Na artikel 26.3.5b. wordt een nieuw artikel ingevoegd, luidende:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">26.3.5c.</nr>
                  <titel>Levensvatbaarheid</titel>
                </kop>
                <al>Een onderneming is levensvatbaar indien aannemelijk is dat zij na het saneringsakkoord haar bedrijfsvoering kan voortzetten en aan haar lopende financiële verplichtingen kan voldoen.</al>
                <al>Bij de beoordeling van de levensvatbaarheid betrekt de ontvanger in ieder geval de prognose van de onderneming. Uit deze prognose moet blijken dat:</al>
                <lijst type="expliciet" start="1" level="single" nr-sluiting=".">
                  <li>
                    <li.nr>a.</li.nr>
                    <al>de kosten van de bedrijfsvoering kunnen worden voldaan;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>b.</li.nr>
                    <al>de ondernemer, voor zover van toepassing, in zijn kosten van levensonderhoud en die van zijn gezin kan voorzien;</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>c.</li.nr>
                    <al>voldoende ruimte bestaat voor noodzakelijke groei- en vervangingsinvesteringen; en</al>
                  </li>
                  <li>
                    <li.nr>d.</li.nr>
                    <al>de ondernemer de tijdens en na het saneringstraject opkomende verplichtingen tijdig kan voldoen.</al>
                  </li>
                </lijst>
                <al>De levensvatbaarheid van de onderneming wordt aangenomen indien de ondernemer een positieve beoordeling van de levensvatbaarheid overlegt van een bank als bedoeld in artikel 1:1 van de Wet op het financieel toezicht, een accountant als bedoeld in artikel 2:393, eerste lid, BW of een herstructureringsdeskundige als bedoeld in artikel 371 FW, tenzij de ontvanger aanleiding ziet de levensvatbaarheid nader te beoordelen.</al>
                <al>De ontvanger beoordeelt de levensvatbaarheid nader indien hij, gelet op de omstandigheden van het geval, aanleiding heeft om aan de positieve beoordeling te twijfelen of indien de aard of omvang van de belangen van de Belastingdienst daartoe aanleiding geeft.</al>
                <al>Indien de onderneming wordt beëindigd, is niet vereist dat aannemelijk wordt gemaakt dat de onderneming levensvatbaar is. Bij een rechtspersoon wordt de rechtspersoon na de beëindiging zo spoedig mogelijk ontbonden en houdt deze op te bestaan.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">IIII</lidnr>
            <wat>Artikel 26.3.6 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">JJJJ</lidnr>
            <wat>Artikel 26.3.7 vervalt.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">KKKK</lidnr>
            <wat>Artikel 26.3.9 wordt als volgt gewijzigd:</wat>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">1.</nr>
              <wat>In de opsomming vervallen het tweede en vierde gedachtestreepje;</wat>
            </wijziging>
            <wijziging>
              <nr status="officieel">2.</nr>
              <wat>In de opsomming bij het vijfde gedachtestreepje wordt ‘De tweede alinea van artikel 25.6.2b van deze leidraad is van overeenkomstige toepassing’ vervangen door ‘Voor de inhoud van de verklaring van de derde deskundige wordt aangesloten bij artikel 25.6.2a van deze leidraad’.</wat>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">LLLL</lidnr>
            <wat>Artikelen 26.4, 26.4.1, 26.4.2, 26.4.3, 26.4.4, 26.4.5, 26.4.6 en 26.4.7 vervallen.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">MMMM</lidnr>
            <wat>Artikel 26.6 komt te luiden:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">26.6.</nr>
                  <titel>Geen verdere invorderingsmaatregelen en afwijzing verzoek om kwijtschelding</titel>
                </kop>
                <al>Indien de belastingschuldige niet voor kwijtschelding in aanmerking komt, maar de ontvanger het vanwege bijzondere omstandigheden niet wenselijk acht de invordering voort te zetten, kan de ontvanger besluiten geen verdere invorderingsmaatregelen te nemen.</al>
                <al>Dit betreft een discretionaire bevoegdheid van de ontvanger, zodat de belastingschuldige de ontvanger niet kan verzoeken om toepassing van dit artikel. Indien de ontvanger besluit geen verdere invorderingsmaatregelen te nemen, legt hij dit besluit vast bij een afzonderlijke beschikking. Tegen een beschikking als bedoeld in dit artikel staat geen bezwaar open.</al>
                <al>De ontvanger kan aan het besluit om geen verdere invorderingsmaatregelen te nemen voorwaarden verbinden, waaronder de voorwaarde dat bedragen die aan de belastingschuldige moeten worden uitbetaald, worden verrekend met de openstaande belastingschuld. De periode waarover deze verrekeningsvoorwaarde geldt, bedraagt ten hoogste drie jaar, te rekenen vanaf de datum van de beschikking. De ontvanger vermeldt de voorwaarden, zoals de verrekeningsvoorwaarde en de bijbehorende termijn, in de beschikking.</al>
                <al>Indien aan een voorwaarde niet wordt voldaan, kan de ontvanger de beschikking intrekken en de invordering hervatten.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">NNNN</lidnr>
            <wat>Na artikel 26.6 wordt een nieuw artikel ingevoegd, luidende:</wat>
            <wijziging>
              <artikel status="goed">
                <kop>
                  <nr status="officieel">26.7</nr>
                  <titel>Overgangsrecht</titel>
                </kop>
                <al>Tegen een beschikking inzake kwijtschelding, gedagtekend voor 1 januari 2027, staat administratief beroep open overeenkomstig de regels zoals die luidden op 31 december 2026.</al>
              </artikel>
            </wijziging>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">OOOO</lidnr>
            <wat>In artikel 36.5.2 wordt ‘kort uitstel van betaling voor ondernemers als bedoeld in artikel 25.6.2D’ vervangen door ‘een betaalpauze als bedoeld in artikel 1.1.6a’.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">PPPP</lidnr>
            <wat>In artikel 73.6.2a wordt ‘artikel 25.6.2’ vervangen door ’25.1.2’.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">QQQQ</lidnr>
            <wat>In artikel 78.2 wordt ‘wezenlijke belangen van de staat’ gewijzigd in ‘zwaarwegende publieke belangen,’.</wat>
          </wijzig-lid>
          <wijzig-lid>
            <lidnr status="officieel">RRRR</lidnr>
            <wat>In artikel 79.8 wordt ‘artikelen 25.5.5 tot en met 25.5.9’ vervangen door ‘tweede alinea van artikel 25.5.4 en artikel 25.5.6’.</wat>
          </wijzig-lid>
        </wijzig-artikel>
        <artikel status="goed">
          <kop>
            <label>ARTIKEL</label>
            <nr status="officieel">II</nr>
            <titel>INWERKINGTREDING</titel>
          </kop>
          <al>Dit besluit treedt op 1 januari 2027 in werking. Dit besluit zal met de toelichting in de Staatscourant worden geplaatst.</al>
        </artikel>
      </regeling-tekst>
      <regeling-sluiting status="goed">
        <gegeven>
          <dagtekening>
            <plaats>Den Haag,</plaats>
            <datum isodatum="2026-10-30">30 oktober 2026</datum>
          </dagtekening>
        </gegeven>
        <ondertekening>
          <functie>De Staatssecretaris van Financiën,</functie>
          <deze>namens deze,</deze>
          <naam>
            <voornaam>C.H.L.M. van de</voornaam>
            <achternaam>Louw</achternaam>
          </naam>
          <functie>Directeur-Generaal Toeslagen</functie>
        </ondertekening>
        <ondertekening>
          <naam>
            <voornaam>M.C. de</voornaam>
            <achternaam>Graaf</achternaam>
          </naam>
          <functie>hoofddirecteur Fiscale en Juridische zaken</functie>
        </ondertekening>
      </regeling-sluiting>
      <nota-toelichting>
        <kop>
          <titel>TOELICHTING</titel>
        </kop>
        <al>Artikel I, onderdeel A, wijzigt artikel 1.1.5.</al>
        <al>De wijziging betreft een uitbreiding van de opsomming van beschikkingen waarvoor de regeling inzake dwangsom bij niet tijdige beslissen van toepassing is. Per 1 januari 2027 wordt de rechtsbescherming bij uitstel van betaling en kwijtschelding gewijzigd. De ontvanger zal vanaf dan bij voor bezwaar vatbare beschikking beslissen op verzoeken om uitstel van betaling en kwijtschelding. Op deze bij voor bezwaar vatbare beschikking is de regeling inzake de dwangsom bij niet tijdig beslissen van toepassing.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel B, wijzigt artikel 1.1.5b.</al>
        <al>In deze bepaling is de marginale toetsing geregeld. Aan de bepaling wordt toegevoegd dat de ontvanger de invordering aanhoudt van de betreffende belastingaanslag(en) gedurende de behandeling van een verzoek om marginale toetsing. Hiermee wordt verduidelijkt dat het indienen van een verzoek om marginale toetsing in beginsel leidt tot het aanhouden van de invordering van de belastingaanslag(en) waarop het verzoek betrekking heeft totdat op het verzoek is beslist.</al>
        <al>Het aanhouden van de invordering laat onverlet dat de ontvanger op grond van artikel 1.1.6 de invordering kan voortzetten indien het aanhouden daarvan de belangen van de Staat schaadt.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel D, wijzigt artikel 1.1.6.</al>
        <al>Met deze bepaling wordt een algemeen kader gegeven voor de inzet van invorderingsmaatregelen indien het volgen van een in deze leidraad opgenomen regel tot gevolg kan hebben dat de belastingschuld geheel of gedeeltelijk niet meer kan worden ingevorderd.</al>
        <al>In de leidraad is momenteel op verschillende plaatsen bepaald dat de invordering gedurende een bepaalde periode wordt aangehouden of dat de ontvanger een bepaalde termijn afwacht waarbinnen de belastingschuldige kan reageren. Deze bepalingen zijn er onder meer op gericht om de belastingschuldige een redelijke mogelijkheid te bieden om gebruik te maken van een rechtsmiddel, een verzoek te doen of aan een bepaalde voorwaarde te voldoen. Een in de leidraad opgenomen regel kan niet onverkort worden gevolgd indien daardoor een reëel risico ontstaat dat de belastingschuld geheel of gedeeltelijk niet meer kan worden ingevorderd. Artikel 1.1.6 biedt de ontvanger in die situatie een algemene mogelijkheid om van die regel af te wijken. Het artikel geldt daarmee als vangnet voor situaties waarin toepassing van een regel uit de leidraad zonder nadere afweging tot een risico voor de invorderbaarheid van de belastingschuld zou leiden.</al>
        <al>Van het schaden van de belangen van de Staat is niet reeds sprake als de invordering beperkt wordt vertraagd of als de invordering meer kosten met zich brengt. Het moet gaan om concrete omstandigheden waaruit volgt dat door het volgen van de betreffende regel het risico bestaat dat de belastingschuld geheel of gedeeltelijk niet meer kan worden ingevorderd. De ontvanger moet zijn oordeel baseren op concrete aanwijzingen. Het enkele bestaan van een algemene mogelijkheid tot realisatie van het risico op beperking van de invorderingsmogelijkheden is daarvoor onvoldoende.</al>
        <al>De omstandigheden die aanleiding kunnen geven tot toepassing van deze bepaling kunnen van uiteenlopende aard zijn. Doorslaggevend is dat door het volgen van de betreffende regel het risico bestaat dat de belastingschuld geheel of gedeeltelijk niet meer kan worden ingevorderd. Het kan bijvoorbeeld gaan om omstandigheden die wijzen op een verslechtering van de financiële- of vermogenspositie van de belastingschuldige, waardoor het risico ontstaat dat de belastingschuld geheel of gedeeltelijk niet meer kan worden ingevorderd. Ook een tijdens de behandeling van een verzoek verder oplopende belastingschuld of wanneer het op voorhand voorzienbaar is dat een belastingschuld op zal lopen kan, afhankelijk van de omstandigheden van het geval, aanleiding geven om van de betreffende regel af te wijken. Bij zijn afweging kan de ontvanger verder het gedrag van belastingschuldige betrekken, ook wanneer dit voorafgaand aan eventueel verzoek of het formaliseren van de belastingschuld heeft plaatsgevonden. Daarbij kan worden gedacht aan het opzettelijk of grofschuldig doen van onjuiste aangifte, het verrichten van (rechts)handelingen waardoor de ontvanger wordt benadeeld in zijn verhaalsmogelijkheden of structureel aangifteverzuim.</al>
        <al>De ontvanger motiveert waarom hij in het concrete geval van oordeel is dat de belangen van de Staat worden geschaad. Daarbij maakt hij inzichtelijk waarom het volgen van de betreffende regel ertoe kan leiden dat de belastingschuld geheel of gedeeltelijk niet meer kan worden ingevorderd. De toepassing van artikel 1.1.6 vraagt daarmee om een concrete beoordeling van de feiten en omstandigheden van het geval. Wanneer de belangen van de Staat mogelijk worden geschaad, kan het noodzakelijk zijn dat de ontvanger direct een invorderingsmaatregel neemt. In die gevallen ligt het niet in de rede om voorafgaand aan de invorderingsmaatregel de belastingschuldige hierover afzonderlijk te informeren. De belastingschuldige wordt overeenkomstig de voor de betreffende invorderingsmaatregel geldende regels van die maatregel in kennis gesteld. Na het nemen van de invorderingsmaatregel informeert de ontvanger de belastingschuldige in een afzonderlijk schrijven over de redenen waarom in het concrete geval van het geldende beleid is afgeweken. Dit schrijven heeft een informerend karakter. De rechtsbescherming van de belastingschuldige volgt uit het vervolgtraject dat naar aanleiding van de invorderingsmaatregel wordt ingezet.</al>
        <al>Het algemene kader uit artikel 1.1.6 laat de bijzondere bepalingen in deze leidraad onverlet. Indien een bijzondere bepaling specifieke voorwaarden stelt aan het afwijken van die bepaling, blijft de ontvanger aan die voorwaarden gebonden. Artikel 1.1.6 is uitsluitend van toepassing voor zover de desbetreffende bijzondere bepaling ruimte laat voor toepassing van deze algemene norm.</al>
        <al>Voor de gevallen waarin de artikelen 1.1.5c van toepassing is, geldt een aanvullende waarborg. In die gevallen kan de ontvanger slechts van de betreffende regel afwijken nadat daarvoor voorafgaande toestemming van het ministerie is verkregen. Hiermee wordt gewaarborgd dat toepassing van deze bevoegdheid in deze specifieke gevallen vooraf op het daarvoor aangewezen niveau wordt afgestemd.</al>
        <al>Artikel 1.1.6 ziet op de invordering van belastingschulden door de ontvanger en heeft geen betrekking op de invordering van toeslagschulden door Dienst Toeslagen.</al>
        <al>De derde alinea van artikel 1.1.6 betreft de bestaande bepaling over de keuze uit verschillende invorderingsmaatregelen. Indien de invordering op verschillende manieren kan plaatsvinden, heeft de eenvoudigste, snelste en minst kostbare wijze voor de Belastingdienst de voorkeur. Dit uitgangspunt blijft ongewijzigd. De bepaling over de keuze uit verschillende invorderingsmaatregelen staat los van de in het eerste onderdeel opgenomen mogelijkheid om af te wijken van een in deze leidraad opgenomen regel indien het volgen daarvan ertoe kan leiden dat de belastingschuld geheel of gedeeltelijk niet meer kan worden ingevorderd.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel E, voegt artikel 1.1.6a toe.</al>
        <al>Met de betaalpauze wordt voor de ontvanger een mogelijkheid geboden om de invordering van een openstaande belastingschuld gedurende een periode van ten hoogste vier maanden aan te houden na de laatste vervaldag van de openstaande aanslag. De betaalpauze is bedoeld voor situaties waarin de belastingschuldige niet in staat is de belastingschuld te voldoen en enige tijd nodig heeft om tot een oplossing te komen. Deze oplossing kan bijvoorbeeld worden gevonden in het verkrijgen van financiering, het indienen van een verzoek om een betalingsregeling of kwijtschelding of het treffen van een andere voorziening waarmee de belastingschuld (deels) kan worden voldaan. De betaalpauze biedt daarmee ruimte om een passende oplossing voor de belastingschuld te zoeken, zonder dat gedurende die periode betalingen hoeven te worden verricht.</al>
        <al>Aan het bieden van een betaalpauze zijn voorwaarden verbonden. Deze voorwaarden zijn erop gericht de betaalpauze te beperken tot situaties waarin het gaat om een relatief beperkte openstaande belastingschuld en waarin er geen omstandigheden zijn die erop wijzen dat de belastingschuldige reeds in een verder gevorderd stadium van invordering verkeert of eerder voor dezelfde problematiek uitstel van betaling heeft gekregen. Daarom geldt onder meer een maximumbedrag voor de openstaande belastingschuld, mag geen dwangbevel zijn betekend en mag geen sprake zijn van eerder verleend uitstel van betaling wegens betalingsproblemen. Het maximumbedrag van de openstaande belastingschuld wordt verhoogd van € 20.000 naar € 30.000. Het bedrag van € 20.000 is al geruime tijd niet aangepast. Met de verhoging wordt het maximumbedrag geactualiseerd. Ook is een betaalpauze niet bedoeld voor situaties waarin de belastingschuldige niet aan zijn aangifteverplichtingen heeft voldaan. De voorwaarden gelden voor zowel particulieren als ondernemers.</al>
        <al>De voorwaarde dat voor dezelfde belastingschuld niet eerder een betaalpauze is toegepast, voorkomt dat de invordering van eenzelfde belastingschuld door opeenvolgende betaalpauzes gedurende langere tijd wordt aangehouden. De betaalpauze is bedoeld als een eenmalige, tijdelijke voorziening om de belastingschuldige ruimte te bieden een betalingsachterstand op te lossen. De beperking geldt voor de belastingschuld en niet voor de belastingschuldige. Een eerdere betaalpauze staat daarom niet in de weg aan een betaalpauze voor een later ontstane belastingschuld, mits aan de overige voorwaarden wordt voldaan.</al>
        <al>De betaalpauze is naar haar aard tijdelijk. De betaalpauze bestrijkt een periode van ten hoogste vier maanden na de laatste vervaldag van de openstaande aanslag. De betaalpauze is niet bedoeld om een belastingschuld structureel onbetaald te laten, maar om de belastingschuldige gedurende een beperkte periode de gelegenheid te geven een oplossing te vinden. Na afloop van de betaalpauze zal de belastingschuldige de belastingschuld moeten voldoen of er zal, indien daarvoor aanleiding bestaat, een andere regeling moeten zijn getroffen. Belastingschulden die na de aanvraag ontstaan, vallen niet onder de betaalpauze. De belastingschuldige moet de fiscale verplichtingen die gedurende de betaalpauze ontstaan in beginsel tijdig nakomen.</al>
