STAATSCOURANT
Officiële uitgave van het Koninkrijk der Nederlanden sinds 1814.
Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg Amsterdam
A2025/9098
Beslissing van 8 mei 2026 op de klacht van:
INSPECTIE GEZONDHEIDSZORG EN JEUGD,
gevestigd in Utrecht,
klaagster, hierna: de IGJ,
vertegenwoordigd door: mr. Q.J.M.A. Amelink, mr. A.A.B. Cornelissen en drs. A.
van Meeuwen, werkzaam in Utrecht,
tegen
A,
klinisch psycholoog,
verweerster, hierna ook: de klinisch psycholoog,
gemachtigde: mr. E.J.C. de Jong, werkzaam te Utrecht.
1.
Waar gaat de zaak over?
1.1
De IGJ verwijt de klinisch psycholoog dat zij tekortgeschoten is in de zorg
aan een patiënte door een interventie met psilocybinehoudende truffels
onzorgvuldig af te wegen, daarover onvoldoende afstemming met collega’s te
zoeken en onvoldoende dossier te voeren. Ook verwijt de IGJ de klinisch
psycholoog dat zij heeft gehandeld in strijd met wat een behoorlijk
beroepsbeoefenaar betaamt door in de rol van coach een retreat aan te bieden
waarbij psilocybine werd gebruikt. De klinisch psycholoog weerspreekt het
gestelde handelen niet, maar meent dat het geen tuchtrechtelijk verwijtbaar
handelen betreft. De interventie met de patiënte was op verzoek van de
patiënte en volgens de klinisch psycholoog was sprake van een handelen
binnen de professionele standaard waarbij het belang van de patiënte voorop
is gesteld. Ten aanzien van het tweede verwijt meent de klinisch psycholoog
dat er geen relevant verband is met haar beroepsuitoefening.
1.2
Het college komt tot het oordeel dat de klinisch psycholoog tuchtrechtelijk
verwijtbaar heeft gehandeld en de klacht gegrond is. Als maatregel legt het
college een voorwaardelijke schorsing voor de duur van zes maanden op, met
een proeftijd van twee jaar en als bijzondere voorwaarde dat de klinisch
psycholoog gedurende twaalf maanden uitsluitend mag werken onder supervisie.
Hierna vermeldt het college eerst hoe de procedure is verlopen. Daarna licht
het college de beslissing toe.
2.
De procedure
2.1
Het college heeft de volgende stukken ontvangen:
–
het klaagschrift met de bijlagen, ontvangen op 9 oktober 2025;
–
het verweerschrift.
2.2
De partijen hebben de gelegenheid gekregen om onder leiding van een
secretaris van het college met elkaar in gesprek te gaan (mondeling
vooronderzoek). Daarvan hebben zij geen gebruik gemaakt.
2.3
De zaak is behandeld op de openbare zitting van 27 maart 2026. De partijen
zijn verschenen. De IGJ werd ter zitting vertegenwoordigd door mr. Amelink
en A. van Os.
De klinisch psycholoog werd bijgestaan door haar gemachtigde. De partijen
hebben hun standpunten mondeling toegelicht en pleitnotities voorgelezen en
aan het college en de andere partij overhandigd.
3.
Wat is er gebeurd?
3.1
De klinisch psycholoog is in 2019 gestart met de opleiding tot klinisch
psycholoog en psychotherapeut bij B (hierna: de instelling). In 2022 rondde
zij de opleiding tot psychotherapeut af en begin 2023 de opleiding tot
klinisch psycholoog.
3.2
Vanaf 2020 startte de klinisch psycholoog een behandeling met een patiënte
(hierna: de patiënte) die onder andere leed aan een dissociatieve
identiteitsstoornis (hierna ook: DIS). De patiënte ontving bij de instelling
meerdere sessies intensieve traumabehandeling per dag. Daarbij waren
meerdere (mede)behandelaars betrokken. De klinisch psycholoog heeft zelf
verschillende behandelingen ingezet bij de patiënte, waaronder intensieve
traumabehandeling. De patiënte heeft op enig moment aan de klinisch
psycholoog laten weten dat zij voorafgaand aan de behandeling bij de
instelling een psilocybinebehandeling had ondergaan bij een niet
BIG-geregistreerde traumatherapeut, waar zij baat bij had gehad. De patiënte
heeft haar wens om het innemen van psilocybine voort te zetten gedurende de
behandeling met de klinisch psycholoog besproken en afgestemd. Daartoe zou
de patiënte psilocybinehoudende truffels online bestellen, waarvan zij zelf
zogenoemde ‘truffelthee’ zou maken en dit voorafgaand aan de behandeling
thuis innemen. De klinisch psycholoog is hiermee akkoord gegaan.