        <al>Een betaalpauze is geen uitstel van betaling als bedoeld in artikel 25 van de wet en wordt niet bij beschikking verleend. De betaalpauze betreft een tijdelijke aanhouding van de invordering door de ontvanger. De schriftelijke mededeling van de ontvanger over het toepassen van een betaalpauze strekt ertoe de belastingschuldige hierover te informeren en houdt geen verlening van uitstel van betaling in. Daarmee wordt de betaalpauze onderscheiden van een verzoek om uitstel van betaling en de daarop betrekking hebbende betalingsregelingen. De betaalpauze leidt dan ook niet tot een afzonderlijke beschikking waartegen rechtsmiddelen kunnen worden aangewend.</al>
        <al>Indien de belastingschuldige gedurende of na de betaalpauze een verzoek om uitstel van betaling, een betalingsregeling of kwijtschelding wenst, wordt dat verzoek overeenkomstig de daarvoor geldende bepalingen behandeld.</al>
        <al>Tot slot wordt het bestaande beleid inzake het vervallen van een betalingsverzuimboete bij kort uitstel van betaling voor ondernemers in deze bepaling opgenomen. In deze bepaling wordt dit beleid ongewijzigd voortgezet. De bestaande regeling waarbij een in verband met de aangifte opgelegde betalingsverzuimboete onder de daarvoor geldende voorwaarden vervalt, wordt hiermee in deze bepaling opgenomen. De uitzondering voor de motorrijtuigenbelasting blijft daarbij gehandhaafd.</al>
        <al>Artikel I, onderdelen C, G, I, J, L en M wijzigen de artikelen 1.1.5c, 14.1.3, 14.1.13, 14.4.5c, 19.1.6a en 22.8.3.</al>
        <al>De wijzigingen van deze artikelen houden verband met de wijziging van artikel 1.1.6 van de leidraad. Thans wordt in verschillende bepalingen specifiek verwezen naar de mogelijkheid om van het uitgangspunt dat de invordering wordt aangehouden, of van een andere in de Leidraad opgenomen gedragslijn, af te wijken indien de belangen van de Staat worden geschaad of kunnen worden geschaad.</al>
        <al>Met de wijziging van artikel 1.1.6 wordt hiervoor een algemeen kader opgenomen. De afzonderlijke verwijzingen naar de belangen van de Staat zijn daarom niet langer nodig en worden geschrapt. Hiermee wordt voorkomen dat voor vergelijkbare situaties verschillende formuleringen of beoordelingskaders naast elkaar bestaan. De ontvanger beoordeelt voortaan, indien van toepassing, aan de hand van artikel 1.1.6 of sprake is van een risico dat de belastingschuld geheel of gedeeltelijk niet kan worden ingevorderd. Waar een bestaande bepaling niet alleen naar de belangen van de Staat verwijst, maar dit criterium nader concretiseert, wordt de formulering overeenkomstig artikel 1.1.6 aangepast. Dit is het geval bij artikel 14.4.5c en 19.1.6a. Daarmee wordt tot uitdrukking gebracht dat ook bij toepassing van de 5%-regeling het algemene kader van artikel 1.1.6 geldt.</al>
        <al>De verwijzingen naar de belangen van de Staat in artikel 79 van deze leidraad dat betrekking heeft op de invordering van toeslagschulden blijven ongewijzigd. Artikel 1.1.6 heeft geen betrekking op de invordering van toeslagschulden door Dienst Toeslagen.</al>
        <al>De wijzigingen hebben, voor zover uitsluitend sprake is van het schrappen van een dergelijke verwijzing, geen zelfstandige inhoudelijke wijziging van het beleid tot doel. De algemene norm van artikel 1.1.6 komt voor deze situaties in de plaats van de afzonderlijke verwijzingen.</al>
        <al>Tot slot wordt van de gelegenheid gebruikgemaakt om in artikel 1.1.5c te verduidelijken dat de aanhouding van de invordering uitsluitend betrekking heeft op de belastingaanslag of belastingaanslagen waarop het verzoekschrift of de behandeling van de casus door de Belangenbehartiger betrekking heeft. De aanhouding strekt zich daarmee niet uit tot andere openstaande belastingaanslagen van de belastingschuldige.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel F, wijzigt artikel 14.1.2.</al>
        <al>In artikel 14.1.2 wordt de verwijzing naar de artikelen 25.1.15 en 26.1.11 vervangen door een verwijzing naar artikel 1.1.5c. De artikelen 25.1.15 en 26.1.11 zijn met ingang van 1 januari 2026 vervangen door artikel 1.1.5c. De verwijzing in artikel 14.1.2 is bij die wijziging abusievelijk niet aangepast. Met deze wijziging wordt de verwijzing alsnog in overeenstemming gebracht met de geldende regelgeving. De wijziging is van technische aard en heeft geen inhoudelijke wijziging van het beleid tot gevolg.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel H, wijzigt artikel 14.1.8.</al>
        <al>Artikel 14.1.8 bevat de voorwaarden waaronder de ontvanger kan meewerken aan de opheffing van een beslag tegen betaling door een derde. Deze voorwaarden blijven ongewijzigd van toepassing. Het aangeboden bedrag mag niet direct of indirect afkomstig zijn uit het vermogen van de belastingschuldige en moet aanzienlijk hoger zijn dan de opbrengst die naar verwachting bij een executie zou worden verkregen.</al>
        <al>De voorwaarde dat de belangen van de Staat niet worden geschaad, wordt vervangen door een concrete maatstaf die aansluit bij de algemene norm van artikel 1.1.6. De ontvanger verleent geen medewerking aan de opheffing van het beslag indien daardoor naar verwachting de belastingschuld geheel of gedeeltelijk niet meer kan worden ingevorderd. Hiermee wordt verduidelijkt dat bij de beoordeling van een verzoek om opheffing van het beslag het behoud van de invorderbaarheid van de belastingschuld vooropstaat.</al>
        <al>De wijziging brengt geen inhoudelijke verruiming of beperking van de bevoegdheid van de ontvanger tot stand. De overige voorwaarden blijven ongewijzigd van toepassing. De ontvanger houdt bij zijn beslissing rekening met de gerechtvaardigde belangen van andere schuldeisers die op de betreffende zaken verhaal zoeken en kan aan zijn medewerking nadere voorwaarden verbinden.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel K, wijzigt artikel 17.1.</al>
        <al>Artikel 17.1 bepaalt dat de ontvanger de (verdere) tenuitvoerlegging van een dwangbevel aanhoudt wanneer de belastingschuldige zich daartegen in rechte verzet. Voortzetting van de tenuitvoerlegging is slechts mogelijk indien de gronden van het verzet naar het oordeel van de ontvanger kansloos zijn én schorsing van de tenuitvoerlegging naar het oordeel van de ontvanger tot gevolg kan hebben dat de belastingschuld geheel of gedeeltelijk niet meer kan worden ingevorderd.</al>
        <al>De tweede voorwaarde wordt gewijzigd. De huidige verwijzing naar de situatie waarin ‘de belangen van de Staat zich verzetten tegen schorsing van de tenuitvoerlegging’ wordt vervangen door een concrete maatstaf die aansluit bij artikel 1.1.6. Hiermee wordt verduidelijkt dat het bij deze belangenafweging gaat om het risico dat door schorsing de belastingschuld daardoor geheel of gedeeltelijk niet meer kan worden ingevorderd.</al>
        <al>De dubbele toets blijft daarbij ongewijzigd. Het enkele feit dat de ontvanger van oordeel is dat de gronden van het verzet kansloos zijn, is dus nog steeds onvoldoende om de tenuitvoerlegging voort te zetten. Ook moet sprake zijn van een concreet risico voor de verhaalbaarheid van de belastingschuld.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel N, wijzigt artikel 22bis.5.3. De verwijzing naar artikel 25.6.2B vervalt, omdat dit artikel met ingang van 1 januari 2027 vervalt. De verwijzing wordt daarom beperkt tot artikel 25.6.2a.</al>
        <al>Artikel I, onderdelen O, DD en LLL, wijzigen de inleidende tekst van artikel 25 en artikel 25.2 en laat artikel 25.7 vervallen.</al>
        <al>Aan het opschrift ‘uitstel in verband met bezwaar tegen een belastingaanslag’ wordt toegevoegd dat dit onderdeel ook betrekking heeft op beroep. De regels in dit onderdeel hebben niet alleen betrekking op de bezwaarfase, maar ook op de daaropvolgende beroepsfase. De inleidende tekst wordt hiermee in overeenstemming gebracht met de reikwijdte van het onderdeel.</al>
        <al>Daarnaast wordt de verwijzing naar ‘administratief beroep’ in de inleiding van artikel 25 geschrapt. Met ingang van 1 januari 2027 wordt de rechtsbescherming tegen beslissingen op verzoeken om uitstel van betaling gewijzigd. De procedure van administratief beroep vervalt en wordt vervangen door een bezwaar- en beroepsprocedure. Een afzonderlijke verwijzing naar administratief beroep in de inleiding van artikel 25 is daarom niet langer nodig.</al>
        <al>Voor het overgangsrecht wordt een nieuw artikel geïntroduceerd (artikel 25.8). Omdat dit overgangsrecht tijdelijk is en uitsluitend ziet op bestaande gevallen, dat wil zeggen beschikkingen gedagtekend voor 1 januari 2027, en geen zelfstandig onderdeel zal vormen van het reguliere uitstelbeleid, wordt dit niet opgenomen in de algemene beschrijving van de inhoud van artikel 25.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel P, betreft een wijziging van artikel 25.1.1. In dit artikel is verduidelijkt op welke wijze een verzoek om uitstel van betaling moet worden ingediend. Een verzoek dat niet op de voorgeschreven wijze is ingediend, wordt niet als verzoek om uitstel van betaling in behandeling genomen voordat het alsnog op de voorgeschreven wijze is ingediend. De ontvanger stelt de verzoeker in de gelegenheid het verzoek op de voorgeschreven wijze in te dienen. Indien de verzoeker daarvan geen gebruikmaakt, informeert de ontvanger de verzoeker dat het verzoek niet in behandeling wordt genomen. Het niet in behandeling nemen van een verzoek dat, nadat de verzoeker daartoe in de gelegenheid is gesteld, niet op de voorgeschreven wijze is ingediend, betreft geen inhoudelijke beslissing op het verzoek om uitstel van betaling.</al>
        <al>Daarnaast is opgenomen dat de ontvanger, wanneer voor de beoordeling van het verzoek nadere gegevens nodig zijn, de verzoeker in de gelegenheid stelt deze binnen twee weken aan te leveren, met de mogelijkheid deze termijn te verlengen. De ontvanger zal die mogelijkheid gebruiken wanneer dat redelijk is. Indien de gevraagde gegevens niet of niet volledig binnen de gestelde termijn worden verstrekt, is het verzoek onvolledig en wordt het verzoek op grond van artikel 25.1.3, onderdeel b (nieuw), afgewezen.</al>
        <al>Op verschillende plaatsen in artikel 25 is thans afzonderlijk geregeld dat de ontvanger nadere gegevens of informatie kan opvragen. Met deze wijziging wordt één algemene regeling geïntroduceerd die geldt voor ieder verzoek om uitstel van betaling. Daarmee wordt de regeling verduidelijkt en wordt voorkomen dat in verschillende afzonderlijke bepalingen wordt opgenomen dat de ontvanger indien nodig nadere gegevens kan opvragen.</al>
        <al>De vierde alinea bepaalt dat de ontvanger gedurende de behandeling van een verzoek om uitstel van betaling handelt overeenkomstig het beleid dat wordt gevoerd als het verzoek is toegewezen. Hiermee wordt voorkomen dat gedurende de behandeling van het verzoek invorderingsmaatregelen worden getroffen die niet zouden zijn genomen als het verzoek zou zijn toegewezen. Deze beleidslijn geldt ook gedurende een periode waarin de invordering op grond van artikel 25.1.8a tot en met 25.1.8c is geschorst. Hoewel in die situatie geen sprake is van verleend uitstel van betaling, wordt de invordering gedurende de schorsing niet voortgezet. Het ligt daarom in de rede om gedurende deze periode dezelfde beleidsuitgangspunten te hanteren als bij verleend uitstel van betaling.</al>
        <al>In het huidige artikel 25.1.1 is opgenomen dat de ontvanger ondanks het verzoek om uitstel van betaling invorderingsmaatregelen kan treffen wanneer er aanwijzingen zijn dat de belangen van de Staat kunnen worden geschaad. Deze mogelijkheid volgt reeds uit artikel 1.1.6 en behoeft daarom niet langer in artikel 25.1.1 te worden opgenomen.</al>
        <al>Artikel I, onderdelen Q en AA betreffen de wijziging van artikel 25.1.2 en het vervallen van artikel 25.1.13. De regeling over het stellen van zekerheid bij het verlenen van uitstel van betaling is verplaatst van artikel 25.1.13 naar artikel 25.1.2, omdat het stellen van zekerheid een algemene voorwaarde is waaronder de ontvanger uitstel van betaling kan verlenen.</al>
        <al>Met deze wijziging wordt verduidelijkt dat het verlangen van zekerheid geen standaardvoorwaarde is voor het verlenen van uitstel van betaling. Bij de beoordeling of zekerheid wordt verlangd, betrekt de ontvanger de aard en omvang van de schuld, de hem bekende verhaalsmogelijkheden en het aangifte- en betalingsgedrag van de belastingschuldige. Ook andere feiten en omstandigheden kunnen een rol spelen.</al>
        <al>De voorkeur blijft uitgaan naar zekerheden die op eenvoudige wijze kunnen worden gesteld, bewaakt en uitgewonnen zoals thans vastgelegd in artikel 25.1.13. Daarbij is van belang dat de zekerheid daadwerkelijk bijdraagt aan de borging van de betaling en dat de daarmee gemoeide lasten voor de belastingschuldige in redelijke verhouding staan tot het belang van de ontvanger bij het verkrijgen van zekerheid. De ontvanger weegt daarbij het belang van een effectieve invordering en het beperken van het risico dat de belastingschuld niet wordt voldaan af tegen de gevolgen die het verlangen van zekerheid voor de belastingschuldige heeft. De aard en omvang van de zekerheid worden afgestemd op de omstandigheden van het concrete geval.</al>
        <al>Voorts heeft te gelden dat thans op verschillende plaatsen in artikel 25 afzonderlijk is geregeld dat de ontvanger voor het verlenen van uitstel van betaling zekerheid kan verlangen. Met deze wijziging wordt één algemene regeling geïntroduceerd die geldt voor ieder verzoek om uitstel van betaling. Daarmee wordt de regeling verduidelijkt en wordt voorkomen dat in verschillende afzonderlijke bepalingen hoeft worden opgenomen dat de ontvanger zekerheid kan verlangen bij het verlenen van uitstel van betaling.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel R, betreft een wijziging van artikel 25.1.3. De in dit artikel opgenomen algemene afwijzingsgronden voor verzoeken om uitstel van betaling zijn opnieuw gerangschikt en verduidelijkt.</al>
        <al>Onderdeel a (oud) komt te vervallen. In artikel 25.1.1 is vastgelegd op welke wijze een verzoek om uitstel van betaling moet worden ingediend. Een verzoek moet schriftelijk bij de ontvanger worden ingediend op een daartoe bestemd verzoekformulier of via een ander daartoe opengesteld kanaal. Een verzoek dat niet op de voorgeschreven wijze is ingediend, wordt niet als verzoek om uitstel van betaling in behandeling genomen.</al>
        <al>Het vervallen van onderdeel a betekent niet dat de wijze van indiening niet langer van belang is. De wijze van indiening is geregeld in artikel 25.1.1 en vormt een voorwaarde voor het in behandeling nemen van een verzoek. Daarmee is het niet nodig om de wijze van indiening daarnaast als afzonderlijke afwijzingsgrond in artikel 25.1.3 op te nemen.</al>
        <al>Onderdeel b (oud) komt te vervallen omdat onvoldoende duidelijk is wanneer sprake is van onvoldoende medewerking van de verzoeker.</al>
        <al>Een verzoek kan worden afgewezen wanneer de voor de beoordeling benodigde gegevens niet worden verstrekt. Dit is opgenomen in onderdeel b (nieuw), waarin is bepaald dat een verzoek wordt afgewezen wanneer het verzoek onvolledig is. Dit stond aanvankelijk in onderdeel d (oud). Voorts was hier opgenomen dat de ontvanger de belastingschuldige in de gelegenheid stelt om de ontbrekende gegevens binnen twee weken te verstrekken. Dit is nu opgenomen in artikel 25.1.1. In navolging hierop is deze zin komen te vervallen.</al>
        <al>De onderdelen f, g, h, i en j (oud) vervallen omdat deze afwijzingsgronden specifiek betrekking hebben op verzoeken om uitstel van betaling in verband met betalingsproblemen. Deze gronden passen daarom niet binnen de algemene afwijzingsgronden van artikel 25.1.3 en worden nader geregeld in de onderdelen 25.4, 25.5 en 25.6 welke zien op uitstel van betaling wegens betalingsproblemen.</al>
        <al>De wijziging van onderdeel c (nieuw) betreft een technische wijziging. De verwijzing naar de verschillende artikelen waarin zekerheidstelling wordt geregeld, is verwijderd omdat deze verwijzing niet langer noodzakelijk is.</al>
        <al-groep>
          <al>Met onderdeel d wordt een algemene afwijzingsgrond opgenomen voor de situatie waarin uitstel van betaling, gelet op de omstandigheden van het concrete geval, niet wenselijk is. Daaronder kan ook de situatie vallen waarin de belangen van de Staat zich tegen het verlenen van uitstel van betaling verzet. In die gevallen vindt de beoordeling daarvan plaats met inachtneming van het kader van artikel 1.1.6 van deze leidraad. Artikel 1.1.6 ziet op de vraag of de invordering kan worden aangehouden en vormt op zichzelf geen grond voor afwijzing van het verzoek om uitstel. Met onderdeel d wordt gewaarborgd dat de ontvanger, indien dezelfde omstandigheden zich ook tegen het verlenen van uitstel van betaling verzetten, het verzoek op die grond kan afwijzen.</al>
          <al>Tot slot komen de tweede en derde zin van de laatste alinea vervallen. Deze zinnen bevatten een specifieke invulling van de motivering van een afwijzende beschikking. De algemene verplichting om een beschikking te motiveren volgt reeds uit de toepasselijke regelgeving.</al>
        </al-groep>
        <al>Artikel I, onderdeel S, betreft een wijziging van artikel 25.1.4. De onderdelen c, d en e vervallen. Daarnaast wordt een algemene intrekkingsgrond toegevoegd voor de situatie waarin het uitstel van betaling, gelet op de omstandigheden van het geval, niet kan worden voortgezet.</al>
        <al>Onderdeel c (oud) vervalt omdat deze bepaling geen zelfstandige toegevoegde waarde heeft. Indien de aanleiding voor het verleende uitstel van betaling is weggevallen, kan het uitstel worden beëindigd op grond van de bepalingen die zien op de specifieke vorm van uitstel van betaling. Een afzonderlijke algemene beëindigingsgrond is daarvoor niet nodig.</al>
        <al>Onderdeel d (oud) vervalt omdat deze specifieke beëindigingsgrond geen zelfstandige toegevoegde waarde meer heeft. Een wijziging in de financiële omstandigheden van de belastingschuldige kan aanleiding zijn om het uitstel van betaling te beëindigen. Dit kan, afhankelijk van de omstandigheden van het geval, worden ondervangen door de algemene intrekkingsgrond van onderdeel e (nieuw).</al>
        <al>Onderdeel e (nieuw) biedt de ontvanger ruimte om het uitstel van betaling te beëindigen wanneer de omstandigheden van het concrete geval zich tegen voortzetting van het uitstel verzetten. De grond is algemeen geformuleerd, zodat ook omstandigheden die niet zijn voorzien in de specifieke bepalingen over uitstel van betaling aanleiding kunnen geven tot beëindiging. De grond kan bijvoorbeeld worden toegepast wanneer voortzetting van het uitstel ertoe kan leiden dat de belastingschuld geheel of gedeeltelijk niet meer kan worden ingevorderd. De toepassing van de intrekkingsgrond vereist een beoordeling van de omstandigheden van het concrete geval.</al>