3.3
In 2021 hebben er volgens de klinisch psycholoog twee behandelsessies
plaatsgevonden waarbij de patiënte thuis voorafgaand aan de sessie
truffelthee had gedronken. De echtgenoot van de patiënte bracht haar naar
deze sessies, haalde haar weer op en was voor haar beschikbaar op de dag van
de sessies.
3.4
In 2022 wilde de patiënte een hogere dosering innemen voorafgaand aan een
behandelsessie. Daar ging de klinisch psycholoog niet mee akkoord, omdat zij
vond dat zij nog onvoldoende kennis en ervaring had op het gebied van
psilocybine. De klinisch psycholoog heeft vervolgens in september 2023 een
cursus van 4,5 dag in Nederland gevolgd over de werking van psilocybine en
het vormgeven van een interventiebehandeling hiermee. Het volgen van deze
cursus heeft de klinisch psycholoog besproken met haar manager en de cursus
is deels bekostigd door haar werkgever. De klinisch psycholoog heeft in haar
gesprek met de IGJ verklaard dat haar manager opmerkte dat zij de
geneesheer-directeur moest informeren als ze ‘buiten de lijntjes ging
kleuren’.
3.5
Op 3 oktober 2023 vond een teamdag plaats bij de instelling. Daarbij is
vanuit het team tegen de klinisch psycholoog gezegd dat men vond dat zij te
weinig samenwerkte. De reactie van de klinisch psycholoog was dat ze wel
weer wilde meedoen met het MDO (multidisciplinair overleg), maar wel meer
ruimte wilde. Dat najaar werd de klinisch psycholoog een verbetertraject
aangeboden, dat vervolgens niet is geconcretiseerd vanwege verschil in
opvatting tussen haar en de instelling en haar wens eerst een feitenanalyse
af te wachten.
3.6
Vervolgens heeft de klinisch psycholoog in oktober 2023 een behandelsessie
met de patiënte uitgevoerd, waarbij de patiënte voorafgaand thuis een
dosering psilocybine had ingenomen die hoger was dan die voorafgaand aan de
eerdere twee behandelsessies. De klinisch psycholoog heeft twee van de
betrokken (mede)behandelaren voorafgaand aan deze sessie en een ander
achteraf ingelicht. De manager van de klinisch psycholoog verbood haar de
behandelsessie uit te voeren. Volgens de klinisch psycholoog las zij dit
bericht echter pas na de sessie.
3.7
De dag na deze behandelsessie heeft een (mede)behandelaar diens voor die
dag geplande afspraak met de patiënte afgezegd en aan de klinisch psycholoog
gevraagd dit op te vangen vanwege een suïciderisico. De klinisch psycholoog
heeft daarop 1,5 uur met de patiënte gebeld vanwege suïcidaliteit en zij is
vervolgens, zonder collega’s daarover te informeren, op huisbezoek gegaan
bij de patiënte, waarna de patiënte volgens de klinisch psycholoog voldoende
stabiel was.
3.8
Het psilocybine-gebruik heeft de klinisch psycholoog niet in het dossier
van de patiënte vermeld, omdat de patiënte dat niet wilde. De patiënte heeft
de klinisch psycholoog gevraagd om de interventie te noteren als ‘verlengde
exposure’.
3.9
De klinisch psycholoog heeft vanwege de (derde) psilocybine-interventie van
de instelling een waarschuwing gekregen.
3.10
Op 7 december 2023 hebben de klinisch psycholoog en de instelling een
vaststellingsovereenkomst gesloten op grond waarvan haar dienstverband bij
de instelling per 1 januari 2024 is beëindigd.
3.11
De klinisch psycholoog is daarna als zelfstandig psycholoog gaan werken
vanuit een eigen praktijk, aangesloten bij C. De patiënte, die tevreden was
over de klinisch psycholoog, is bij de klinisch psycholoog onder behandeling
gebleven.
3.12
In 2024 heeft de klinisch psycholoog een onlineopleiding
‘Psychedelic-Assisted Therapy Training’ gevolgd bij het Integrative
Psychiatry Institute, gevestigd in D in E. Deze opleiding is niet opgenomen
in het CRKBO-register en evenmin geaccrediteerd door een beroepsorganisatie
zoals de Federatie voor Gezondheidszorgpsychologen en
Psychotherapeuten.
3.13
Na afronding van deze opleiding heeft de klinisch psycholoog in de rol van
‘coach’ een tweedaagse groepsretreat op 17 en 18 november 2024 (hierna ook:
de retreat) aangeboden en daadwerkelijk georganiseerd met gebruik van
psilocybinehoudende truffelthee. Het voornemen om de retreat te organiseren
heeft de klinisch psycholoog gedeeld op LinkedIn, waarop zij deze aanduidt
als ‘mijn eerste officiële retreat’.
3.14
Voorafgaand aan de retreat heeft de klinisch psycholoog de deelnemers een
toelichting verstrekt, die zij dienden te ondertekenen voor akkoord. Hierin
wordt onder andere toegelicht wat de retreat inhoudt, wanneer de klinisch
psycholoog adviseert om eraan deel te nemen en er worden een aantal
exclusiecriteria geformuleerd. Vermeld staat dat de retreat een goed idee
kan zijn wanneer iemand zijn of haar (negatieve) gedragspatronen wil
doorbreken en dat het kan helpen bij het verwerken van emotionele
gebeurtenissen.
3.15
Op 28 december 2023 heeft de instelling een melding bij de IGJ gedaan met
betrekking tot de klinisch psycholoog op grond van artikel 11, eerste lid,
sub c, van de Wet kwaliteit, klachten en geschillen zorg (Wkkgz). In mei
2024 is de IGJ een onderzoek gestart, waarbij op 22 mei 2024 is gesproken
met de klinisch psycholoog. Het onderzoek is afgerond met een rapport op
27 juni 2025 en aankondiging van een klacht bij het college. Die klacht is
op 8 oktober 2025 ingediend bij het college.
4.
De klacht en de reactie van de klinisch psycholoog
4.1
De klacht van de IGJ bestaat uit twee onderdelen. De IGJ verwijt de
klinisch psycholoog dat zij:
1.
tekort is geschoten in de zorg aan de patiënte door
a.
de interventie met psilocybinehoudende truffels onzorgvuldig af
te wegen;
b.
onvoldoende afstemming te zoeken met collega’s;
c.
onvoldoende dossier te voeren;
2.
door het als coach aanbieden van retreats met psilocybine, in strijd
handelt met wat een behoorlijk beroepsbeoefenaar betaamt.
4.2
De klinisch psycholoog heeft het college verzocht de klacht ongegrond te
verklaren.
4.3
Het college gaat hierna verder in op de standpunten van partijen.
5.
De overwegingen van het college
Hoedanigheid van de klinisch psycholoog
5.1
De klinisch psycholoog is ingeschreven in het BIG-register als
psychotherapeut en als klinisch psycholoog. Zij heeft naar voren gebracht
dat de IGJ duidelijk dient te maken in welke hoedanigheid zij volgens de IGJ
tuchtrechtelijk verwijtbaar heeft gehandeld. Volgens de klinisch psycholoog
kan het niet zo zijn dat de klacht met betrekking tot beide registraties
wordt ingediend, omdat dit een miskenning zou betekenen van het belang van
de verschillende registraties.
5.2
Het college overweegt dat de hoedanigheden van klinisch psycholoog en
psychotherapeut bij de behandelingen waarop de voorliggende tuchtrechtelijke
klachten zich richten, zodanig in elkaars verlengde liggen en overlap
vertonen, dat deze niet van elkaar kunnen worden gescheiden. Het college
gaat er daarom vanuit dat de klinisch psycholoog terzake in beide
hoedanigheden heeft gehandeld en daarom tuchtrechtelijk tegelijkertijd in
beide hoedanigheden op die verrichte behandelingen kan worden
aangesproken.
5.3
In deze zaak staat het handelen in de hoedanigheid van klinisch psycholoog
ter beoordeling. De klacht met zaaknummer A2025/9099 ziet op het handelen in
de hoedanigheid van psychotherapeut. Deze beslissingen zijn, in het licht
van het hiervoor overwogene, (nagenoeg) gelijkluidend.
Klachtonderdeel 1 – de zorgverlening aan de
patiënte
Toetsingskader (de eerste tuchtnorm)
5.4
De vraag is of de klinisch psycholoog de zorg aan de patiënte heeft
verleend die van haar verwacht mocht worden. De norm daarvoor is een
redelijk bekwame en redelijk handelende klinisch psycholoog. Bij de
beoordeling wordt rekening gehouden met de voor de zorgverlener geldende
beroepsnormen en andere professionele standaarden ten tijde van het te
beoordelen handelen.