        <al>Onderdeel e (oud) vervalt omdat onvoldoende duidelijk is wanneer sprake is van onvoldoende medewerking van de verzoeker aan de Belastingdienst. Daarnaast overlapt deze grond met de bestaande beëindigingsgrond dat niet wordt voldaan aan de voorwaarden waaronder het uitstel is verleend als opgenomen in onderdeel a.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel T, regelt het vervallen van artikel 25.1.5. De in dit artikel opgenomen regeling over het beëindigen van een betalingsregeling van meer dan één termijn wordt verplaatst naar de bepalingen die specifiek zien op uitstel van betaling in verband met betalingsproblemen. De mogelijkheid om de belastingschuldige voorafgaand aan beëindiging van de betalingsregeling nog in de gelegenheid te stellen de betalingsachterstand binnen veertien dagen te voldoen, blijft daarmee behouden.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel U, wijzigt artikel 25.1.6. De voorwaarde dat de ontvanger de belastingschuldige alleen schriftelijk informeert over het vervallen van het verleende uitstel wanneer het verzoek om uitstel schriftelijk is ingediend, vervalt. De wijze waarop het verzoek om uitstel is ingediend, is niet langer bepalend voor de wijze waarop de belastingschuldige over het vervallen van het uitstel wordt geïnformeerd. De ontvanger stelt de belastingschuldige in alle gevallen schriftelijk op de hoogte van het vervallen van het verleende uitstel en de reden daarvoor. Hiermee wordt een eenduidige wijze van communicatie over het vervallen van uitstel gewaarborgd.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel V, betreft het vervallen van artikel 25.1.7. In dit artikel was opgenomen dat de ontvanger gedurende verleend uitstel van betaling geen invorderingsmaatregelen kan nemen. Uit artikel 25 van de wet, volgt reeds waarin is bepaald dat gedurende het uitstel de dwanginvordering niet aanvangt dan wel wordt geschorst, wat voldoende is.</al>
        <al>Indien de belangen van de Staat kunnen worden geschaad, kan de ontvanger de invordering op grond van artikel 1.1.6 voortzetten, nadat het uitstel is ingetrokken.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel W, betreft de wijziging van artikel 25.1.8.</al>
        <al>De wijziging van de eerste alinea houdt verband met de wijziging van de rechtsbeschermingssystematiek bij uitstel van betaling. Waar voorheen beroep bij de directeur openstond tegen een afwijzing of beëindiging van uitstel van betaling, kan de belastingschuldige vanaf 1 januari 2027 bezwaar maken bij de ontvanger en vervolgens beroep, hoger beroep en beroep in cassatie instellen bij de fiscale rechter. De bepaling is hierop aangepast.</al>
        <al>De veertiendagentermijn voordat de vervolging wordt aangevangen, geldt ook na een afwijzende uitspraak op het bezwaar of beroep tegen de afwijzing of beëindiging van het uitstel. Daarnaast is verduidelijkt dat de termijn van veertien dagen bij het van rechtswege vervallen van uitstel van betaling aanvangt op de dagtekening van de mededeling van de ontvanger daarover.</al>
        <al>De tweede alinea vervalt. Deze alinea hield verband met de situatie waarin na een telefonisch verleend uitstel geen schriftelijke mededeling van het vervallen van het uitstel werd gedaan. De ontvanger zal voortaan de belastingschuldige in alle gevallen schriftelijk informeren over het vervallen van het verleende uitstel. Daarom bestaat geen aanleiding meer om voor telefonisch verleend uitstel een uitzondering op de veertiendagentermijn te maken. Daarnaast vervalt het kort telefonisch uitstel als afzonderlijke vorm van uitstel van betaling.</al>
        <al>Tot slot vervalt het deel van de derde alinea waarin is bepaald dat verkorting of het niet verlenen van de termijn van veertien dagen mogelijk is wanneer naar het oordeel van de ontvanger aanwijzingen bestaan dat door het niet onmiddellijk aanvangen of vervolgen van de invordering de belangen van de Staat worden geschaad. Deze mogelijkheid volgt reeds uit artikel 1.1.6 en behoeft daarom niet langer in artikel 25.1.8 te worden opgenomen.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel X, betreffen de invoering van de artikelen 25.1.8a tot en met 25.1.8c.</al>
        <al>Deze artikelen houden verband met de wijziging van de rechtsbeschermingssystematiek bij verzoeken om uitstel van betaling per 1 januari 2027. Vanaf die datum wordt het huidige administratief beroep vervangen door een bezwaarprocedure bij de ontvanger, gevolgd door beroep, hoger beroep en beroep in cassatie bij de fiscale rechter. Deze wijziging maakt het noodzakelijk het beleid over schorsing van de dwanginvordering gedurende deze rechtsbeschermingsprocedure vorm te geven.</al>
        <al>Gedurende de behandeling van een bezwaarschrift tegen de afwijzing van een verzoek om uitstel van betaling blijft het uitgangspunt dat de ontvanger de dwanginvordering ambtshalve schorst. Hiermee wordt aangesloten bij de bestaande praktijk gedurende de behandeling van een administratief beroep inzake uitstel van betaling en wordt de belastingschuldige gedurende de bezwaarfase beschermd tegen het aanvangen of voortzetten van de dwanginvordering.</al>
        <al>Voor de beroepsfase geldt een ander uitgangspunt. Anders dan gedurende de bezwaarfase schorst de ontvanger de invordering niet ambtshalve. De belastingschuldige kan de ontvanger wel verzoeken de invordering gedurende de behandeling van het beroep of hoger beroep te schorsen. De ontvanger beoordeelt een dergelijk verzoek aan de hand van de omstandigheden van het geval. Indien de ontvanger besluit de invordering te schorsen, kan hij daaraan voorwaarden verbinden, zoals het stellen van zekerheid. Ook bij de schorsing wordt voor de vraag of bedragen die aan de belastingschuldige moeten worden uitbetaald, worden verrekend, aangesloten bij het beleid dat geldt voor het uitstel van betaling waarop de schorsing betrekking heeft. Het feit dat de invordering wordt geschorst, brengt dus geen wijziging in het voor dat uitstel geldende verrekeningsbeleid.</al>
        <al>De beslissing op een verzoek om schorsing van de invordering heeft geen zelfstandig karakter, maar hangt samen met de behandeling van het bezwaar of beroep tegen de afwijzing van het verzoek om uitstel van betaling. De beslissing over de schorsing is daarom geen voor bezwaar vatbare beschikking en staat niet open voor een afzonderlijke rechtsgang. Hiermee wordt voorkomen dat naast de procedure tegen de beschikking op het verzoek om uitstel van betaling een afzonderlijke procedure ontstaat over de wijze waarop de invordering gedurende die procedure wordt behandeld. De rechtmatigheid van de afwijzing van het verzoek om uitstel van betaling en de gevolgen daarvan voor de invordering kunnen in de daarvoor openstaande bezwaar- en beroepsprocedure aan de orde worden gesteld.</al>
        <al>Hetzelfde geldt voor voorwaarden die de ontvanger aan de schorsing verbindt. Ook een geschil over dergelijke voorwaarden leidt niet tot een afzonderlijke rechtsgang, maar kan in de lopende bezwaar- of beroepsprocedure aan de orde worden gesteld. Belastingschuldige kan zich tijdens een aanhangig bezwaar of beroep tot de fiscale voorzieningenrechter wenden teneinde schorsing te bewerkstelligen.</al>
        <al>Tot slot bepaalt artikel 25.1.8c dat de ontvanger, zolang de beslissing op het verzoek om uitstel van betaling nog niet onherroepelijk vaststaat, in beginsel geen onherroepelijke invorderingsmaatregelen neemt voor de belastingaanslagen waarop het verzoek betrekking heeft. Hiermee wordt voorkomen dat gedurende de rechtsbeschermingsprocedure maatregelen worden genomen met onomkeerbare gevolgen, terwijl de ontvanger tegelijkertijd ruimte behoudt om indien nodig andere invorderingsmaatregelen te treffen.</al>
        <al>Met deze wijzigingen wordt een evenwicht bereikt tussen enerzijds een effectieve rechtsbescherming en anderzijds het voorkomen van oneigenlijk gebruik van rechtsmiddelen uitsluitend met het doel de invordering te frustreren. Tegelijkertijd blijft ruimte bestaan om, gelet op de omstandigheden van het geval, maatwerk te leveren. Deze benadering is aangekondigd in de Kamerbrief van 9 februari 2024.<noot id="n1" type="voet"><noot.nr>1</noot.nr><noot.al>Kamerstukken II 2023/24, <extref doc="kst-31066-1339" soort="document" status="actief">31 066, nr. 1339</extref>, p. 3.</noot.al></noot> Daarin is toegelicht dat gedurende de bezwaarfase een coulante benadering wordt gehanteerd en gedurende de beroepsfase een terughoudender regime geldt, met ruimte voor maatwerk. Dit sluit aan bij het strategische uitgangspunt van de Belastingdienst van een persoonsgerichte benadering.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel Y, betreft een wijziging van artikel 25.1.9. De huidige bepaling gaat ervan uit dat de belastingschuldige alsnog bezwaar kan maken tegen een ambtshalve opgelegde belastingaanslag. In de praktijk kan de bezwaartermijn reeds zijn verstreken. Om die reden is de bepaling neutraler geformuleerd.</al>
        <al>Uitgangspunt blijft dat de belastingschuldige gedurende een termijn van ten hoogste een maand de gelegenheid krijgt de inspecteur alsnog de gegevens te verstrekken die van belang zijn voor een juiste vaststelling van de belastingaanslag. Bijvoorbeeld door alsnog aangifte te doen of, indien de bezwaartermijn is verstreken, een gemotiveerd verzoek om ambtshalve vermindering in te dienen bij de inspecteur.</al>
        <al>Met deze wijziging wordt beter aangesloten bij het doel van de bepaling, namelijk te voorkomen dat invorderingsmaatregelen worden getroffen terwijl de inspecteur nog moet beoordelen of de ambtshalve vastgestelde belastingaanslag tot het juiste bedrag is vastgesteld.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel Z, betreft het vervallen van artikel 25.1.11. De bepaling ziet op uitstel van betaling voor een bestuurlijke boete in verband met bezwaar, beroep of hoger beroep tegen de bestuurlijke boete. Deze regeling past beter binnen het specifieke onderdeel over uitstel van betaling in verband met bezwaar tegen een belastingaanslag en wordt daarom daar opgenomen.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel BB, betreft een wijziging van artikel 25.1.14.</al>
        <al>In de eerste alinea vervalt het woord ‘altijd’. Dit woord heeft geen zelfstandige betekenis en is niet nodig voor de uitleg van de bepaling. Met het vervallen van dit woord is geen inhoudelijke wijziging beoogd. De ontvanger blijft een verzoek om uitstel van betaling in behandeling nemen, ongeacht het tijdstip waarop het verzoek wordt ingediend en het stadium waarin de invordering zich bevindt.</al>
        <al>Daarnaast wordt de derde alinea aangepast. In deze alinea is verduidelijkt dat de termijn van veertien dagen, bedoeld in artikel 25.1.8 van deze leidraad, niet geldt wanneer de beslissing op een vlak voor de executoriale verkoop ingediend verzoek om uitstel van betaling mondeling wordt bekendgemaakt. In deze situatie kan het belang van de invordering zich ertegen verzetten dat de ontvanger de invordering gedurende deze termijn niet mag aanvangen of voortzetten. De ontvanger moet in dat geval de mogelijkheid behouden de invordering zonder toepassing van deze termijn voort te zetten wanneer het verzoek om uitstel van betaling wordt afgewezen.</al>
        <al-groep>
          <al>Artikel I, onderdeel CC, introduceert artikel 25.1.16. In deze bepaling worden regels opgenomen voor de behandeling van herhaalde verzoeken om uitstel van betaling. Een vergelijkbare bepaling is thans opgenomen in artikel 25.7.5 van deze leidraad.</al>
          <al>In de uitvoeringspraktijk komt het regelmatig voor dat een belastingschuldige meerdere verzoeken om uitstel van betaling indient voor dezelfde belastingschuld, ook nadat eerder afwijzend op een verzoek is beslist. Het huidige beleid biedt hiervoor slechts beperkt houvast. Dit leidt ertoe dat herhaalde verzoeken opnieuw inhoudelijk moeten worden beoordeeld, terwijl in veel gevallen geen sprake is van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden die aanleiding geven om tot een andere beslissing te komen. Dit leidt tot onnodige belasting van zowel de belastingschuldige als de ontvanger en kan de voortgang van de invordering belemmeren.</al>
          <al>Met deze bepaling wordt verduidelijkt hoe de ontvanger met zogenoemde herhaalde verzoeken omgaat. Indien een nieuw verzoek betrekking heeft op dezelfde belastingschuld en geen andere feiten of veranderde omstandigheden bevat, wordt het verzoek niet als een nieuw verzoek om uitstel van betaling behandeld. Indien nog geen beslissing op bezwaar is genomen, wordt het verzoek aangemerkt als een bezwaar of een aanvulling daarop tegen de eerdere afwijzende beslissing. Hiermee wordt voorkomen dat meerdere procedures naast elkaar ontstaan over dezelfde belastingschuld en dezelfde omstandigheden.</al>
          <al>Indien reeds op het bezwaar is beslist en opnieuw een verzoek om uitstel van betaling wordt ingediend zonder dat sprake is van andere feiten of veranderde omstandigheden, kan de ontvanger het verzoek versneld afwijzen onder verwijzing naar de eerdere beslissing. Hiermee wordt voorkomen dat een belastingschuldige door het steeds opnieuw indienen van verzoeken de invordering structureel kan vertragen.</al>
          <al>De bepaling bevat tevens een nadere invulling van het begrip ‘andere feiten of veranderde omstandigheden’. Alleen wanneer sprake is van feiten die bij de eerdere beslissing niet bekend waren of redelijkerwijs niet bekend konden zijn, dan wel van omstandigheden die na de eerdere beslissing zijn gewijzigd en relevant kunnen zijn voor de beoordeling van het verzoek, is sprake van een nieuw verzoek dat inhoudelijk moet worden beoordeeld. Een enkele herhaling van eerdere argumenten of een gewijzigde betalingswens zonder wijziging van de relevante omstandigheden leidt daarom niet tot een nieuwe beoordeling.</al>
          <al>Deze nadere regeling sluit aan bij de wijziging van de rechtsbeschermingssystematiek bij uitstel van betaling per 1 januari 2027. Onder de nieuwe systematiek zal de beoordeling van herhaalde verzoeken niet langer plaatsvinden binnen het kader van administratief beroep, maar binnen de bezwaar- en beroepsprocedure. Een duidelijke beleidsmatige afbakening van wanneer sprake is van een nieuw verzoek en wanneer sprake is van een herhaald verzoek draagt bij aan een consistente uitvoering en een betere motivering van beslissingen.</al>
          <al>Artikel I, onderdelen EE en FF, betreffen een herstructurering van de bepaling over uitstel van betaling in verband met bezwaar. Het huidige artikel 25.2.1 is opgedeeld in de artikelen 25.2.1, 25.2.1a en 25.2.1b. Daarnaast zijn onderdelen uit de artikelen 25.2.2, 25.2.2b, 25.2.3 en 25.2.7 samengebracht in het nieuwe artikel 25.2.1. Hiermee zijn de bepalingen over uitstel van betaling tijdens de bezwaarfase overzichtelijker geordend. De inhoud van het beleid blijft daarbij grotendeels ongewijzigd.</al>
        </al-groep>
        <al>In het nieuwe artikel 25.2.1 is verduidelijkt dat de ontvanger op verzoek uitstel van betaling kan verlenen voor het bestreden bedrag van een belastingaanslag of het bedrag van de boete tot het moment waarop uitspraak op bezwaar is gedaan. Tevens is, overeenkomstig het bestaande beleid, opgenomen dat een gemotiveerd bezwaarschrift wordt aangemerkt als een verzoek om uitstel van betaling. Bij een pro-formabezwaarschrift wordt het verzoek om uitstel pas inhoudelijk beoordeeld nadat de gronden van het bezwaar zijn aangevuld. Hiermee wordt verduidelijkt op welk moment de ontvanger het verzoek inhoudelijk kan beoordelen. De aanvulling van de gronden is daarvoor nodig omdat de ontvanger moet kunnen vaststellen op welk gedeelte van de belastingaanslag het bezwaar betrekking heeft en daarmee voor welk bedrag uitstel van betaling moet worden verleend. Daarnaast kan de inhoud van het bezwaar van belang zijn voor de beoordeling of en welke voorwaarden aan het uitstel moeten worden verbonden. In afwachting van de aanvulling van de gronden neemt de ontvanger geen (verdere) invorderingsmaatregelen gedurende de termijn die de ontvanger voor het indienen van deze gronden gesteld heeft.</al>
        <al>Voorts is in artikel 25.2.1 opgenomen dat de ontvanger in beginsel uitstel van betaling verleent, tenzij een van de algemene afwijzingsgronden van artikel 25.1.3 van toepassing is. Hiermee zijn de bepalingen over uitstel van betaling tijdens de bezwaarfase overzichtelijker geordend. De inhoud van het beleid blijft daarbij grotendeels ongewijzigd.</al>
        <al>Daarnaast is het bestaande beleid over verrekening gedurende het verleende uitstel in artikel 25.2.1 opgenomen. Uitgangspunt blijft dat de ontvanger gedurende het uitstel een belastingteruggaaf of een ander door hem uit te betalen bedrag niet verrekent met het bestreden bedrag van de belastingaanslag of de boete. Wanneer de ontvanger hiervan afwijkt, stelt hij de belastingschuldige daarvan, onder vermelding van de redenen, in kennis. Hiermee wordt de transparantie van de besluitvorming versterkt. De kennisgeving heeft geen zelfstandige rechtsbeschermingsfunctie. Dit sluit aan bij het uitgangspunt dat een kennisgeving over een verrekening in beginsel geen voor bezwaar of beroep vatbare beschikking vormt. De omstandigheid dat de ontvanger in deze situatie de belastingschuldige van zijn beslissing in kennis stelt, brengt daarin geen verandering.</al>
        <al>Het nieuwe artikel 25.2.1a bevat het bestaande beleid over uitstel van betaling bij bezwaar tegen een WOZ-beschikking. De bepaling is redactioneel verduidelijkt en als afzonderlijke bepaling opgenomen. Een inhoudelijke wijziging is hiermee niet beoogd.</al>
        <al>Artikel 25.2.1b bevat het bestaande uitgangspunt dat het beleid van deze paragraaf overeenkomstig wordt toegepast op verzoeken om uitstel van betaling die samenhangen met een bezwaar tegen een door de inspecteur of de ontvanger genomen beschikking.</al>
        <al>Expliciet is opgenomen dat dit niet geldt voor beschikkingen van de ontvanger inzake uitstel van betaling en kwijtschelding. Voor die beschikkingen geldt uitsluitend het specifieke beleid inzake de schorsing van de invordering gedurende bezwaar en (hoger) beroep, zoals opgenomen in artikel 25.1.8a en volgende van deze leidraad.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel GG, betreft een wijziging van artikel 25.2.2.</al>