Klachtonderdeel 1 sub a) interventies onvoldoende zorgvuldig
afgewogen
5.5
Volgens de IGJ heeft de klinisch psycholoog de bij de patiënte uitgevoerde
interventie met psilocybine houdende truffels onvoldoende zorgvuldig
afgewogen. De IGJ wijst erop dat er (nog) geen richtlijnen of protocollen
zijn die de toepassing van psilocybine beschrijven. Ook verwijst de IGJ naar
de bij het verweerschrift gevoegde wetenschappelijke publicaties. Het meeste
wetenschappelijk onderzoek naar psilocybine richt zich op de behandeling van
hardnekkige depressie, maar ook dit is nog niet in een richtlijn opgenomen.
Er is nog weinig bekend over de (lange termijn) risico’s en bijwerkingen van
psilocybine, hoe lang eventuele therapeutische effecten aanhouden en voor
welke subgroepen patiënten deze behandelingen wel en niet geschikt zijn. De
klinisch psycholoog is meegegaan in de wensen van de patiënte en heeft zich
daarbij te weinig rekenschap gegeven van de ontbrekende wetenschappelijke
evidentie en ontbrekende richtlijnen. Daarmee heeft zij zich risicovol
gedragen richting de patiënte, aldus de IGJ. Ook schond zij daarmee artikel
16 van de beroepscode voor psychologen (2015) waarin staat dat psychologen
in hun beroepsuitoefening handelen volgens de professionele standaard, en
artikel 106 van deze beroepscode waarin staat dat psychologen hun
beroepsmatig handelen moeten kunnen verantwoorden in het licht van de stand
der wetenschap zoals deze uit de vakliteratuur blijkt.
5.6
De klinisch psycholoog benadrukt dat het initiatief voor het gebruik van de
psilocybinehoudende truffels bij de patiënte lag. Volgens de klinisch
psycholoog gaat het daarom in dit geval niet om een door haar gegeven
interventie met psilocybine. De klinisch psycholoog is van mening dat zij,
door mee te gaan in de wens van de patiënte om een therapiesessie te houden
nadat patiënte thuis psilocybine had ingenomen, niet de professionele
standaard heeft geschonden. De klinisch psycholoog meent dat personen met
klachten primair zelf mogen bepalen wat zij wel of niet gebruiken ter
verlichting van hun klachten. De klinisch psycholoog kende patiënte al
jaren, kende ook haar ernstige en langdurige lijden en vertrouwde haar.
Patiënte had haar verteld dat zij (patiënte zelf) zich uitvoerig had
verdiept in de werking van psilocybine en dat haar eerdere sessies bij een
niet BIG-geregistreerde hulpverlener na psilocybine gebruik beter waren
verlopen voor haar. Voor wat betreft de derde sessie bij de klinisch
psycholoog, met een hogere dosering psilocybine, had de klinisch psycholoog
zich bovendien voorafgaand zelf uitgebreid verdiept in de werking van
psilocybine. De klinisch psycholoog is van mening dat zij juist oog heeft
gehad voor het individuele belang van de patiënte. Tot slot heeft de
klinisch psycholoog ter zitting opgemerkt dat de Zorgstandaard Dissociatieve
Stoornissen en de Zorgstandaard Psychotrauma- en Stressgerelateerde
stoornissen een alternatieve en experimentele behandeling niet ontmoedigen
als eerdere, meer reguliere behandelingsvormen onvoldoende effect hebben
gehad.
5.7
Het college stelt voorop dat niet ter discussie staat dat het initiatief
voor het gebruik van de psilocybinehoudende truffels van de patiënte kwam en
dat zij die zelf aanschafte en de truffelthee thuis, voorafgaand aan de
behandelsessie bij de klinisch psycholoog, innam. Dat laat naar het oordeel
van het college evenwel onverlet dat sprake is van drie behandelsessies van
de klinisch psycholoog aan de patiënte omvattende het gebruik van
psilocybine houdende truffels, door de IGJ aangeduid als interventies
(hierna ook: behandelsessies). De patiënte heeft dat gebruik immers vooraf
met de klinisch psycholoog besproken en afgestemd. Als niet weersproken
staat vast dat de klinisch psycholoog daarmee heeft ingestemd en de
behandelsessies heeft laten doorgaan in de wetenschap van dat voorafgaande
gebruik. Ook heeft de klinisch psycholoog met patiënte afgesproken de
behandelsessies in een Psychomotorische Therapie-ruimte te houden zodat zij
niet gestoord zouden worden. Bovendien heeft zij voorafgaand aan de derde
sessie zelfs een cursus gericht op het vormgeven van een
interventiebehandeling met psilocybine gevolgd ten behoeve van de
behandeling van de door de patiënte gewenste interventie met een hogere
dosis psilocybine. Dit alles maakt dat de klinisch psycholoog een
behandeling omvattende psilocybinehoudende truffels heeft gefaciliteerd en
aldus het gebruik door de patiënte van de psilocybinehoudende truffels heeft
geïncorporeerd in de door de klinisch psycholoog gerealiseerde behandeling.