        <al>De eerste alinea van het huidige artikel 25.2.2 is verplaatst naar artikel 25.2.1. Daar is geregeld dat een gemotiveerd bezwaarschrift tegen de hoogte van een belastingaanslag wordt aangemerkt als een verzoek om uitstel van betaling. Hierdoor sluit de regeling beter aan bij het uitgangspunt dat het uitstelbeleid bij bezwaar tegen de belastingaanslag in één bepaling wordt samengebracht.</al>
        <al>In artikel 25.2.2 wordt daarom uitsluitend nog geregeld dat een beroepschrift tegen de uitspraak op bezwaar, alsmede een hoger beroep of beroep in cassatie tegen een rechterlijke uitspraak, niet wordt aangemerkt als een verzoek om uitstel van betaling. De belastingschuldige dient in die gevallen een afzonderlijk verzoek om uitstel van betaling bij de ontvanger in te dienen.</al>
        <al>Daarnaast is verduidelijkt dat wanneer het (hoger) beroep mede betrekking heeft op een bestuurlijke boete en de ontvanger uitstel van betaling verleent, dit uitstel ambtshalve ook ziet op het volledige bedrag van de bestuurlijke boete. Deze toevoeging hangt samen met het vervallen van artikel 25.1.11 van deze leidraad. De daarin opgenomen specifieke regeling voor uitstel van betaling voor bestuurlijke boeten wordt hiermee geïntegreerd in het algemene beleid inzake uitstel van betaling in verband met bezwaar en beroep.</al>
        <al>Het uitgangspunt blijft dat een bestuurlijke boete waarvoor een rechtsmiddel is aangewend, wordt betrokken bij de beoordeling van het verzoek om uitstel van betaling. Indien uit het rechtsmiddel blijkt dat de boete wordt bestreden, verleent de ontvanger uitstel van betaling voor het volledige bedrag van de boete tot het moment waarop op het betreffende rechtsmiddel is beslist.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel HH, regelt het vervallen van artikel 25.2.2.a.</al>
        <al>De bepaling bevat geen zelfstandige beleidsregel meer. In artikel 25.2.1 is reeds bepaald dat een belastingschuldige kan verzoeken om uitstel van betaling in verband met een bezwaarschrift tegen de belastingaanslag. Op grond van de algemene bepalingen dient dit verzoek voldoende gegevens te bevatten om de ontvanger in staat te stellen dit verzoek te beoordelen.</al>
        <al>Indien het verzoek onvolledig is, stelt de ontvanger de belastingschuldige overeenkomstig artikel 25.1.1 in de gelegenheid het verzoek aan te vullen. Blijft het verzoek daarna onvolledig, dan kan het op grond van artikel 25.1.3 worden afgewezen. Een afzonderlijke bepaling over de inhoud van een verzoek om uitstel in verband met een bezwaarschrift is daarom niet langer noodzakelijk.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel II, regelt het vervallen van artikel 25.2.2.b.</al>
        <al>De daarin opgenomen regels zijn, voor zover nog noodzakelijk, opgenomen in de algemene bepalingen inzake uitstel van betaling of elders in artikel 25.2.</al>
        <al>De bevoegdheid van de ontvanger om nadere gegevens op te vragen en de belastingschuldige in de gelegenheid te stellen het verzoek aan te vullen, is verplaatst naar artikel 25.1.1. Ook de mogelijkheid om een redelijke verlenging van de gestelde termijn te verlenen en de afwijzing van een onvolledig verzoek zijn daarin geregeld in samenhang met artikel 25.1.3.</al>
        <al>De regeling voor een pro-formabezwaarschrift is opgenomen in artikel 25.2.1. Daarmee is duidelijk dat de ontvanger een verzoek om uitstel van betaling inhoudelijk beoordeelt nadat de gronden van het bezwaar zijn aangevuld.</al>
        <al>De bepaling dat een beroepschrift vergezeld moet gaan van een afschrift van het beroepschrift is eveneens niet langer nodig. Uit artikel 25.2.2 volgt reeds dat voor uitstel van betaling tijdens de beroepsfase een afzonderlijk verzoek moet worden ingediend. Het ligt daarbij voor de hand dat de belastingschuldige de gegevens verstrekt die noodzakelijk zijn om dat verzoek te beoordelen. Indien deze gegevens ontbreken, kan de ontvanger toepassing geven aan de algemene bepalingen van artikel 25.1.1.</al>
        <al>Door deze wijzigingen worden de algemene regels over de behandeling en beoordeling van een verzoek om uitstel van betaling op één plaats geregeld en worden doublures voorkomen.</al>
        <al>Artikel I, onderdelen JJ en KK, regelen het vervallen van artikel 25.2.3 en de aanpassing van artikel 25.2.4 in verband met het vervallen van artikel 25.2.3.</al>
        <al>De inhoud van deze bepaling is verwerkt in het nieuwe artikel 25.2.1 en in het algemene deel van deze leidraad over uitstel van betaling.</al>
        <al>In artikel 25.2.1 is nu geregeld dat de ontvanger op verzoek in beginsel uitstel van betaling verleent voor het bestreden bedrag van de belastingaanslag, tenzij een afwijzingsgrond als bedoeld in artikel 25.1.3 van toepassing is. Tevens is daarin vastgelegd dat een gemotiveerd bezwaarschrift wordt aangemerkt als een verzoek om uitstel van betaling.</al>
        <al>Voor zover de bepaling zag op het kunnen verbinden van voorwaarden aan het verleende uitstel, is daarvoor aangesloten bij het algemene beleid inzake uitstel van betaling. De bevoegdheid om aan het uitstel voorwaarden te verbinden, waaronder het verlangen van zekerheid indien daarvoor aanleiding bestaat, volgt reeds uit artikel 25.1.2 van deze leidraad en behoeft daarom niet opnieuw te worden geregeld voor uitstel in verband met bezwaar.</al>
        <al>Ook de regel dat het uitstel zich niet verder uitstrekt dan het bestreden bedrag is reeds opgenomen in artikel 25.2.1. Het handhaven van een afzonderlijke bepaling zou daarom slechts tot herhaling van reeds geldend beleid leiden.</al>
        <al>Met het vervallen van artikel 25.2.3 dient ook de verwijzing in artikel 25.2.4 te worden aangepast in een verwijzing naar artikel 25.2.1.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel LL, regelt het vervallen van artikel 25.2.5.</al>
        <al>De bepaling bevatte specifieke regels over het verlangen van zekerheid bij uitstel van betaling in verband met bezwaar. Deze regels zijn niet specifiek voor deze vorm van uitstel, maar gelden voor uitstel van betaling in algemene zin. Daarom is in artikel 25.1.2 van deze leidraad opgenomen dat de ontvanger zekerheid kan verlangen.</al>
        <al>In artikel 25.1.2 is verduidelijkt dat de ontvanger bij het verlenen van uitstel van betaling de voorwaarde kan stellen dat de belastingschuldige of een derde zekerheid stelt. Daarbij is tevens opgenomen dat de ontvanger slechts zekerheid verlangt indien de aard of de omvang van de belastingschuld, de hem bekende verhaalsmogelijkheden en het aangifte- en betalingsgedrag van de belastingschuldige, daartoe aanleiding geeft. Ook andere feiten en omstandigheden kunnen een rol spelen.</al>
        <al>De verplaatsing van deze regels naar het algemene deel voorkomt dat dezelfde beoordelingscriteria op verschillende plaatsen in de leidraad zijn opgenomen en zorgt voor een eenduidige toepassing bij alle verzoeken om uitstel van betaling.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel MM, regelt het vervallen van artikel 25.2.6.</al>
        <al>De bepaling bevatte beleid over de gevolgen van een bezwaarprocedure voor de invordering van het bestreden bedrag. Dit volgt echter reeds uit de wettelijke regeling inzake uitstel van betaling. Indien uitstel van betaling is verleend, wordt de dwanginvordering op grond van artikel 25, eerste lid, van de wet niet aangevangen of geschorst.</al>
        <al>Daarnaast wordt de mogelijkheid om de invordering voort te zetten wanneer de belangen van de Staat of andere betrokken belangen daartoe aanleiding geven, geregeld in artikel 1.1.6. Het afzonderlijk opnemen van deze uitzondering in het kader van bezwaar tegen een belastingaanslag is daarom niet langer nodig.</al>
        <al>De verduidelijking dat het leggen van beslag dat feitelijk een bewarend karakter heeft niet als een onherroepelijke invorderingsmaatregel geldt, is eveneens niet langer noodzakelijk binnen deze bepaling. Op grond van artikel 1.1.6 kan de ontvanger, indien de omstandigheden van het geval daartoe aanleiding geven, de invordering tijdens het verleende uitstel van betaling voortzetten. De ontvanger bepaalt daarbij welke invorderingsmaatregel, gelet op de omstandigheden van het geval, passend is. Een afzonderlijke bepaling over de kwalificatie van een beslag als onherroepelijke invorderingsmaatregel is daarom niet nodig.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel NN, regelt het vervallen van artikel 25.2.7.</al>
        <al>De inhoud van deze bepaling is deels opgenomen in artikel 25.2.1. Daarin is verduidelijkt dat de ontvanger gedurende het verleende uitstel van betaling een belastingteruggaaf of andere door hem uit te betalen bedragen in beginsel niet verrekent met het bestreden bedrag van de belastingaanslag. Indien de ontvanger toch tot verrekening overgaat, stelt hij de belastingschuldige daarvan onder vermelding van de redenen in kennis.</al>
        <al>Daarnaast wordt het uitgangspunt dat de ontvanger de invordering kan voortzetten wanneer de belangen van de Staat mogelijk worden geschaad, opgenomen in artikel 1.1.6. Hierdoor is niet langer nodig om voor de specifieke situatie van verrekening tijdens uitstel in verband met bezwaar een afzonderlijke regeling op te nemen.</al>
        <al>Met het vervallen van artikel 25.2.7 wordt de regeling voor uitstel van betaling in verband met bezwaar vereenvoudigd en wordt voorkomen dat dezelfde uitgangspunten op verschillende plaatsen in de leidraad worden geregeld.</al>
        <al>Met artikel I, onderdeel OO, wordt artikel 25.2.7a gewijzigd.</al>
        <al>In dit artikel vervalt de zin waarin wordt verwezen naar artikel 25.2.5 van deze leidraad. Deze wijziging houdt verband met het vervallen van artikel 25.2.5. De regels over het verlangen van zekerheid bij uitstel van betaling zijn opgenomen in artikel 25.1.2 van deze leidraad.</al>
        <al>Daarmee geldt voor uitstel van betaling in verband met bezwaar hetzelfde algemene kader als voor andere vormen van uitstel van betaling. De ontvanger beoordeelt aan de hand van de aard en omvang van de belastingschuld, de hem bekende verhaalsmogelijkheden en het aangifte- en betalingsgedrag van de belastingschuldige of aanleiding bestaat om zekerheid te verlangen.</al>
        <al>De mogelijkheid om nadere voorwaarden te stellen na het verlenen van uitstel blijft behouden, omdat pas gedurende de looptijd van een bezwaarprocedure kan blijken dat de duur van de procedure of de omvang van de openstaande belastingschuld aanleiding geeft om de invorderingsbelangen nader te waarborgen.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel PP, wijzigt artikel 25.3.2.</al>
        <al>De termijn waarbinnen de belastingschuldige de ontbrekende of onvoldoende gemotiveerde berekening van het uit te betalen bedrag moet verstrekken, wordt verkort van één maand naar twee weken. Hiermee wordt aangesloten bij de algemene termijn die geldt voor het verstrekken van aanvullende gegevens bij een verzoek om uitstel van betaling als bedoeld in artikel 25.1.1 van deze leidraad.</al>
        <al>De mogelijkheid om een langere termijn te verlenen of de eerder gestelde termijn te verlengen, wordt niet langer afzonderlijk in dit artikel opgenomen. Deze mogelijkheid volgt reeds uit artikel 25.1.1 van deze leidraad, waarin is bepaald dat een langere termijn of verlenging van de gestelde termijn mogelijk is. De ontvanger zal hiertoe besluiten als dat naar zijn oordeel redelijk is. Door aansluiting bij deze algemene bepaling wordt voorkomen dat voor verschillende onderdelen van het uitstelbeleid afwijkende termijnen en voorwaarden gelden.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel QQ, wijzigt artikel 25.3a.3.</al>
        <al>De verwijzing naar de uitzonderingen op de onderdelen f, g en j van artikel 25.1.3 vervalt. Deze uitzonderingen zijn niet langer nodig, omdat de betreffende onderdelen van artikel 25.1.3 komen te vervallen. Hiermee wordt de verwijzing in artikel 25.3a.3 aangepast aan de gewijzigde inhoud van artikel 25.1.3.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel RR, wijzigt artikel 25.3a.4.</al>
        <al>De laatste zin van dit artikel vervalt. Deze zin bepaalt dat onderdeel d van artikel 25.1.4 niet van toepassing is. Deze uitzondering is niet langer nodig, omdat onderdeel d van artikel 25.1.4 komt te vervallen. Hiermee wordt artikel 25.3a.4 aangepast aan de gewijzigde inhoud van artikel 25.1.4.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel SS, voegt artikel 25.3a.6 in.</al>
        <al>Deze bepaling bevat een herstelmogelijkheid bij het niet nakomen van een betaaltermijn van de standaardbetalingsregeling. De ontvanger kan de belastingschuldige, alvorens de standaardbetalingsregeling te beëindigen, in de gelegenheid stellen om de betalingsachterstand binnen veertien dagen alsnog te voldoen.</al>
        <al>Met deze bepaling wordt de inhoud van het vervallen artikel 25.1.5, voor zover deze betrekking heeft op de standaardbetalingsregeling, opgenomen in artikel 25.3a. Hiermee blijft voor de standaardbetalingsregeling de mogelijkheid bestaan om een belastingschuldige bij het missen van een betaaltermijn een redelijke gelegenheid te bieden de betalingsachterstand te herstellen.</al>
        <al>Artikel I, onderdelen TT en UU, wijzigt artikel 25.4.1 op verschillende onderdelen en laat artikel 25.4.2 als gevolg van de wijziging van artikel 25.4.1 vervallen.</al>
        <al>Allereerst wordt verduidelijkt dat voor de belasting van personenauto’s en motorrijwielen (BPM) geen betalingsregeling wordt verleend. Gelet op het specifieke karakter van deze belasting ligt het niet in de rede om voor deze belasting uitstel van betaling wegens betalingsproblemen mogelijk te maken. Dit sluit aan bij het kwijtscheldingsbeleid, op grond waarvan voor BPM evenmin kwijtschelding wordt verleend.<noot id="n2" type="voet"><noot.nr>2</noot.nr><noot.al>Artikel 8, lid 2, Uitvoeringsregeling Invorderingswet 1990.</noot.al></noot> Door deze uitzondering voor BPM op te nemen in artikel 25.4.1 kan de afzonderlijke bepaling over uitstel voor de BPM die is opgenomen in artikel 25.4.2 vervallen.</al>
        <al>Daarnaast vervalt de verwijzing naar het niet reserveren voor redelijkerwijs voorzienbare schulden. Het enkele feit dat een belastingschuldige niet heeft gereserveerd voor een voorzienbare belastingschuld is onvoldoende om een verzoek om uitstel wegens betalingsproblemen af te wijzen. Bij de beoordeling van een verzoek staat de actuele situatie van de belastingschuldige centraal. Wel kan het betalingsgedrag uit het verleden, zoals het niet tijdig voldoen van aangifte- en betalingsverplichtingen, een rol spelen bij de beoordeling van het verzoek en stellen van voorwaarden waaronder uitstel wordt verleend.</al>
        <al>Verder wordt in de derde alinea verduidelijkt wanneer in ieder geval sprake is van structurele betalingsproblemen. De beoordeling of een betalingsregeling kan worden verleend ziet immers in belangrijke mate op de vraag of sprake is van tijdelijke betalingsproblemen of van een situatie waarin een betalingsregeling geen oplossing biedt. De afwijzingsgrond van een verzoek tot uitstel van betaling wanneer er sprake is van structurele betalingsproblemen is geschrapt uit artikel 25.1.3. Deze bepaling bevat algemene afwijzingsgronden die van toepassing zijn op alle verzoeken om uitstel van betaling. De beoordeling of sprake is van structurele betalingsproblemen houdt echter verband met uitstel wegens betalingsproblemen en past daarom beter in artikel 25.4. De inhoudelijke norm wordt daarom opgenomen in dit artikel. Er is in ieder geval sprake van structurele betalingsproblemen wanneer een eerder verzoek om uitstel van betaling wegens betalingsproblemen is afgewezen, de betreffende belastingschulden nog openstaan en geen sprake is van andere feiten of veranderde omstandigheden die aanleiding geven om het verzoek opnieuw te beoordelen. Hiermee wordt aangesloten bij de huidige beleidslijn en wordt voorkomen dat herhaaldelijk verzoeken om uitstel worden gedaan zonder dat sprake is van een gewijzigde situatie.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel VV, regelt de wijziging van artikel 25.4.7 waarmee wordt verduidelijkt dat de bundelingsregeling niet alleen geldt gedurende de behandeling van een verzoek om uitstel van betaling in verband met betalingsproblemen, maar ook gedurende de behandeling van een bezwaarschrift tegen de beschikking op een dergelijk verzoek.</al>
        <al>Deze uitbreiding houdt verband met de wijziging van de rechtsbescherming per 1 januari 2027, waarbij het administratief beroep wordt vervangen door een bezwaar- en beroepsgang bij de fiscale rechter. Ook tijdens de behandeling van een bezwaarschrift kan zich de situatie voordoen dat de belastingschuldige een nieuw verzoek om uitstel van betaling indient dat voortvloeit uit dezelfde betalingsproblematiek. In dat geval is een integrale beoordeling van de totale schuldpositie wenselijk. Door het nieuwe verzoek bij het lopende bezwaar te betrekken, wordt voorkomen dat over nagenoeg dezelfde feiten en omstandigheden afzonderlijke beschikkingen worden genomen en parallelle procedures ontstaan. Dit bevordert een efficiënte, consistente en samenhangende besluitvorming.</al>
        <al>Ook voor de belastingschuldige biedt deze werkwijze voordelen. De betalingsproblematiek kan in zijn geheel worden beoordeeld, waardoor wordt voorkomen dat de belastingschuldige voor samenhangende verzoeken afzonderlijke procedures moet doorlopen. Dit draagt bij aan een overzichtelijke en voortvarende behandeling van het verzoek om het uitstel van betaling en het bezwaar tegen een afwijzende beschikking.</al>
        <al>De uitbreiding is beperkt tot de bezwaarfase. Zodra beroep, hoger beroep of beroep in cassatie aanhangig is, ligt het bestreden besluit ter beoordeling van de rechter en is bundeling van nieuwe verzoeken met die procedure niet langer mogelijk. Een nieuw verzoek om uitstel van betaling dient in die fasen daarom in beginsel zelfstandig te worden beoordeeld.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel WW, introduceert de artikelen 25.4.8 en 25.4.9.</al>
        <al>Artikel 25.4.8 bevat het beleid dat voorheen was opgenomen in artikel 25.1.5 van deze leidraad. De bepaling wordt verplaatst naar het onderdeel over uitstel van betaling in verband met betalingsproblemen, omdat zij specifiek betrekking heeft op betalingsregelingen die in dat kader zijn verleend.</al>
        <al>Inhoudelijk blijft de bestaande beleidslijn gehandhaafd. Wanneer een belastingschuldige een betalingsregeling van meer dan één termijn niet nakomt, beëindigt de ontvanger de regeling niet onmiddellijk. De belastingschuldige krijgt eerst de gelegenheid om de ontstane achterstand binnen veertien dagen alsnog te voldoen.</al>