Dit betekent dat de klinisch psycholoog hier ook volledig verantwoordelijk
voor is. Deze verantwoordelijkheid heeft zij ter zitting overigens ook
erkend.
5.8
Ten tijde van voornoemde drie behandelsessies (twee in 2021 en de derde in
2023) was er binnen de beroepsgroep geen schriftelijke norm die voorziet in
het toepassen van psychedelica in een reguliere GGZ-behandeling (en tot op
heden evenmin). Evenmin kon aan de stand van de wetenschap en de praktijk
binnen de beroepsgroep ten tijde van haar handelen een zodanige norm worden
ontleend. Het gebruik van psychedelica in een GGZ-behandeling bevond zich
destijds, en ook nu nog, in de experimentele fase. In deze fase van
onderzoek worden de veiligheid, werkzaamheid, effectiviteit en bijwerkingen
op de korte en lange termijn van een middel nog getoetst. Dat betekent dat
er nog geen sprake kan zijn van toepassing buiten een wetenschappelijke
onderzoeksetting. Daarbij komt dat psilocybine met name wordt onderzocht
voor behandeling van depressie, niet voor traumagerelateerde klachten of
DIS. Deze stand van zaken was ook voor een redelijk handelend beroepsgenoot
kenbaar en tijdens de zitting heeft de klinisch psycholoog haar kennis van
deze stand van zaken als zodanig ook niet bestreden.
Daarmee is het evident dat de beroepsnorm ten tijde van het handelen was
(en ook nu nog is) dat psychedelica zoals psilocybine niet gebruikt worden
binnen een reguliere GGZ-behandeling.
5.9
Het feit dat, zoals door de klinisch psycholoog ter zitting naar voren
gebracht, de patiënte eerder een positieve ervaring met een
psilocybinebehandeling elders had gehad, de patiënte verbaal sterk was en
zij zelf wetenschappelijke artikelen aandroeg en dat de klinisch psycholoog
de patiënte goed kende en geheel vertrouwde, is onvoldoende om in weerwil
van het voorgaande tot de handelwijze zoals weergegeven in overweging 5.7 te
mogen besluiten. Dat de klinisch psycholoog voorafgaand aan de derde
behandelsessie, waarbij de patiënte een hogere dosis wilde innemen, ook zelf
een (niet in Nederland geaccrediteerde) cursus over het gebruik van
psilocybine in de behandeling had gevolgd, maakt dat gezien het voorgaande
niet anders. De klinisch psycholoog heeft (eerst) ter zitting gesteld dat
zij meende voor deze niet-genormeerde behandeling te mogen opteren omdat
meer reguliere behandelingsvormen volgens haar onvoldoende effect hadden
gehad. Die stelling mist feitelijke grondslag en snijdt ook overigens
tuchtrechtelijk geen hout, gelet op het hiervoor overwogene. De klinisch
psycholoog heeft louter op basis van informatie van de patiënte en diens
wens gehandeld en is daarmee voorbijgegaan aan haar eigen professionele
verantwoordelijkheid als zorgverlener. Dat zij deze behandelsessies na de
innames doelbewust zonder meer heeft doorgezet, is tuchtrechtelijk
verwijtbaar.
Het verweer dat er binnen de beroepsgroep geen norm op dit terrein bestond
zodat er van overtreding en dus tuchtrechtelijke verwijtbaarheid geen sprake
kan zijn, faalt. Dit miskent immers dat – zoals hiervoor is overwogen – er
wel degelijk een kenbare beroepsstandaard bestond (en bestaat) die maakt dat
de voorliggende drie behandelsessies in de gegeven omstandigheden in strijd
zijn met wat een redelijk handelend beroepsgenoot betaamt.
5.10
Het voorgaande betekent dat klachtonderdeel 1 sub a gegrond is.