        <al>De formulering is aangepast van ‘kan de ontvanger de belastingschuldige in de gelegenheid stellen’ naar ‘stelt de ontvanger de belastingschuldige in de gelegenheid’. Hiermee wordt verduidelijkt dat de ontvanger voorafgaand aan het beëindigen van een betalingsregeling eerst een herstelmogelijkheid biedt. Pas wanneer de belastingschuldige de achterstand niet binnen de gestelde termijn voldoet, kan de betalingsregeling worden beëindigd.</al>
        <al>In artikel 25.4.9 worden, in aanvulling op artikel 25.1.3, afwijzingsgronden opgenomen op grond waarvan geen uitstel van betaling in verband met betalingsproblemen wordt verleend.</al>
        <al>De afwijzingsgronden die voorheen waren opgenomen in artikel 25.1.3 en specifiek betrekking hadden op uitstel van betaling in verband met betalingsproblemen, zijn opnieuw bezien en waar nodig ondergebracht bij bepalingen die zien op de verschillende vormen van uitstel van betaling Daarbij zijn de afwijzingsgronden aangepast aan de gewijzigde systematiek van de betalingsregelingen.</al>
        <al>Een aantal afwijzingsgronden wordt niet langer afzonderlijk overgenomen, omdat deze reeds voldoende worden ondervangen door andere bepalingen. Zo is in artikel 25.4.1 geregeld dat een betalingsregeling niet wordt toegestaan als de betalingsproblemen zijn terug te voeren op structurele problemen. In dat artikel is tevens verduidelijkt wanneer in ieder geval sprake is van structurele betalingsproblemen. Ook de beoordeling van de financiële omstandigheden, de betalingscapaciteit en de maximale duur van een betalingsregeling zijn elders in artikel 25.4 geregeld. Een afzonderlijke afwijzingsgrond voor deze situaties is daarom niet nodig.</al>
        <al>De voormalige afwijzingsgrond dat de betalingscapaciteit zodanig is dat de belastingschuld direct kan worden voldaan, wordt evenmin afzonderlijk overgenomen. Dit volgt reeds uit de beoordeling van de betalingscapaciteit en behoeft geen zelfstandige afwijzingsgrond. Bovendien past deze afwijzingsgrond niet bij de gewijzigde systematiek, waarin niet voor iedere betalingsregeling de betalingscapaciteit wordt vastgesteld.</al>
        <al>Onderdeel a bevat een zelfstandige afwijzingsgrond voor de situatie waarin de belastingschuldige beschikt over vermogen dat redelijkerwijs kan worden aangewend voor de voldoening van de belastingschuld. Deze grond sluit aan bij het uitgangspunt dat een betalingsregeling is bedoeld om tijdelijke betalingsproblemen te overbruggen en niet om vermogen buiten de invordering te houden. De uitzondering biedt ruimte om, gelet op de omstandigheden van het individuele geval, toch een betalingsregeling toe te staan.</al>
        <al>Onderdeel b ziet op de situatie waarin de belastingschuldige voor dezelfde belastingschuld eerder uitstel van betaling heeft genoten in verband met bezwaar of beroep. Indien de belastingschuldige gedurende die periode redelijkerwijs over middelen beschikte waarmee de belastingschuld geheel of gedeeltelijk kon worden voldaan, kan het verzoek om uitstel van betaling in verband met betalingsproblemen worden afgewezen. Deze afwijzingsgrond voorkomt dat een belastingschuldige na een periode waarin hij voor dezelfde belastingschuld uitstel heeft genoten, alsnog een betalingsregeling verkrijgt terwijl gedurende die periode voldoende middelen beschikbaar waren om de belastingschuld geheel of gedeeltelijk te voldoen.</al>
        <al>Bij de toepassing van beide afwijzingsgronden betrekt de ontvanger de omstandigheden van het individuele geval.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel XX, wijzigt artikel 25.5.1.</al>
        <al>Dit artikel regelt de maximale duur van een persoonlijke betalingsregeling voor natuurlijke personen in verband met betalingsproblemen. De maximale looptijd blijft twaalf maanden.</al>
        <al>De verwijzing naar eerder verleend uitstel van betaling op grond van artikel 25.5.3 vervalt. Artikel 25.5.3 vervalt en het daarin geregelde kortdurende uitstel wordt vervangen door een betaalpauze. De betaalpauze is geen uitstel van betaling of een betalingsregeling en wordt daarom niet in mindering gebracht op de maximale looptijd van twaalf maanden van een persoonlijke betalingsregeling.</al>
        <al>In bijzondere omstandigheden kan de ontvanger een betalingsregeling met een langere looptijd toestaan. Van bijzondere omstandigheden is slechts sprake indien de omstandigheden van het geval een afwijking van de maximale termijn van twaalf maanden rechtvaardigen. Bij de beoordeling betrekt de ontvanger onder meer de aard en de oorzaak van de betalingsproblemen, de verwachting omtrent het herstel van de betalingscapaciteit en de vraag of de belastingschuldige de betalingsregeling naar verwachting volledig zal kunnen nakomen.</al>
        <al>Daarbij kan onder meer worden gedacht aan situaties waarin de betalingscapaciteit van de belastingschuldige aantoonbaar tijdelijk is beperkt, maar redelijkerwijs is te verwachten dat deze binnen afzienbare tijd zal toenemen, waardoor volledige betaling alsnog mogelijk is. Ook andere individuele omstandigheden kunnen aanleiding geven tot een langere looptijd, mits voldoende aannemelijk is dat de belastingschuld uiteindelijk volledig zal worden voldaan. Een langere betalingsregeling is niet bedoeld voor situaties waarin sprake is van een structureel gebrek aan betalingscapaciteit.</al>
        <al>Voor betalingsregelingen met een langere looptijd blijft het beleid inzake de berekening van de betalingscapaciteit bij betalingsregelingen met een looptijd van ten hoogste twaalf maanden van overeenkomstige toepassing.</al>
        <al>De passage over de ambtshalve behandeling van een verzoek om uitstel als verzoek om kwijtschelding wanneer uit het verzoek blijkt dat de belastingschuldige niet over voldoende betalingscapaciteit beschikt om de belastingschuld binnen twaalf maanden te voldoen, is ondergebracht in artikel 25.5.4.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel YY, wijzigt artikel 25.5.2.</al>
        <al>De eerste alinea verduidelijkt dat de hoogte van de termijnen bij een persoonlijke betalingsregeling wordt bepaald op basis van de betalingscapaciteit van de belastingschuldige. De belastingschuldige dient de voor de betalingsregeling vastgestelde betalingscapaciteit aan te wenden voor de aflossing van de belastingschuld. De wijze waarop de betalingscapaciteit wordt berekend en welk deel daarvan bij een persoonlijke betalingsregeling in aanmerking wordt genomen, wordt afzonderlijk geregeld in artikel 25.5.5.</al>
        <al>De ontvanger kan, afhankelijk van de omstandigheden van het geval, toestaan dat een betalingsregeling wordt getroffen waarbij niet de volledige beschikbare betalingscapaciteit wordt ingezet, mits de belastingschuld binnen de daarvoor geldende maximale looptijd kan worden voldaan. Hiermee blijft ruimte bestaan voor een individuele beoordeling van de omstandigheden van de belastingschuldige.</al>
        <al>De tweede alinea bevat de voorwaarden die aan een persoonlijke betalingsregeling kunnen worden verbonden. De ontvanger kan, afhankelijk van de omstandigheden van het geval, aanvullende voorwaarden stellen. De voorwaarden dat nieuw opkomende fiscale en andere financiële verplichtingen tijdig worden nagekomen, heeft tot doel te voorkomen dat tijdens een lopende betalingsregeling nieuwe betalingsachterstanden ontstaan. Onder fiscale verplichtingen wordt mede verstaan het tijdig doen van aangifte en het tijdig voldoen van de daaruit voortvloeiende belastingschuld. Deze voorwaarden hebben in beginsel in alle gevallen te gelden.</al>
        <al>De derde alinea ziet op de situatie waarin gedurende een bestaande persoonlijke betalingsregeling nieuwe belastingaanslagen ontstaan. De ontvanger kan op verzoek van de belastingschuldige besluiten deze nieuwe belastingaanslagen bij de bestaande betalingsregeling te betrekken. Hiermee wordt aangesloten bij het uitgangspunt dat de totale belastingschuld en de betalingscapaciteit van de belastingschuldige integraal worden beoordeeld.</al>
        <al>De voorwaarde dat nieuwe belastingaanslagen alleen kunnen worden toegevoegd als het ontstaan of onbetaald laten daarvan niet aan de belastingschuldige kan worden toegerekend, is komen te vervallen. Deze voorwaarde bood in de praktijk onvoldoende houvast, omdat het begrip ‘toerekenen’ ruimte laat voor verschillende interpretaties. Bovendien kan het ontstaan of onbetaald laten van een belastingschuld in veel gevallen in enige mate aan de belastingschuldige worden toegerekend. De beoordeling of nieuwe belastingschulden kunnen worden betrokken bij een bestaande persoonlijke betalingsregeling vindt daarom plaats aan de hand van de omstandigheden van het individuele geval en de voorwaarden die gelden voor een persoonlijke betalingsregeling.</al>
        <al>De voorwaarde dat de belastingschuldige zijn gehele betalingscapaciteit al moet hebben ingezet in het kader van de bestaande betalingsregeling, komt eveneens te vervallen. Deze voorwaarde sluit onvoldoende aan bij de systematiek van de persoonlijke betalingsregeling, waarbij de hoogte van de termijnen wordt afgestemd op de betalingscapaciteit en de ontvanger ruimte houdt om rekening te houden met de omstandigheden van het individuele geval. Het uitgangspunt blijft dat de belastingschuldige de voor de betalingsregeling in aanmerking te nemen betalingscapaciteit aanwendt en dat de belastingschuld binnen de daarvoor geldende maximale looptijd kan worden voldaan.</al>
        <al>Wanneer nieuwe belastingaanslagen worden toegevoegd, wordt de bestaande betalingsregeling ingetrokken en wordt voor de totale belastingschuld een nieuwe beschikking afgegeven. Hierdoor wordt voorkomen dat meerdere betalingsregelingen naast elkaar bestaan. Bij het vaststellen van de nieuwe betalingsregeling blijft de resterende looptijd van de oorspronkelijke betalingsregeling het uitgangspunt.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel ZZ, laat artikel 25.5.3 vervallen.</al>
        <al>Artikel 25.5.3 bevat de huidige regeling voor kort uitstel van betaling voor particulieren. Deze regeling wordt vervangen door de regeling voor de betaalpauze in artikel 1.1.6a. Artikel 25.5.3 kan daarom vervallen.</al>
        <al>Artikel I, onderdelen AAA tot en met EEE wijzigen de artikelen 25.5.4 tot en met 25.5.9 van de leidraad met uitzondering van 25.5.6a en 25.5.7. Deze wijzigingen hangen samen met het samenbrengen en verduidelijken van de regels over de berekening van de betalingscapaciteit en het vermogen bij een persoonlijke betalingsregeling.</al>
        <al>In artikel 25.5.4 wordt bepaald dat de ontvanger bij de berekening van de betalingscapaciteit en het vermogen aansluit bij de begrippen en normen die gelden voor de beoordeling van verzoeken om kwijtschelding. Daarmee wordt aangesloten bij een reeds bestaand en uitgewerkt normenkader. Omdat de beoordeling van een verzoek om een persoonlijke betalingsregeling op onderdelen een ander karakter heeft dan de beoordeling van een verzoek om kwijtschelding, worden in artikel 25.5.4 uitzonderingen opgenomen die gelden bij de berekening van de betalingscapaciteit voor een betalingsregeling. Het gaat onder meer om het rekening houden met de werkelijke woonlasten, verplichtingen aan derden waarvan het niet nakomen tot ongewenste effecten kan leiden en extra inkomsten die tijdens de looptijd van de betalingsregeling worden ontvangen.</al>
        <al>De mogelijkheid om rekening te houden met verplichtingen aan derden beoogt de ontvanger ruimte te bieden om, wanneer het niet nakomen van dergelijke verplichtingen tot ongewenste effecten kan leiden, een passende betalingsregeling vast te stellen. Daarbij kan de ontvanger niet alleen rekening houden met de gevolgen van het niet nakomen van dergelijke verplichtingen, maar ook met de gevolgen van het nakomen daarvan. Hiermee wordt voorkomen dat het voldoen aan een verplichting aan een derde ertoe leidt dat de belastingschuldige niet langer in zijn noodzakelijke kosten van bestaan kan voorzien.</al>
        <al>Deze mogelijkheid kan ertoe leiden dat een betalingsregeling wordt getroffen met een langere looptijd dan twaalf maanden. Het betreft uitsluitend een afwijking bij de beoordeling van de betalingsregeling. De afwijking leidt niet tot een verruiming van de voorwaarden waaronder de belastingschuldige voor kwijtschelding in aanmerking komt.</al>
        <al>De bepaling over vermogen wordt eveneens in artikel 25.5.4 opgenomen. De aanwezigheid van vermogen kan aanleiding zijn om geen betalingsregeling toe te staan, met name wanneer het vermogen zonder bezwaar liquide kan worden gemaakt. Hiermee wordt verduidelijkt dat beschikbare vermogensbestanddelen in beginsel eerst moeten worden aangewend voor de voldoening van de belastingschuld.</al>
        <al>De afzonderlijke bepalingen over vermogen, verplichtingen aan derden en extra inkomsten (de artikelen 25.5.5, 25.5.8 en 25.5.9) kunnen hierdoor vervallen. De onderwerpen die daarin waren geregeld, zijn opgenomen in artikel 25.5.4.</al>
        <al>Artikel 25.5.6 wordt aangepast. De bepaling over de berekening van de betalingscapaciteit voor een belastingschuldige die in het buitenland woont, blijft in een afzonderlijke bepaling opgenomen, omdat deze een specifieke toepassing betreft van het woonlandbeginsel en niet volgt uit de algemene aansluiting bij het kwijtscheldingsbeleid. De ontvanger past bij deze belastingschuldigen het voor het woonland geldende percentage toe op het normbedrag voor levensonderhoud. Eventuele periodieke inkomsten die de belastingschuldige uit zijn woonland ontvangt, worden vervolgens betrokken bij de berekening van de betalingscapaciteit.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel FFF, wijzigt artikel 25.5.10. De bepaling is aangepast aan de gewijzigde systematiek van de persoonlijke betalingsregeling.</al>
        <al>Verduidelijkt is dat een voorstel van de belastingschuldige dat afwijkt van de door de ontvanger berekende betalingscapaciteit niet zonder meer tot afwijzing van het verzoek om uitstel van betaling leidt. De ontvanger beoordeelt het voorstel aan de hand van de omstandigheden van het geval, waarbij onder meer van belang is of de belastingschuld binnen de geldende maximale looptijd kan worden voldaan.</al>
        <al-groep>
          <al>De bepaling sluit hiermee aan bij artikel 25.5.1, waarin is opgenomen dat de belastingschuldige niet in alle gevallen de volledige beschikbare betalingscapaciteit hoeft in te zetten, mits de belastingschuld binnen de daarvoor geldende maximale looptijd kan worden voldaan.</al>
          <al>Daarnaast is de bepaling aangepast om te verduidelijken dat de ontvanger, wanneer het voorgestelde aflossingsbedrag niet aanvaardbaar is, kan aangeven onder welke voorwaarden wel een betalingsregeling mogelijk is.</al>
        </al-groep>
        <al>Artikel I, onderdeel GGG, wijzigt artikel 25.6.1.</al>
        <al>De bepaling dat de maximale looptijd van een betalingsregeling wordt berekend vanaf de datum waarop eerder uitstel van betaling op grond van artikel 25.6.2d is verleend, vervalt.</al>
        <al>Deze wijziging houdt verband met het vervallen van artikel 25.6.2d en de introductie van de betaalpauze in artikel 1.1.6a. Een betaalpauze is geen uitstel van betaling als bedoeld in artikel 25 en staat daarom los van de maximale looptijd van een betalingsregeling als bedoeld in artikel 25.6.1.</al>
        <al>De maximale looptijd van een betalingsregeling voor ondernemers wordt daarmee, behoudens de overige bepalingen van artikel 25.6, berekend vanaf de datum waarop de betalingsregeling bij beschikking wordt toegestaan.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel HHH, regelt het vervallen van de tweede alinea van artikel 25.6.2.</al>
        <al>De specifieke passage over het stellen van zekerheid bij een betalingsregeling vervalt. De voorwaarden waaronder de ontvanger zekerheid kan verlangen, zijn voortaan opgenomen in artikel 25.1.2 van deze leidraad en gelden voor alle vormen van uitstel van betaling. Daarmee wordt voorkomen dat dezelfde beoordelingscriteria op meerdere plaatsen in de leidraad worden herhaald.</al>
        <al>Artikel I, onderdelen III en JJJ regelen de wijziging van artikel 25.6.2a en het vervallen van artikel 25.6.2b.</al>
        <al>Artikel 25.6.2a en artikel 25.6.2b worden samengevoegd tot één bepaling. De eisen die aan de verklaring van een derde deskundige worden gesteld, vormen een nadere uitwerking van de voorwaarden voor het verlenen van een betalingsregeling aan ondernemers met tijdelijke liquiditeitsproblemen. Door deze onderdelen in één artikel onder te brengen, wordt de samenhang van de regeling verbeterd en wordt de leesbaarheid vergroot. Hiermee is geen inhoudelijke wijziging beoogd. De samenvoeging en de daarmee samenhangende tekstuele wijzigingen zijn uitsluitend redactioneel van aard en beogen geen wijziging van de bestaande regeling.</al>
        <al>De grens voor het kunnen volstaan met een eigen verklaring wordt verhoogd van € 20.000 naar € 50.000. Met deze verhoging wordt beoogd de regeling beter aan te laten sluiten bij de omvang van de belastingschulden waarvoor ondernemers in de praktijk een betalingsregeling met een langere looptijd kunnen verzoeken. Bij belastingschulden tot € 50.000 kan, gelet op de omvang van het financiële belang, worden volstaan met een eigen verklaring van de ondernemer. Bij hogere belastingschulden blijft een verklaring van een derde deskundige vereist. Daarmee wordt een proportioneel onderscheid aangebracht tussen verzoeken naar de omvang van de belastingschuld, waarbij voor grotere schulden een aanvullende waarborg in de vorm van een onafhankelijke beoordeling blijft gelden.</al>
        <al>De passage over het stellen van zekerheid vervalt. De voorwaarden waaronder de ontvanger zekerheid kan verlangen bij het verlenen van uitstel van betaling zijn voortaan opgenomen in artikel 25.1.2 van deze leidraad. Een afzonderlijke regeling voor betalingsregelingen aan ondernemers is daarom niet langer noodzakelijk. Ook met het vervallen van deze passage is geen inhoudelijke wijziging van de voorwaarden voor het verlangen van zekerheid beoogd. De wijziging brengt slechts tot uitdrukking dat deze voorwaarden voortaan in de algemene bepaling van artikel 25.1.2 zijn geregeld.</al>
        <al>Artikel I, onderdelen KKK, laat artikel 25.6.2d vervallen.</al>
        <al>Artikel 25.6.2d bevat de huidige regeling voor kort uitstel van betaling voor ondernemers. Deze regeling wordt vervangen door de regeling voor de betaalpauze in artikel 1.1.6a. Artikel 25.6.2d kan daarom vervallen.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel LLL, ziet op het vervallen van de artikelen 25.7 tot en met 25.7.5 van de Leidraad Invordering 2008. Deze artikelen bevatten bepalingen over de procedure van administratief beroep tegen beslissingen op verzoeken om uitstel van betaling.</al>
        <al>Met ingang van 1 januari 2027 wordt de rechtsbescherming tegen beslissingen op verzoeken om uitstel van betaling gewijzigd. De procedure van administratief beroep vervalt en wordt vervangen door de reguliere bezwaar- en beroepsprocedure. De bepalingen die specifiek zien op het administratief beroep hebben daardoor geen betekenis meer en kunnen vervallen.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel MMM, voegt artikel 25.8 toe aan de leidraad. In dit artikel wordt overgangsrecht opgenomen voor de wijziging van de rechtsbescherming bij uitstel van betaling per 1 januari 2027.</al>
        <al>Met ingang van 1 januari 2027 wordt de rechtsbescherming bij uitstel van betaling gewijzigd. De mogelijkheid van administratief beroep wordt vervangen door bezwaar en beroep bij de fiscale rechter. Voor beschikkingen die vóór die datum zijn genomen, blijft het oude rechtsbeschermingsregime van toepassing.</al>
        <al>De overgangsbepaling sluit aan bij het overgangsrecht voor kwijtschelding. Bepalend is de dagtekening van de beschikking. Tegen een beschikking inzake uitstel van betaling die vóór 1 januari 2027 is gedagtekend, staat administratief beroep open overeenkomstig de regels zoals die op 31 december 2026 luidden.</al>
        <al>Hiermee wordt voorkomen dat een reeds genomen beschikking als gevolg van de wijziging van de rechtsbescherming aan een ander rechtsbeschermingsregime wordt onderworpen. Dit waarborgt de rechtszekerheid en zorgt voor een ordentelijke overgang van het administratief beroep naar de bezwaar- en beroepsprocedure bij de fiscale rechter.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel NNN, wijzigt artikel 26 van de leidraad.</al>
        <al>Het onderdeel ‘administratief beroep’ vervalt vanwege de nieuwe rechtsbeschermingssystematiek bij kwijtschelding per 1 januari 2027. De mogelijkheid van administratief beroep wordt vervangen door bezwaar en beroep bij de fiscale rechter. Een afzonderlijk onderdeel over administratief beroep in artikel 26 is daarom niet langer nodig.</al>
        <al>Daarnaast wordt in het laatste onderdeel de verwijzing naar ‘afwijzing verzoek om kwijtschelding’ geschrapt in verband met de wijziging van artikel 26.6. Het besluit om geen verdere invorderingsmaatregelen te nemen wordt niet langer gekoppeld aan de afwijzing van een verzoek om kwijtschelding, maar wordt zelfstandig en uitsluitend ambtshalve door de ontvanger genomen. De verwijzing naar de afwijzing van het verzoek om kwijtschelding is daarom niet langer passend.</al>
        <al>Er is voorzien in overgangsrecht in artikel 26.7 zodat tegen een beschikking inzake kwijtschelding, gedagtekend voor 1 januari 2027, de rechtsbescherming openstaat volgens de regels zoals die luidden op 31 december 2026. Omdat dit overgangsrecht tijdelijk werkt en uitsluitend ziet op bestaande gevallen, vormt dit geen zelfstandig onderdeel van het reguliere kwijtscheldingsbeleid en wordt dit onderdeel niet opgenomen in de algemene beschrijving van de inhoud van artikel 26.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel OOO, wijzigt artikel 26.1.2.</al>
        <al>De bepaling wordt aangepast om de procedure voor het indienen van een verzoek om kwijtschelding te verduidelijken en aan te laten sluiten bij de gewijzigde uitvoeringspraktijk.</al>
        <al>De verwijzing naar de ontvanger waaronder de belastingschuldige ressorteert vervalt. Verzoeken om kwijtschelding hoeven niet rechtstreeks bij de ontvanger waaronder de belastingschuldige ressorteert te worden ingediend.</al>
        <al>De bepaling dat een verzoek op het daartoe bestemde formulier moet worden ingediend, blijft van toepassing. Door middel van het formulier wordt informatie aangeleverd die de ontvanger nodig heeft voor de beoordeling van het verzoek. Indien een verzoek niet of onvolledig op het voorgeschreven formulier is ingediend, krijgt de belastingschuldige de gelegenheid dit binnen twee weken alsnog te doen. Als het formulier niet binnen deze termijn wordt ingediend, wordt het verzoek afgewezen.</al>
        <al>De bepaling over het opschorten van de invordering tijdens de behandeling van het verzoek vervalt, zodat alleen artikel 9, eerste lid, URIW 1990 nog van toepassing is gedurende de behandeling van een verzoek om kwijtschelding. Ook de bevoegdheid van de ontvanger om nadere gegevens te verlangen en de gevolgen van het niet verstrekken daarvan zijn rechtstreeks geregeld in artikel 7, tweede lid, URIW 1990. Deze bepalingen hoeven daarom niet in deze leidraad te worden herhaald.</al>
        <al>Tot slot wordt een uitzondering opgenomen voor de situatie waarin de ontvanger een verzoek om uitstel van betaling ambtshalve aanmerkt als een verzoek om kwijtschelding. Als het verzoek om uitstel van betaling volledig is ingevuld, beschikt de ontvanger reeds over de voor de beoordeling van het verzoek om kwijtschelding benodigde gegevens en hoeft de belastingschuldige niet opnieuw een verzoekformulier in te dienen. Indien de ontvanger voor de beoordeling van het verzoek om kwijtschelding toch aanvullende gegevens nodig heeft, kan hij deze op grond van artikel 7, tweede lid, URIW 1990 bij de belastingschuldige opvragen.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel PPP, laat artikel 26.1.3 vervallen.</al>
        <al>De bepaling bevat regels over het aanvullen van een onvolledig ingevuld verzoekformulier en de gevolgen van het niet verstrekken van de gevraagde gegevens. Deze regels zijn met ingang van 1 januari 2027 opgenomen in artikel 7, tweede lid, URIW 1990. De termijn waarbinnen een onvolledig verzoek alsnog op het daartoe bestemde formulier moet worden ingediend, wordt in artikel 26.1.2 van deze leidraad gesteld op twee weken. Een afzonderlijke beleidsregel in deze leidraad is daarom niet langer nodig.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel QQQ, laat artikel 26.1.4 vervallen.</al>
        <al>De bepaling schrijft voor dat bij de beoordeling van een verzoek om kwijtschelding wordt uitgegaan van de gegevens en normen die gelden op het moment van indiening van het verzoek. Deze bepaling is niet langer nodig.</al>
        <al>De beoordeling van een verzoek om kwijtschelding vindt plaats op basis van de omstandigheden ten tijde van de beoordeling. Dit sluit aan bij het uitgangspunt dat de ontvanger bij zijn beslissing uitgaat van de actuele financiële situatie van de belastingschuldige. Daarbij worden de in de systemen opgenomen normbedragen periodiek aangepast. Door artikel 26.1.4 te laten vervallen, wordt voorkomen dat voor de beoordeling moet worden teruggegrepen op normbedragen die golden op het moment waarop het verzoek is ingediend, maar die op het moment van beoordeling niet meer gelden.</al>
        <al>Dit is ook in het belang van de belastingschuldige, omdat bij de beoordeling wordt uitgegaan van de op dat moment geldende (hogere) normen, dit is gunstig voor de belastingschuldige.</al>
        <al>Met het vervallen van deze bepaling wordt geen wijziging van het inhoudelijke kwijtscheldingsbeleid beoogd. De bepaling wordt geschrapt omdat zij een algemeen uitgangspunt regelt dat geen afzonderlijke regeling in het beleid behoeft en bovendien niet aansluit bij de wijze waarop de beoordeling in de praktijk plaatsvindt.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel RRR, regelt het vervallen van artikel 26.1.6.</al>
        <al>Deze bepaling schrijft voor dat een afwijzing van een verzoek om kwijtschelding moet worden gemotiveerd en dat daarbij alle bij de ontvanger bekende afwijzingsgronden moeten worden vermeld.</al>
        <al>Een afzonderlijke beleidsregel hierover is niet nodig. Op grond van de artikelen 3:46 en 3:47 Awb moet een afwijzende beschikking reeds deugdelijk en volledig worden gemotiveerd en moet de motivering bij de bekendmaking van het besluit worden vermeld. Het vervallen van artikel 26.1.6 brengt daarom geen wijziging van de geldende motiveringsplicht mee.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel SSS, wijzigt artikel 26.1.7 in verband met de wijziging van de rechtsbeschermingssystematiek bij kwijtschelding per 1 januari 2027.</al>
        <al>De verwijzing naar de mogelijkheid van administratief beroep vervalt. In plaats daarvan wordt aangesloten bij de mogelijkheid van bezwaar tegen een afwijzende beschikking van de ontvanger en beroep en hoger beroep bij de rechter.</al>
        <al>Daarnaast vervallen de bepalingen over de wijze waarop de ontvanger gedurende de in de bepaling genoemde wachttijd met de invordering moet omgaan. Artikel 9 URIW 1990 regelt reeds dat gedurende de behandeling van een verzoek om kwijtschelding de dwanginvordering in beginsel niet wordt aangevangen of voortgezet en bevat tevens een uitzondering wanneer de belangen van de Staat worden geschaad. Dat is voldoende. Voor de situatie na een afwijzende beslissing gelden de algemene regels voor het aanvangen en voortzetten van de invordering. Op grond van artikel 1.1.6 kan de ontvanger – wanneer de belangen van de Staat kunnen worden geschaad – de invordering direct aanvangen.</al>
        <al>De bepaling maakt duidelijk binnen welke termijn de belastingschuldige na een afwijzende beslissing of uitspraak tot betaling moet overgaan, te weten binnen veertien dagen na dagtekening. Daarbij geldt dat wordt aangesloten bij de betaaltermijn die op het aanslagbiljet is vermeld indien die termijn later eindigt. Indien de belastingschuldige niet binnen de toepasselijke termijn betaalt, kan de ontvanger de invordering overeenkomstig de daarvoor geldende regels aanvangen of voortzetten.</al>
        <al>Met de wijzigingen wordt geen inhoudelijke wijziging van het kwijtscheldingsbeleid beoogd.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel TTT, wijzigt artikel 26.1.8.</al>
        <al>De bepaling wordt aangepast aan de nieuwe rechtsbeschermingssystematiek bij kwijtschelding per 1 januari 2027. De mogelijkheid om een beslissing op een kort voor een executoriale verkoop ingediend verzoek om kwijtschelding mondeling bekend te maken, blijft gehandhaafd. De ontvanger bevestigt de mondeling meegedeelde beslissing zo spoedig mogelijk bij voor bezwaar vatbare beschikking.</al>
        <al>De bepaling dat in deze situatie de wachttijd van veertien dagen niet geldt, blijft eveneens gelden. Gelet op het korte tijdsbestek tot de executoriale verkoop kan het belang van een voortvarende invordering zwaarder wegen dan het belang om de invordering gedurende deze wachttijd op te schorten.</al>
        <al>De tweede alinea van het huidige artikel vervalt. Deze alinea bevat een afzonderlijke regeling voor niet of onvolledig ingevulde verzoekformulieren. Artikel 7, tweede lid, URIW 1990 voorziet in een algemene bevoegdheid van de ontvanger om naar aanleiding van een verzoek nadere gegevens te verlangen. De ontvanger is echter niet verplicht om steeds nadere gegevens op te vragen of de belastingschuldige gelegenheid te bieden een verzoek aan te vullen. Indien de omstandigheden van het geval daartoe aanleiding geven, kan de ontvanger het verzoek zonder het opvragen van nadere gegevens afwijzen.</al>
        <al>Dit kan zich met name voordoen wanneer een verzoek om kwijtschelding kort voor een executoriale verkoop wordt ingediend en het verlenen van een termijn voor het verstrekken van nadere gegevens de invordering onnodig zou vertragen.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel UUU, wijzigt artikel 26.1.9.</al>
        <al>De huidige bepaling bevat een uitgebreide opsomming van situaties waarin geen kwijtschelding wordt verleend. Een belangrijk deel van deze situaties is of wordt met ingang van 1 januari 2027 geregeld in de URIW 1990.</al>
        <al>Zo zijn afwijzingsgronden opgenomen in artikel 8, eerste lid, URIW 1990 en is de beoordeling van de mogelijkheid om de belastingschuld op een later moment te voldoen geregeld in artikel 18 van die regeling. Ook de bevoegdheid van de ontvanger om nadere gegevens te verlangen en de gevolgen van het niet verstrekken daarvan zijn opgenomen in artikel 7, tweede lid, URIW 1990. Deze onderdelen van artikel 26.1.9 zijn daarom niet langer nodig.</al>
        <al>De bepaling wordt beperkt tot een beleidsmatige invulling van het criterium in artikel 8, eerste lid, onderdeel a, URIW 1990. Op grond van die bepaling wordt geen kwijtschelding verleend voor zover het niet kunnen voldoen van de belastingaanslag aan de belastingschuldige is toe te rekenen. Dit criterium vergt een beoordeling van de omstandigheden van het individuele geval. De in artikel 26.1.9 opgenomen voorbeelden bieden de ontvanger houvast bij de toepassing van dit criterium en bieden vooraf duidelijkheid aan de belastingschuldige.</al>
        <al>Van toerekenbaarheid kan onder meer sprake zijn wanneer de belastingschuldige vrij beschikbare middelen niet heeft aangewend voor de voldoening van de belastingschuld, terwijl de schuld hiermee redelijkerwijs had kunnen worden voldaan. Ook kan daarvan sprake zijn wanneer de belastingschuldige wist of redelijkerwijs kon voorzien dat een belastingaanslag zou worden opgelegd en, ondanks beschikbare betalingscapaciteit, heeft nagelaten middelen te reserveren om de belastingschuld te voldoen en dat redelijkerwijs had kunnen doen. Verder kan toerekenbaarheid aan de orde zijn wanneer de belastingschuldige door zijn handelen of nalaten heeft bijgedragen aan het feit dat de belastingaanslag niet of niet volledig kan worden voldaan.</al>
        <al>Bij de beoordeling of sprake is van toerekenbaarheid kan de ontvanger onder meer betekenis toekennen aan de verhouding tussen de uitgaven van de belastingschuldige en diens inkomen en beschikbare middelen. Indien deze verhouding daartoe aanleiding geeft, kan de ontvanger op grond van artikel 7, tweede lid, URIW 1990 nadere gegevens of een toelichting verlangen. Een onverklaarde disbalans tussen de uitgaven en het inkomen leidt niet zonder meer tot afwijzing van het verzoek, maar kan aanleiding geven tot nader onderzoek naar de vraag of het niet kunnen voldoen van de belastingaanslag aan de belastingschuldige kan worden toegerekend.</al>
        <al>Bij de toepassing van artikel 8, eerste lid, onderdeel a, URIW 1990 beoordeelt de ontvanger de omstandigheden van het individuele geval. Daarbij wordt beoordeeld in hoeverre het niet kunnen voldoen van de belastingschuld daadwerkelijk aan de belastingschuldige kan worden toegerekend.</al>
        <al>Indien de ontvanger voornemens is het verzoek om kwijtschelding af te wijzen omdat het niet kunnen voldoen van de belastingaanslag naar zijn oordeel aan de belastingschuldige is toe te rekenen, stelt hij de belastingschuldige daarvan schriftelijk op de hoogte. De belastingschuldige wordt daarbij in de gelegenheid gesteld om binnen twee weken te reageren. De belastingschuldige kan daarbij aannemelijk maken dat hem geen verwijt kan worden gemaakt of dat zijn handelen of nalaten geen invloed heeft gehad op het niet kunnen voldoen van de belastingaanslag. Zo wordt gewaarborgd dat de ontvanger bij zijn beoordeling uitgaat van alle relevante feiten en omstandigheden en dat de belastingschuldige in de gelegenheid is gesteld zijn zienswijze op de voorgenomen afwijzing naar voren te brengen.</al>
        <al>De voorbeelden zijn niet limitatief en vormen geen zelfstandige afwijzingsgronden. De afwijzing vindt plaats op grond van artikel 8, eerste lid, onderdeel a, URIW 1990, waarbij steeds moet worden beoordeeld of en in hoeverre het niet kunnen voldoen van de belastingaanslag aan de belastingschuldige is toe te rekenen.</al>
        <al>Met deze wijziging wordt geen inhoudelijke wijziging van het kwijtscheldingsbeleid beoogd. De wijziging strekt ertoe de bepalingen van deze leidraad in overeenstemming te brengen met de wijzigingen van de URIW 1990 en de beleidsmatige invulling van het criterium van artikel 8, eerste lid, onderdeel a, URIW 1990 overzichtelijker en gerichter vast te leggen.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel VVV, wijzigt artikel 26.1.10.</al>
        <al>De eerste alinea van artikel 26.1.10 vervalt. Deze alinea bepaalt dat de ontvanger het kwijtscheldingsbeleid voor particulieren toepast wanneer een ex-ondernemer om kwijtschelding verzoekt. Deze regel is reeds opgenomen in artikel 23 URIW 1990. Daarin is bepaald dat indien een natuurlijk persoon zijn bedrijf of zelfstandige beroepsuitoefening heeft gestaakt en aannemelijk is dat hij in de toekomst geen bedrijf of zelfstandige beroepsuitoefening meer zal uitoefenen, kwijtschelding wordt verleend overeenkomstig de bepalingen van afdeling 2 URIW 1990. Een afzonderlijke beleidsregel is daarom niet nodig.</al>
        <al>De tweede alinea van artikel 26.1.10 blijft staan. Deze alinea bevat een nadere aanwijzing voor de toepassing van het kwijtscheldingsbeleid wanneer na staking van de onderneming nog bedrijfsvermogen aanwezig is. De titel van artikel 26.1.10 wordt in verband hiermee gewijzigd in ‘Resterend bedrijfsvermogen en staking’. Hiermee wordt de titel in overeenstemming gebracht met de resterende inhoud van de bepaling.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel WWW, introduceert de artikelen 26.1.12 en 26.1.13, waarvan de inhoud voor wat betreft de strekking overeenkomt met het huidige artikel 26.4.2 dat komt te vervallen.</al>
        <al>In artikel 26.1.12 worden regels opgenomen voor de behandeling van herhaalde verzoeken om kwijtschelding. In de uitvoeringspraktijk komt het voor dat een belastingschuldige meerdere verzoeken om kwijtschelding indient voor dezelfde belastingschuld, ook nadat eerder afwijzend op een verzoek is beslist. Ook kan eerder verleende voorwaardelijke kwijtschelding worden ingetrokken omdat niet aan de daaraan verbonden voorwaarden is voldaan. Om te voorkomen dat het niet voldoen aan de voorwaarden van een eerder verleende kwijtschelding zonder meer leidt tot een nieuwe beoordeling, wordt ook in die situatie aangesloten bij de regeling voor herhaalde verzoeken. Het is wenselijk om te verduidelijken wanneer een dergelijk verzoek als een nieuw verzoek moet worden behandeld en wanneer kan worden volstaan met verwijzing naar een eerdere beslissing.</al>
        <al>Indien een nieuw verzoek betrekking heeft op dezelfde belastingschuld(en) en geen andere feiten of veranderde omstandigheden bevat, wordt het verzoek niet als een nieuw verzoek om kwijtschelding behandeld. Dit geldt ook wanneer eerder verleende voorwaardelijke kwijtschelding is ingetrokken omdat niet aan de daaraan verbonden voorwaarden is voldaan. Indien nog geen beslissing op het bezwaar tegen de eerdere afwijzende beschikking of de beschikking tot intrekking van de voorwaardelijke kwijtschelding is genomen, wordt het verzoek aangemerkt als een aanvulling op het lopende bezwaar. Hiermee wordt voorkomen dat naast het lopende bezwaar een nieuwe procedure ontstaat over dezelfde belastingschuld(en) en dezelfde omstandigheden.</al>