Klachtonderdeel 1 sub b) onvoldoende afstemming met collega’s
5.11
De IGJ wijst erop dat wanneer een beroepsbeoefenaar een niet reguliere en
niet geaccepteerde behandelmethode wil toepassen, het des te meer van belang
is dat de beroepsbeoefenaar deze handelwijze met collega-zorgverleners
bespreekt om te toetsen of dit afwijken geïndiceerd is en zo ja, zo
zorgvuldig mogelijk plaatsvindt. In het geval van de klinisch psycholoog was
zelfs door haar manager opgemerkt dat zij het met de geneesheer-directeur
moest bespreken als zij ‘buiten de lijntjes ging kleuren’. Dit heeft zij
niet gedaan. Daarmee schond zij de afspraken die zij had met haar manager en
ook de gedragscode van de instelling, waarin staat dat de instelling
verwacht dat medewerkers in een vroeg stadium dilemma’s bespreken.
5.12
De klinisch psycholoog wijst ook in dit verband op het feit dat het
initiatief voor het gebruik van de psilocybinehoudende truffels bij de
patiënte lag. Volgens haar hadden noch zij noch de instelling hier
zeggenschap over. Daarnaast verwijst zij naar haar verklaring aan de IGJ
over de werksfeer binnen de instelling. Volgens de klinisch psycholoog moest
zij op de afdeling veel draaiende houden, ervoer zij veel micromanagement
van de leiding, was er veel intern overleg en vond zij de sfeer onveilig
vanwege leegloop van collega’s. De klinisch psycholoog heeft voorafgaand aan
de interventies niet (althans onvoldoende concreet) overleg en afstemming
met collega’s gezocht en evenmin vooraf met de geneesheer-directeur
overlegd. Redengevend daarvoor was voor haar dat collega’s geen specifieke
kennis van psilocybine hadden en dat de patiënte heel wanhopig was en deze
afstemming te lang zou duren. Overleg zou namelijk betekenen dat de
geneesheer-directeur zich er eerst in moest gaan verdiepen. Vertraging van
de interventie of zelfs annulering van de voorgenomen sessie zou volgens de
klinisch psycholoog onveilig gaan voelen in haar contact met de patiënte en
mogelijk leiden tot een vertrouwensbreuk.
5.13
Zoals hiervoor is overwogen, heeft de klinisch psycholoog, middels het
akkoord gaan, het voorafgaand gebruik van de psilocybinehoudende truffels
ingepast in haar behandeling en draagt zij daar de verantwoordelijkheid
voor. Het verweer dat zij (en de instelling) geen zeggenschap hierover
hadden, gaat dan ook hier niet op. Immers, bij gebruik van andere
psycho-actieve stoffen, zoals alcohol of drugs, had het (ook) op de weg van
de klinisch psycholoog gelegen de behandelsessie geen doorgang te laten
vinden.
5.14
Het college oordeelt dat de klinisch psycholoog onzorgvuldig heeft
gehandeld door zonder overleg met collega’s en leidinggevenden tot het
uitvoeren van de behandelsessies – die zoals hiervoor is overwogen buiten de
beroepsnorm vallen – te besluiten. Hiermee heeft zij in strijd gehandeld met
competentiegebied 3 (Samenwerking) van het Competentieprofiel van de
klinisch psycholoog. Voor zover ze informatie over de behandelsessies heeft
gedeeld, was dit slechts ter mededeling dan wel achteraf, en dus niet
gericht op werkelijke consultatie en afstemming, wat wel op haar weg had
gelegen als redelijk handelend beroepsgenoot. Door deze nalatigheid heeft
zij zich immers niet intern laten toetsen en is zij bovendien afgeweken van
de gedragscode van de instelling. Zij heeft geen gebruik gemaakt van de
inbedding die de instelling waar zij werkte, haar kon en wilde bieden.
5.15
Dat de klinisch psycholoog problemen ervoer met de werkwijze of sfeer
binnen de instelling was bekend binnen het team en is ook met haar
besproken, waarbij zij het belang van multidisciplinair overleg ook inzag
(zie overweging 3.5). Het college ziet op basis van het dossier het
samenwerkingsprobleem van de klinisch psycholoog niet als een
tuchtrechtelijk relevant excuus voor het afzien van haar verplichting tot
collegiaal overleg met betrekking tot de patiënte. Deze verplichting behoort
immers reeds in zijn algemeenheid tot de basis van de beroepsstandaard,
onder meer ten behoeve van het vinden van ofwel professioneel draagvlak voor
de voorgenomen behandeling ofwel tegenspraak die juist pleit voor het afzien
daarvan. Het belang daarvan voor de veiligheid van de patiënte in concreto
was temeer evident bij (alle drie) de voorgenomen behandelsessies, gelet op
het overwogene onder klachtonderdeel 1-a. Het verwijt wordt nog versterkt
doordat het een zeer kwetsbare patiënte met meervoudige problematiek betrof,
waaronder DIS. Dit laatste is relevant omdat de bijwerking van het gebruik
van psilocybine juist dissociatie oproept en daarmee mogelijk de stoornis in
stand houdt of zelfs versterkt.