        <al>Indien reeds op het bezwaar tegen de eerdere afwijzende beschikking of de beschikking tot intrekking van de voorwaardelijke kwijtschelding is beslist en opnieuw een verzoek om kwijtschelding wordt ingediend zonder dat sprake is van andere feiten of veranderde omstandigheden, kan de ontvanger het verzoek afwijzen onder verwijzing naar de eerdere beslissing. Hiermee wordt voorkomen dat het steeds opnieuw indienen van een verzoek zonder nieuwe relevante informatie leidt tot een herhaalde beoordeling van dezelfde omstandigheden en daarmee tot onnodige belasting van de belastingschuldige en de ontvanger.</al>
        <al>Indien bij een nieuw verzoek wel sprake is van andere feiten of veranderde omstandigheden, wordt het verzoek als een nieuw verzoek om kwijtschelding behandeld. Van andere feiten of veranderde omstandigheden is sprake indien feiten ten tijde van de eerdere beslissing niet bekend waren of redelijkerwijs niet bekend konden zijn, of indien de omstandigheden na de eerdere beslissing zijn gewijzigd en deze wijziging relevant kan zijn voor de beoordeling van het verzoek.</al>
        <al>De regeling na intrekking van voorwaardelijke kwijtschelding voorkomt dat het niet voldoen aan de voorwaarden van een eerder verleende kwijtschelding zonder meer aanleiding geeft tot een nieuwe beoordeling van de mogelijkheid van kwijtschelding voor dezelfde belastingschuld. Een nieuwe beoordeling is aangewezen indien na de eerdere beslissing andere feiten of veranderde omstandigheden zijn opgetreden die relevant kunnen zijn voor de beoordeling van het verzoek.</al>
        <al>Bij kwijtschelding is met name van belang dat een wijziging in de financiële omstandigheden van de belastingschuldige aanleiding kan zijn voor een nieuwe beoordeling. De beoordeling van een verzoek om kwijtschelding is immers mede afhankelijk van de aanwezige vermogensbestanddelen en de betalingscapaciteit van de belastingschuldige. Een relevante wijziging in bijvoorbeeld het inkomen, de noodzakelijke kosten van bestaan of het vermogen kan daarom een gewijzigde omstandigheid vormen die aanleiding geeft om een nieuw verzoek inhoudelijk te beoordelen. Een enkele herhaling van eerder aangevoerde argumenten of een wijziging die geen relevante gevolgen kan hebben voor de beoordeling van het verzoek, leidt niet tot een nieuw verzoek.</al>
        <al>De regeling sluit aan bij de nieuwe rechtsbeschermingssystematiek bij kwijtschelding per 1 januari 2027. Onder de nieuwe systematiek staat tegen een afwijzende beschikking bezwaar en vervolgens beroep bij de fiscale rechter open. Met deze bepaling wordt verduidelijkt hoe de ontvanger omgaat met een verzoek dat opnieuw wordt ingediend nadat eerder een afwijzende beschikking of een beschikking tot intrekking van voorwaardelijke kwijtschelding is gegeven. Daarmee wordt bijgedragen aan een consistente uitvoering en wordt voorkomen dat dezelfde kwestie meerdere malen opnieuw wordt beoordeeld zonder dat sprake is van relevante nieuwe informatie.</al>
        <al>In artikel 26.1.13 wordt geregeld dat de regels voor de schorsing van de invordering tijdens bezwaar en (hoger) beroep tegen een afwijzende beschikking op een verzoek om uitstel van betaling, zoals opgenomen in artikel 25.1.8a tot en met 25.1.8c van deze leidraad, van overeenkomstige toepassing zijn op verzoeken om kwijtschelding. Hiermee wordt voorkomen dat voor uitstel van betaling en kwijtschelding afzonderlijke, inhoudelijk gelijkluidende bepalingen over de schorsing van de invordering worden opgenomen.</al>
        <al>Artikel 9, eerste lid, URIW 1990 regelt reeds dat de invordering gedurende de behandeling van het verzoek om kwijtschelding wordt aangehouden. De onderhavige bepaling ziet op de daaropvolgende fase van bezwaar en (hoger) beroep tegen een afwijzende beschikking. De verwijzing naar artikel 25.1.8a tot en met 25.1.8c brengt mee dat voor deze fase dezelfde uitgangspunten gelden als bij bezwaar en (hoger) beroep tegen een afwijzende beschikking op een verzoek om uitstel van betaling.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel XXX, laat artikel 26.2.1 vervallen.</al>
        <al>Artikel 26.2.1 bevat een omschrijving van het begrip vermogen voor de toepassing van het kwijtscheldingsbeleid voor particulieren. Deze omschrijving is reeds opgenomen in artikel 12, eerste lid, URIW 1990. Het artikel heeft daarmee geen zelfstandige beleidsmatige betekenis en vervalt.</al>
        <al>Met deze wijziging wordt geen inhoudelijke wijziging van het kwijtscheldingsbeleid beoogd.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel YYY, wijzigt artikel 26.2.3.</al>
        <al>De eerste zin vervalt omdat de daarin opgenomen waarderingsgrens voor de auto reeds is geregeld in artikel 12, tweede lid, onderdeel c, URIW 1990. In de nieuwe eerste zin wordt naar deze bepaling verwezen. De huidige tweede zin kan komen te vervallen nu deze wordt verwerkt in de nieuwe eerste zin.</al>
        <al>Voorts vervalt de passage dat de belastingschuldige de noodzaak van de auto zo nodig na een verzoek van de ontvanger aannemelijk moet maken. Artikel 7, tweede lid, URIW 1990 voorziet reeds in de bevoegdheid van de ontvanger om naar aanleiding van een verzoek om kwijtschelding nadere gegevens te verlangen en daarbij eisen te stellen aan de aan te leveren gegevens. Een afzonderlijke voorziening hierover in deze leidraad is daarom niet nodig.</al>
        <al>Voorts wordt de maatstaf ‘absoluut onmisbaar’ vervangen door ‘redelijkerwijs noodzakelijk’. Hiermee wordt verduidelijkt dat voor het buiten beschouwing laten van de auto als vermogensbestanddeel niet is vereist dat de auto absoluut onmisbaar is. Het gaat erom of het, gelet op de omstandigheden van het individuele geval, redelijkerwijs noodzakelijk is dat de belastingschuldige over de auto beschikt.</al>
        <al>Tot slot wordt in de laatste volzin een redactionele wijziging toegepast.</al>
        <al>Met deze wijzigingen wordt geen wijziging van de waarderingsregels voor auto’s beoogd. De wijzigingen strekken tot het schrappen van een reeds in de URIW 1990 geregelde norm en tot het verduidelijken van de beleidsmatige maatstaf voor het buiten beschouwing laten van de waarde van een auto.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel ZZZ, regelt het vervallen van de tweede alinea van artikel 26.2.4.</al>
        <al>Deze alinea ziet op het buiten beschouwing laten van een ontvangen energietoeslag bij de beoordeling van het vermogen voor de kwijtschelding. De bepaling hield verband met de tijdelijke energietoeslag en heeft thans geen zelfstandige betekenis meer.</al>
        <al>De overige onderdelen van artikel 26.2.4 blijven ongewijzigd.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel AAAA, laat artikel 26.2.10 vervallen.</al>
        <al>Artikel 26.2.10 bevat regels over de vaststelling van de betalingscapaciteit van particulieren. Deze regels zijn reeds opgenomen in de URIW 1990. Artikel 13 URIW 1990 bepaalt wat onder betalingscapaciteit wordt verstaan. De wijze waarop de betalingscapaciteit wordt vastgesteld, is uitgewerkt in de artikelen 14, 15 en 16 URIW 1990.</al>
        <al>De in artikel 26.2.10 opgenomen regels over de berekening van de betalingscapaciteit hebben daardoor geen zelfstandige toegevoegde waarde meer en kunnen vervallen.</al>
        <al>De laatste alinea van artikel 26.2.10 bevat regels over de wijze waarop het inkomen, het vermogen en de betalingscapaciteit van de echtgenoot worden betrokken bij de beoordeling van een verzoek om kwijtschelding. Deze regels worden afzonderlijk in artikel 26.2.15 van deze leidraad opgenomen.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel BBBB, laat artikel 26.2.14 vervallen.</al>
        <al>De bepaling bevatte specifieke regels over de wijze waarop toekomstige belastingaanslagen en betalingen op lokale belastingen bij de berekening van de betalingscapaciteit in aanmerking worden genomen. Deze regels zijn niet langer nodig. De beoordeling van de betalingscapaciteit vindt plaats aan de hand van de algemene regels. Daarbij bestaat ruimte om rekening te houden met relevante toekomstige fiscale verplichtingen.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel CCCC, wijzigt artikel 26.2.15.</al>
        <al>Uit artikel I, onderdeel AAAA, volgt dat artikel 26.2.10 vervalt. In dat artikel waren naast regels over de betalingscapaciteit van particulieren regels opgenomen over de wijze waarop bij een verzoek om kwijtschelding rekening wordt gehouden met de positie van de echtgenoot.</al>
        <al>De regels over de positie van de echtgenoot bij de beoordeling van een verzoek om kwijtschelding blijven van belang. Deze regels waren voorheen verdeeld over de artikelen 26.2.10 en 26.2.15. Met deze wijziging worden deze regels samengebracht in artikel 26.2.15. Daarbij wordt geregeld in hoeverre het vermogen en de betalingscapaciteit van de echtgenoot worden betrokken bij de beoordeling en welke regels gelden wanneer de belastingschuld betrekking heeft op een periode vóór de aanvang van het huwelijk of de gezamenlijke huishouding.</al>
        <al>Ook de regels over het toe te passen normbedrag en de in aanmerking te nemen woonlasten bij vóórhuwelijkse belastingschulden worden in deze bepaling opgenomen. Met deze samenvoeging wordt de systematiek van de leidraad verduidelijkt. Met de wijziging is geen inhoudelijke wijziging van het kwijtscheldingsbeleid beoogd.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel DDDD, laat artikel 26.3.1 vervallen.</al>
        <al>Artikel 26.3.1 bevat regels over de voorwaarden waaronder aan een ondernemer kwijtschelding kan worden verleend in het kader van een saneringsakkoord. Deze regels zijn met ingang van 1 januari 2027 opgenomen in de URIW 1990.</al>
        <al>Zo bepaalt artikel 21, eerste lid, URIW 1990 dat kwijtschelding uitsluitend wordt verleend in het kader van een akkoord met alle schuldeisers en voorziet het tweede lid in de mogelijkheid om ook kwijtschelding te verlenen indien er geen andere schuldeisers zijn of uitsluitend speciale crediteuren. Daarbij zijn tevens de omstandigheden opgenomen die de ontvanger bij de beoordeling van een dergelijk verzoek in aanmerking neemt.</al>
        <al>Ook de in artikel 26.3.1 opgenomen regel dat eerst de gestelde zekerheden moeten zijn uitgewonnen, is vanaf 1 januari 2027 geregeld in artikel 8, eerste lid, onderdeel i, URIW 1990.</al>
        <al>De inhoud van artikel 26.3.1 wordt daarmee volledig door de bepalingen in de URIW 1990 gedekt. De bepaling kan daarom vervallen.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel EEEE, laat artikel 26.3.3 vervallen.</al>
        <al>De eerste alinea van artikel 26.3.3 bevat de voorwaarde dat de communautaire middelen volledig worden voldaan. Deze voorwaarde wordt met ingang van 1 januari 2027 opgenomen in artikel 22, vierde lid, URIW 1990. De betreffende beleidsregel heeft daardoor geen zelfstandige betekenis meer.</al>
        <al>De tweede alinea bepaalt dat de ontvanger geen medewerking verleent aan een saneringsakkoord waarbij een schuldeiser het onvoldane gedeelte van zijn vordering overdraagt aan een derde of omzet in aandelenkapitaal. Deze categorische uitsluiting wordt niet langer gehandhaafd. De aanvaardbaarheid van een dergelijke vormgeving kan worden beoordeeld binnen het kader van de voorwaarden voor medewerking aan een saneringsakkoord van artikel 22 URIW 1990. Daarbij kan onder meer worden betrokken welke waarde tegenover het niet voldane gedeelte van de vordering staat en welke gevolgen de gekozen vormgeving heeft voor de positie van de ontvanger.</al>
        <al>Het vervallen van deze beleidsregel betekent niet dat de ontvanger gehouden is aan ieder saneringsakkoord van deze vorm mee te werken. De overige voorwaarden van artikel 22 URIW 1990 blijven onverkort van toepassing.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel FFFF, laat artikel 26.3.4 vervallen.</al>
        <al>Artikel 26.3.4 bevat beleidsregels over het toepassingsbereik van een saneringsakkoord en de wijze waarop de belastingschuld voor de toepassing van het akkoord wordt vastgesteld. Deze onderwerpen worden reeds geregeld in artikel 22 URIW 1990.</al>
        <al>Artikel 22 URIW 1990 bepaalt welke belastingschulden in een saneringsakkoord kunnen worden betrokken en voorziet daarbij onder meer in een regeling voor belastingschulden die nog niet zijn geformaliseerd. Ook de gevolgen van het hanteren van een afwijkende peildatum en het voldoen van na de peildatum ontstane schulden zijn in die bepaling geregeld.</al>
        <al>De in artikel 26.3.4 opgenomen beleidsregels hebben daardoor geen zelfstandige betekenis meer. Artikel 26.3.4 kan daarom vervallen.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel GGGG, introduceert artikel 26.3.5b.</al>
        <al>In artikel 22, vierde lid, onderdeel a, onder 2°, URIW 1990 is als voorwaarde voor medewerking van de ontvanger aan een saneringsakkoord opgenomen dat het te ontvangen deel van de belastingschuld een substantiële omvang heeft, zowel in absolute zin als in verhouding tot de totale belastingschuld. Deze voorwaarde is van belang om te voorkomen dat de ontvanger instemt met een akkoord waarbij de feitelijke opbrengst voor de Belastingdienst van onvoldoende betekenis is.</al>
        <al>De term ‘substantiële omvang’ is een open norm. Met deze bepaling wordt nadere invulling gegeven aan de wijze waarop de ontvanger deze norm toepast. Daarbij wordt aangesloten bij de twee elementen die in artikel 22, vierde lid, onderdeel a, onder 2°, URIW 1990 worden genoemd: de absolute omvang van het te ontvangen bedrag en de omvang daarvan in verhouding tot de totale belastingschuld.</al>
        <al>Bij de beoordeling van de absolute omvang van het aangeboden bedrag houdt de ontvanger rekening met zowel de omvang van de onderneming als de financiële positie van de belastingschuldige. Daarbij kan onder meer worden gekeken naar de omvang van de activiteiten, de omzet, het personeelsbestand, het vermogen en de financiële draagkracht van de onderneming. Welke aspecten relevant zijn, is afhankelijk van de omstandigheden van het concrete geval.</al>
        <al>Bij de beoordeling van de relatieve omvang wordt het te ontvangen bedrag bezien in verhouding tot de totale belastingschuld. Daarbij kan tevens de verhouding tussen de belastingschuld en de totale schuldenlast en het bedrag dat andere crediteuren en overige betrokkenen aangeboden krijgen van belang zijn. Onder overige betrokkenen kunnen onder meer aandeelhouders, bestuurders of andere partijen worden verstaan die als gevolg van het saneringsakkoord op enigerlei wijze een financieel voordeel ontvangen of behouden. De ontvanger kan bij zijn beoordeling betrekken in hoeverre deze betrokkenen bijdragen aan het saneringsakkoord, in het bijzonder indien zij als gevolg van de sanering een vermogens- of waarde toename behouden of verkrijgen.</al>
        <al>De voorwaarde dat het te ontvangen bedrag van substantiële omvang moet zijn, staat los van de afzonderlijke voorwaarde dat het aangeboden bedrag ten minste gelijk moet zijn aan het bedrag dat met executiemaatregelen kan worden verkregen. Deze voorwaarden hebben ieder een eigen functie. De voorwaarde inzake de substantiële omvang ziet op de betekenis van het aangeboden bedrag als opbrengst voor de ontvanger, terwijl de voorwaarde inzake de executieopbrengst waarborgt dat de ontvanger door medewerking aan het akkoord niet minder ontvangt dan hij bij het nemen van executiemaatregelen kan verkrijgen. Dit onderscheid past bij de regeling; de beoordeling van de verwachte executieopbrengst staat op zichzelf en ziet niet op de vraag of die opbrengst hoog genoeg is of in verhouding staat tot de belastingschuld.</al>
        <al>Bij de beoordeling van de substantiële omvang kan de ontvanger rekening houden met de waarde die bij voortzetting of beëindiging van de onderneming voor de gezamenlijke schuldeisers beschikbaar is. Indien een onderbouwde reorganisatiewaarde of, indien voortzetting van de onderneming niet aan de orde is, een onderbouwde liquidatiewaarde beschikbaar is, kan deze waarde als referentie worden gebruikt. Het gebruik van deze waarden heeft uitsluitend tot doel de beoordeling van de omvang van het aanbod in het kader van het saneringsbeleid te ondersteunen. De verwijzing naar de reorganisatiewaarde en liquidatiewaarde brengt niet mee dat het overige waarderingskader van de WHOA op de beoordeling van een saneringsakkoord van toepassing is.</al>
        <al>De reorganisatiewaarde of liquidatiewaarde kan op verschillende wijzen worden vastgesteld. De ontvanger beoordeelt of de door de belastingschuldige verstrekte gegevens voldoende zijn om de waarde als referentie bij de beoordeling te kunnen gebruiken. Indien daartoe aanleiding bestaat, kan de ontvanger op grond van artikel 7, tweede lid, URIW 1990 nadere gegevens verlangen en bepalen aan welke vereisten deze gegevens moeten voldoen.</al>
        <al>De reorganisatiewaarde of liquidatiewaarde vormt daarbij geen zelfstandige maatstaf voor de vraag of het aangeboden bedrag substantieel is. Evenmin is vereist dat bij ieder saneringsakkoord een dergelijke waarde (onderbouwd) wordt vastgesteld. Indien het door de belastingschuldige gedane aanbod ten minste overeenkomt met het aan de ontvanger toekomende deel van de reorganisatiewaarde of liquidatiewaarde, vormt dit een belangrijke aanwijzing dat het te ontvangen bedrag van substantiële omvang is. Deze omstandigheid wordt betrokken bij de integrale beoordeling van de substantiële omvang van het aanbod. De ontvanger beoordeelt alle relevante omstandigheden van het geval. Omgekeerd betekent het feit dat het aanbod lager is dan het aan de ontvanger toekomende deel van deze waarde niet zonder meer dat het aanbod niet van substantiële omvang is.</al>
        <al>Verschillende redenen kunnen aanleiding geven om, ondanks dat het aanbod ten minste overeenkomt met het aan de ontvanger toekomende deel van de gestelde waarde, tot het oordeel leiden dat geen sprake is van een aanbod van substantiële omvang. Van een dergelijke bijzondere omstandigheid kan bijvoorbeeld sprake zijn indien betrokkenen als gevolg van het saneringsakkoord een aanzienlijk economisch voordeel behouden of verkrijgen, terwijl zij geen of een beperkte bijdrage leveren aan het akkoord. In dat geval kan de ontvanger deze omstandigheid betrekken bij de beoordeling of het aanbod daadwerkelijk van substantiële omvang is.</al>