5.16
Voor zover de klinisch psycholoog beoogt te stellen dat de situatie van de
patiënte zo nijpend was dat zij in het belang van de patiënte wel mocht
kiezen voor deze wijze van behandeling zónder de bedoelde voorafgaande
collegiale afstemming, mist dit feitelijke grondslag en kan dit in de
gegeven situatie evenmin als een tuchtrechtelijk houdbare rechtvaardiging
gelden voor het afzien van collegiaal overleg.
5.17
Door het collegiale overleg niet aan te gaan en – zelfs nog na de door de
IGJ aangehaalde opmerking van haar manager in 2023, zie overweging 3.4 slot
– een volstrekt individualistische koers te (blijven) varen, is de klinisch
psycholoog ook op dit punt voorbijgegaan aan haar professionele
verantwoordelijkheid. Daardoor heeft zij niet alleen, zoals reeds overwogen,
de veiligheid van de patiënte mogelijk in gevaar gebracht, maar ook die van
zichzelf als zorgverlener. Deze handelwijze is tuchtrechtelijk
verwijtbaar.
5.18
Ook klachtonderdeel 1 sub b is gegrond.
Klachtonderdeel 1 sub c) onvoldoende dossiervoering
5.19
De IGJ stelt dat de klinisch psycholoog door het psilocybine-gebruik van de
patiënte niet op te nemen in het dossier van de patiënte tuchtrechtelijk
verwijtbaar heeft gehandeld. Hierdoor werden risico’s niet inzichtelijk voor
collega-zorgverleners en is de overdraagbaarheid van het dossier
bemoeilijkt. Daarbij wijst de IGJ op artikel 20 van de Beroepscode voor
psychologen (2015), die ten tijde van het gebeurde actueel was. Hierin staat
dat psychologen alle gegevens in het dossier bewaren die noodzakelijk zijn
in het kader van de professionele relatie. Zij zorgen ervoor dat het dossier
altijd zodanig is bijgewerkt dat bij onvoorziene afwezigheid van hun kant,
een deskundige vakgenoot de professionele relatie kan voortzetten. Dit volgt
ook uit artikel 7:454 van het Burgerlijk Wetboek (BW). Een adequate
verslaglegging is van belang voor het vaststellen, verlenen, evalueren en
overdragen van de zorg. Bovendien is bij het afwijken van richtlijnen sprake
van een verzwaarde dossierplicht.
5.20
De klinisch psycholoog heeft op de zitting erkend dat zij het
psilocybine-gebruik van de patiënte voorafgaand aan voornoemde drie
behandelsessies niet heeft opgenomen in het medisch dossier omdat de
patiënte dit niet wilde. De klinisch psycholoog is van mening dat de IGJ uit
het oog verliest dat de dossierplicht primair de goede hulpverlening aan een
patiënt als doel heeft. Een zorgverlener dient volgens de klinisch
psycholoog het belang van een patiënt voorop te stellen, ook in het kader
van de dossiervoering. Bovendien kan een patiënt rechten uitoefenen ten
aanzien van het dossier, zoals het vernietigen van gegevens die in eerste
instantie tegen de wens van de patiënt zijn opgenomen in het dossier.
5.21
Het college overweegt dat op grond van artikel 7:454 van het BW een
zorgverlener verplicht is om een dossier in te richten met betrekking tot de
behandeling van de patiënt. Daarin dient hij onder meer aantekening te
houden van de gegevens over de gezondheid van de patiënt en de uitgevoerde
verrichtingen, een en ander voor zover dit voor een goede hulpverlening aan
de patiënt noodzakelijk is. Goede, toegankelijke en begrijpelijke
verslaglegging in het dossier is van groot belang niet alleen voor de
kwaliteit en continuïteit van de zorgverlening en begeleiding, maar ook
vanwege de verantwoording en toetsbaarheid van het handelen van de
desbetreffende zorgverlener. Adequate dossiervoering dient de continuïteit
van zorgverlening, vergemakkelijkt de overdracht, biedt in geval van
complicaties of incidenten informatie over de toedracht en stelt de
behandelaar in staat waar nodig verantwoording af te leggen over het
gevoerde beleid.