        <al>De beoordeling is en blijft afhankelijk van de ter zake relevante feiten en omstandigheden van het geval. Dit is van belang omdat de omvang en financiële positie van ondernemingen sterk kunnen verschillen. Een bedrag kan bij een kleine onderneming van substantiële betekenis zijn, terwijl eenzelfde bedrag bij een veel grotere onderneming die betekenis niet heeft. De bepaling biedt de ontvanger daarom ruimte om de absolute en relatieve omvang van het aanbod in hun onderlinge samenhang te beoordelen.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel HHHH, introduceert artikel 26.3.5c.</al>
        <al>Artikel 22, vierde lid, onderdeel c, URIW 1990 bepaalt als voorwaarde voor medewerking van de ontvanger aan een saneringsakkoord dat bij voortzetting van het bedrijf of het zelfstandig beroep van de belastingschuldige na het akkoord reële vooruitzichten bestaan op duurzame continuïteit. Artikel 26.3.5c geeft nadere invulling aan deze voorwaarde. Daarbij wordt het begrip levensvatbaarheid gebruikt als uitwerking van de vraag of sprake is van reële vooruitzichten op duurzame continuïteit.</al>
        <al>De bepaling sluit aan bij de uitgangspunten die zijn opgenomen in de Tijdelijke instructie voor de behandeling van verzoeken om sanering van ondernemers die gedurende de coronacrisis in financiële nood zijn. Deze uitgangspunten worden met deze bepaling bestendigd en, waar nodig, aangepast aan de structurele regeling voor saneringsakkoorden. Deze instructie zal op 1 januari 2027 worden ingetrokken.</al>
        <al>Van levensvatbaarheid is sprake indien aannemelijk is dat de onderneming na het saneringsakkoord haar bedrijfsvoering kan voortzetten en aan haar lopende financiële verplichtingen kan voldoen. De beoordeling van de levensvatbaarheid ziet daarmee op de situatie na het saneringsakkoord. Daarbij is van belang dat de onderneming niet alleen de kosten van de bedrijfsvoering kan voldoen, maar ook voldoende ruimte heeft voor noodzakelijke groei- en vervangingsinvesteringen en haar tijdens en na het saneringstraject opkomende verplichtingen tijdig kan voldoen. Bij een ondernemer die natuurlijke persoon is, wordt daarbij tevens rekening gehouden met de mogelijkheid om in de kosten van levensonderhoud van de ondernemer en zijn gezin te voorzien.</al>
        <al>Bij de beoordeling van de levensvatbaarheid betrekt de ontvanger in ieder geval de prognose van de onderneming. De prognose moet voldoende inzicht geven in de verwachte ontwikkeling van de onderneming en de wijze waarop de onderneming haar verplichtingen kan voldoen. Daarbij zijn niet alleen de verwachte omzet en resultaten van belang, maar ook de verwachte kasstromen, de noodzakelijke investeringen en de overige financiële verplichtingen van de onderneming. De uitgangspunten waarop de prognose berust, moeten voldoende inzichtelijk en onderbouwd zijn. Welke gegevens en uitgangspunten relevant zijn, is afhankelijk van de aard en omstandigheden van de onderneming.</al>
        <al>De levensvatbaarheid van de onderneming wordt aangenomen indien de ondernemer een positieve beoordeling van de levensvatbaarheid overlegt van een bank als bedoeld in artikel 1:1 van de Wet op het financieel toezicht, een accountant als bedoeld in artikel 2:393, eerste lid, BW of een herstructureringsdeskundige als bedoeld in artikel 371 FW, tenzij de ontvanger aanleiding ziet de levensvatbaarheid nader te beoordelen. Een dergelijke externe beoordeling biedt een onderbouwing voor de verwachting dat de onderneming duurzaam kan worden voortgezet.</al>
        <al>De ontvanger beoordeelt de levensvatbaarheid nader indien hij, gelet op de omstandigheden van het geval, aanleiding heeft om aan de positieve beoordeling te twijfelen of indien de aard of omvang van de belangen van de Belastingdienst daartoe aanleiding geeft. De externe beoordeling neemt niet weg dat de ontvanger verantwoordelijk blijft voor de beoordeling of aan de voorwaarden voor medewerking aan het saneringsakkoord is voldaan.</al>
        <al>De levensvatbaarheid moet worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden die voor de continuïteit van de onderneming relevant zijn. Daarbij kan onder meer worden gekeken naar de ontwikkeling van de omzet en kosten, de beschikbare liquiditeit, de financieringslasten, noodzakelijke investeringen, de betaling van nieuw opkomende fiscale en andere financiële verplichtingen en, voor zover van toepassing, de kosten van levensonderhoud van de ondernemer en zijn gezin. Deze omstandigheden worden in samenhang beoordeeld.</al>
        <al>Indien de onderneming wordt beëindigd, is niet vereist dat aannemelijk wordt gemaakt dat de onderneming levensvatbaar is. In dat geval is voortzetting van de onderneming immers niet aan de orde. Bij een rechtspersoon wordt de rechtspersoon na de beëindiging zo spoedig mogelijk ontbonden en houdt deze op te bestaan.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel IIII, laat artikel 26.3.6 vervallen.</al>
        <al>In artikel 26.3.6 is bepaald dat bestuurlijke boeten integraal in een saneringsakkoord moeten worden betrokken en dat daarop hetzelfde akkoordpercentage wordt toegepast als op de daarmee samenhangende belastingschuld. Deze bepaling is niet langer nodig. Artikel 7, derde lid, URIW 1990 bepaalt per 1 januari 2027 dat bestuurlijke boeten die de belastingschuldige heeft belopen in verband met de belastingen waarop hoofdstuk II van de URIW 1990 betrekking heeft, voor de toepassing van dat hoofdstuk worden gelijkgesteld met de belastingen waarmee zij samenhangen. Daaruit volgt dat deze bestuurlijke boeten voor de toepassing van de kwijtscheldingsregeling op dezelfde wijze worden behandeld als de daarmee samenhangende belastingen.</al>
        <al>Ook de in artikel 26.3.6 opgenomen verwijzing naar het afwerken van het heffingstraject behoeft geen afzonderlijke beleidsmatige regeling. Artikel 8, eerste lid, onderdeel f, URIW 1990 bevat een afwijzingsgrond voor onder meer voorlopige aanslagen die nog niet zijn gevolgd door een definitieve aanslag en belastingaanslagen waartegen een bezwaar of beroep aanhangig is. Daarmee is gewaarborgd dat de omvang van de belastingschuld waarop het saneringsakkoord betrekking heeft voldoende vaststaat.</al>
        <al>Artikel 26.3.6 kan daarom vervallen.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel JJJJ, laat artikel 26.3.7 vervallen.</al>
        <al-groep>
          <al>Artikel 26.3.7 bepaalt dat de ontvanger rente en kosten integraal in het saneringsakkoord betrekt. Deze regel wordt met ingang van 1 januari 2027 vastgelegd in artikel 22, eerste lid, URIW 1990. Op grond van die bepaling worden de belastingschulden die op de datum van indiening van het verzoek om kwijtschelding zijn geformaliseerd in een belastingaanslag, met inbegrip van de tot dat moment belopen invorderingsrente en kosten, in het akkoord betrokken.</al>
          <al>De beleidsmatige bepaling van artikel 26.3.7 heeft daarmee geen zelfstandige betekenis meer en kan vervallen.</al>
        </al-groep>
        <al>Artikel I, onderdeel KKKK, wijzigt artikel 26.3.9 in verband met de wijzigingen van het beleid inzake betalingsregelingen voor ondernemers.</al>
        <al>Het tweede gedachtestreepje vervalt omdat de daarin opgenomen afwijking van artikel 25.6.1 niet langer nodig is. Onder de huidige regeling wordt de looptijd van de betalingsregeling verminderd met de periode waarin eerder kortdurend uitstel is verleend. Deze vermindering is niet langer aan de orde. Kortdurend uitstel vervalt en de betaalpauze heeft, omdat deze geen uitstel van betaling als bedoeld in artikel 25 is, geen invloed op de duur van een betalingsregeling. De looptijd van de betalingsregeling voor het akkoordbedrag vangt daarom aan op het moment waarop de betalingsregeling bij beschikking wordt toegestaan.</al>
        <al>Het vierde gedachtestreepje vervalt omdat de specifieke bepaling over het stellen van zekerheid bij een betalingsregeling in artikel 25.6.2 is vervallen. De voorwaarden waaronder de ontvanger zekerheid kan verlangen, zijn voortaan opgenomen in artikel 25.1.2 van deze leidraad en gelden voor alle vormen van uitstel van betaling. Een afzonderlijke afwijking voor betalingsregelingen voor het akkoordbedrag is daarom niet langer nodig.</al>
        <al>Het vijfde gedachtestreepje wordt aangepast vanwege de wijziging van artikel 25.6.2a. De verwijzing naar artikel 25.6.2b vervalt. Voor de inhoud van de verklaring van de derde deskundige wordt aangesloten bij artikel 25.6.2a. Daarmee wordt voor de deskundigenverklaring aangesloten bij het algemene beleid voor betalingsregelingen voor ondernemers met een langere looptijd, terwijl de in artikel 26.3.9 opgenomen specifieke voorwaarden voor betaling van het akkoordbedrag in stand blijven.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel LLLLL, laat de artikelen 26.4 tot en met 26.4.7 vervallen.</al>
        <al>Dit artikel en de betreffende bepalingen gaan over het administratief beroep tegen beschikkingen op verzoeken om kwijtschelding en de behandeling daarvan door de directeur. Met ingang van 1 januari 2027 wordt de rechtsbescherming tegen beschikkingen op verzoeken om kwijtschelding gewijzigd en staat tegen deze beschikkingen bezwaar en vervolgens beroep bij de fiscale rechter open.</al>
        <al>Artikel 26.4 en de artikelen 26.4.1 tot en met 26.4.7, die specifiek betrekking hebben op het administratief beroep bij de directeur, hebben daardoor geen functie meer. De bepalingen over herhaalde verzoeken en over de schorsing van de invordering tijdens bezwaar en (hoger) beroep zijn respectievelijk in artikel 26.1.12 en 26.1.13 geregeld.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel MMMM, wijzigt artikel 26.6.</al>
        <al>Deze bepaling voorziet in een vangnet voor situaties waarin de belastingschuldige niet voor kwijtschelding in aanmerking komt, maar de ontvanger het onder de omstandigheden niet wenselijk acht de invordering van de openstaande belastingschuld voort te zetten.</al>
        <al>Onder het huidige beleid wordt het besluit om geen verdere invorderingsmaatregelen te nemen gekoppeld aan de afwijzing van een verzoek om kwijtschelding. De ontvanger neemt dit besluit op in de beschikking waarbij het verzoek om kwijtschelding wordt afgewezen. Met de wijziging wordt deze koppeling losgelaten. Het besluit om geen verdere invorderingsmaatregelen te nemen staat los van de beoordeling van het verzoek om kwijtschelding en wordt daarom vastgelegd in een afzonderlijke beschikking.</al>
        <al>De wijziging brengt tevens tot uitdrukking dat het besluit om geen verdere invorderingsmaatregelen te nemen een ambtshalve bevoegdheid van de ontvanger is. Indien de ontvanger besluit geen verdere invorderingsmaatregelen te nemen, legt hij dit besluit vast bij een afzonderlijke beschikking.</al>
        <al>Hoewel het besluit uitsluitend ambtshalve wordt genomen, wordt het wel bij afzonderlijke beschikking aan de belastingschuldige kenbaar gemaakt. Dit komt de rechtszekerheid ten goede en voorkomt dat het besluit wordt verward met een beschikking waarbij kwijtschelding wordt verleend. Het besluit leidt immers niet tot vermindering of tenietgaan van de belastingschuld. De belastingschuld blijft volledig bestaan, terwijl de ontvanger uitsluitend besluit daarvan vooralsnog geen verdere invorderingsmaatregelen te nemen. De beschikking met het besluit om geen verdere invorderingsmaatregelen te nemen is geen voor bezwaar vatbare beschikking.</al>
        <al>De ontvanger kan aan het besluit voorwaarden verbinden. Deze voorwaarden worden opgenomen in de beschikking. Zo kan hij bepalen dat bedragen die gedurende een bepaalde periode aan de belastingschuldige moeten worden uitbetaald, worden verrekend met de openstaande belastingschuld. De termijn waarbinnen een dergelijke verrekeningsvoorwaarde geldt, bedraagt ten hoogste drie jaar vanaf de datum van de beschikking. Hiermee wordt een duidelijke begrenzing gesteld aan de periode gedurende welke de voorwaarde geldt.</al>
        <al>De voorwaarden die aan het besluit worden verbonden, kunnen ook andere verplichtingen voor de belastingschuldige inhouden. De ontvanger vermeldt de voorwaarden en, indien van toepassing, de termijn waarvoor deze gelden, in de beschikking.</al>
        <al>Indien de belastingschuldige een gestelde voorwaarde niet nakomt, kan de ontvanger het besluit intrekken en de invordering hervatten. Het besluit heeft daarmee geen definitief karakter. De belastingschuldige kan aan het besluit om geen verdere invorderingsmaatregelen te nemen dan ook geen recht ontlenen dat de invordering onder alle omstandigheden achterwege blijft. Indien aan een voorwaarde niet wordt voldaan, kan de ontvanger de beschikking intrekken en de invordering hervatten.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel NNNN, voegt artikel 26.7 toe aan de leidraad. In dit artikel wordt overgangsrecht opgenomen voor de wijziging van de rechtsbescherming bij kwijtschelding per 1 januari 2027.</al>
        <al>Met ingang van 1 januari 2027 wordt de rechtsbeschermingssystematiek bij kwijtschelding gewijzigd. De mogelijkheid van administratief beroep wordt vervangen door bezwaar en beroep bij de fiscale rechter. Voor beschikkingen die vóór die datum zijn genomen, blijft het oude rechtsbeschermingsregime van toepassing.</al>
        <al>De overgangsbepaling sluit aan bij het overgangsrecht voor kwijtschelding zoals dat is neergelegd in de regeling. Bepalend is de dagtekening van de beschikking. Tegen een beschikking inzake kwijtschelding die vóór 1 januari 2027 is gedagtekend, staat administratief beroep open overeenkomstig de regels zoals die op 31 december 2026 luidden.</al>
        <al>Hiermee wordt voorkomen dat een reeds genomen beschikking als gevolg van de wijziging van de rechtsbescherming aan een ander rechtsbeschermingsregime wordt onderworpen. Dit waarborgt de rechtszekerheid en zorgt voor een ordentelijke overgang van het administratief beroep naar de bezwaar- en beroepsprocedure bij de fiscale rechter.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel OOOO, wijzigt artikel 36.5.2.</al>
        <al>De wijziging houdt verband met het vervallen van de regeling voor kort uitstel van betaling voor ondernemers en de invoering van de betaalpauze in artikel 1.1.6a. De verwijzing naar het kort uitstel van betaling voor ondernemers wordt daarom vervangen door een verwijzing naar de betaalpauze.</al>
        <al>Met de bepaling wordt tot uitdrukking gebracht dat een verzoek om een betaalpauze in beginsel niet wordt aangemerkt als een melding van betalingsonmacht. De betaalpauze is bedoeld om de belastingschuldige gedurende een beperkte periode ruimte te bieden om een oplossing voor de belastingschuld te zoeken. Het verzoek om een betaalpauze heeft daarmee een ander karakter dan een melding van betalingsonmacht.</al>
        <al>De omstandigheid dat een verzoek om een betaalpauze in beginsel niet als een melding van betalingsonmacht wordt aangemerkt, laat onverlet dat een belastingschuldige afzonderlijk een melding van betalingsonmacht kan doen.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel PPPP, wijzigt artikel 73.6.2a.</al>
        <al>De verwijzing naar artikel 25.6.2 wordt vervangen door een verwijzing naar artikel 25.1.2. Dit houdt verband met het vervallen van de specifieke regeling over het stellen van zekerheid in artikel 25.6.2 en het opnemen van deze regeling in artikel 25.1.2. De uitzondering voor het saneringsakkoord blijft daarmee ongewijzigd.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel QQQQ, wijzigt artikel 78.2.</al>
        <al>In artikel 78.2 wordt de verwijzing naar ‘wezenlijke belangen van de Staat’ vervangen door een verwijzing naar ‘zwaarwegende publieke belangen’. Met deze wijziging wordt uitsluitend beoogd het onderscheid met de in artikel 1.6 opgenomen algemene norm voor de bescherming van verhaalsmogelijkheden te verduidelijken. Er is geen inhoudelijke wijziging van het beleid beoogd. Artikel 1.1.6 ziet op de bescherming van de verhaalsmogelijkheden bij de invordering. Artikel 78.2 heeft een andere strekking en ziet op situaties waarin een verzoek gevolgen kan hebben voor bredere publieke belangen of voor het gevoerde beleid. Door in artikel 78.2 de term <nadruk type="cur">‘zwaarwegende publieke belangen’</nadruk> te gebruiken, wordt voorkomen dat de verwijzing naar de belangen van de Staat wordt verward met de in artikel 1.1.6 opgenomen invorderingsnorm.</al>
        <al>Artikel I, onderdeel RRRR, wijzigt artikel 79.8.</al>
        <al>De verwijzing naar de artikelen 25.5.5 tot en met 25.5.9 wordt aangepast in verband met een wijziging van deze artikelen. De in deze artikelen opgenomen regels over de berekening van de betalingscapaciteit en het vermogen bij een persoonlijke betalingsregeling worden samengebracht in de artikelen 25.5.4 en 25.5.6.</al>
        <al>De tweede alinea van artikel 25.5.4 bevat de afwijkingen van het kwijtscheldingsbeleid waarmee de ontvanger bij de berekening van de betalingscapaciteit voor een betalingsregeling rekening kan houden. Het gaat daarbij om de werkelijke uitgaven voor huur- en hypotheekverplichtingen, verplichtingen aan derden waarvan het niet nakomen tot ongewenste effecten kan leiden en extra inkomsten die tijdens de looptijd van de betalingsregeling worden ontvangen. Artikel 25.5.6 gaat over de vaststelling van de betalingscapaciteit van een in het buitenland woonachtige belastingschuldige.</al>
        <al>Deze regels zijn ook van belang bij de beoordeling van een persoonlijke betalingsregeling voor een toeslagschuld. De verwijzing in artikel 79.8 wordt daarom aangepast van de vervallen artikelen 25.5.5 tot en met 25.5.9 naar artikel 25.5.4, tweede alinea, en artikel 25.5.6.</al>
        <al>Artikel II regelt de datum van inwerkingtreding van de onderhavige wijziging(en). Deze datum is gesteld op 1 januari 2027. Dit besluit is na de inwerkingtreding terstond uitgewerkt en bevat daarom geen vervalbepaling.<noot id="n3" type="voet"><noot.nr>3</noot.nr><noot.al>Zie aanwijzing 6.25 Aanwijzingen voor de regelgeving (<extref doc="stcrt-1992-230" soort="document" status="actief">Stcrt. 1992, 230</extref>).</noot.al></noot></al>
        <ondertekening>
          <functie>De Staatssecretaris van Financiën,</functie>
          <deze>namens deze,</deze>
          <naam>
            <voornaam>C.H.L.M. van de</voornaam>
            <achternaam>Louw</achternaam>
          </naam>
          <functie>Directeur-Generaal Toeslagen</functie>
        </ondertekening>
        <ondertekening>
          <naam>
            <voornaam>M.C. de</voornaam>
            <achternaam>Graaf</achternaam>
          </naam>
          <functie>hoofddirecteur Fiscale en Juridische zaken</functie>
        </ondertekening>
      </nota-toelichting>
    </regeling>
  </staatscourant>
</officiele-publicatie>