5.22
Naar het oordeel van het college is de klinisch psycholoog tekortgeschoten
in de dossierplicht. Zij had niet mogen besluiten het psilocybine-gebruik
voorafgaand aan de sessies uit het medisch dossier te houden, ook niet nu de
patiënte daarom verzocht. Het gaat hier namelijk om relevante informatie
betreffende de behandeling. Bovendien brengt het psilocybine-gebruik
mogelijk risico’s met zich mee die ook inzichtelijk voor anderen dienen te
zijn, met name voor in dit geval de medebehandelaars van de patiënte. Een
adequate dossiervoering is dus juist in het belang van de patiënt. Het
belang van toetsbaarheid klemt temeer gegeven de situatie zoals hiervoor is
beschreven onder klachtonderdeel 1-a. Het had hier dan ook op de weg gelegen
van de klinisch psycholoog als redelijk handelend beroepsgenoot om haar
dossierplicht tijdig met de patiënte te bespreken en aan haar uit te leggen.
Bij voortdurend gebrek aan acceptatie bij de patiënte had zij moeten afzien
van de voorgenomen behandeling indien daaraan voorafgaand psilocybine was
ingenomen, in plaats van het verzoek van de patiënte om deze informatie uit
het dossier weg te laten te honoreren en welbewust de behandeling te laten
doorgaan met inbegrip van die psilocybine inname. Dat een patiënt kan
verzoeken om vernietiging van gegevens uit het dossier, doet als zodanig aan
de dossierplicht van de zorgverlener niet af. Ook hier treft de klinisch
psycholoog een tuchtrechtelijk verwijt.
5.23
Dit betekent dan ook dat klachtonderdeel 1 sub c gegrond is.
Klachtonderdeel 2 – het handelen als coach
Toetsingskader (de tweede tuchtnorm)
5.24
Het tweede klachtonderdeel gaat over het handelen als coach.
De zogenoemde tweede tuchtnorm, opgenomen in artikel 47, eerste lid en
onder b, van de Wet op de beroepen in de individuele gezondheidszorg (Wet
BIG), richt zich op “enig ander handelen of nalaten in strijd met hetgeen
een behoorlijk beroepsbeoefenaar betaamt”. Ook gedragingen die niet zijn
begaan in de hoedanigheid van BIG-geregistreerde kunnen via deze tuchtnorm
tuchtrechtelijk worden getoetst wanneer sprake is van gedragingen die een
gevaar voor patiënten kunnen opleveren of die het vertrouwen in de
beroepsuitoefening ernstig kunnen schaden. Hieronder vallen gedragingen die
in strijd zijn met de beroepsnormen van het beroep waarvoor de
beroepsbeoefenaar is geregistreerd, maar die hij of zij begaat in de
uitoefening van een ander beroep.1Kamerstukken II 2016/17, 34 629, 3, p. 10 Het college is van oordeel dat dit het geval is en verwijst hiertoe
naar het overwogene onder klachtonderdeel 1-a. Dit betekent dat de IGJ
ontvankelijk is in haar tweede klachtonderdeel.
5.25
Volgens de IGJ heeft de klinisch psycholoog gehandeld in strijd met wat een
behoorlijk beroepsbeoefenaar betaamt zoals bedoeld in de tweede tuchtnorm,
door het aanbieden van retreats/reizen met psilocybine als coach.
De klinisch psycholoog betwist dit verwijt. Zij voert aan dat zij de
psilocybine-reis/retreat in kwestie niet als klinisch psycholoog maar als
coach heeft aangeboden, zonder dat dit een weerslag heeft op de beroepsgroep
van de klinisch psycholoog. Tevens bestrijdt zij ook hier dat zij heeft
gehandeld in strijd met wat een behoorlijk beroepsbeoefenaar betaamt.
5.26
Het college stelt op basis van het dossier vast dat de klinisch psycholoog
één tweedaagse psilocybine-reis/retreat heeft aangeboden in de hoedanigheid
van ‘coach’. (hierna: de retreat). Dat laat onverlet dat zij de retreat
heeft gepresenteerd op LinkedIn vanuit haar professionele profiel, waarbij
pal boven de tekst met de retreat aanbieding onder meer haar
BIG-registraties van klinisch psycholoog en psychotherapeut expliciet
vermeld staan. De klinisch psycholoog heeft ter zitting bovendien benadrukt
dat het feit dat zij een BIG-geregistreerd klinisch psycholoog en
psychotherapeut is, bij de deelnemers van de retreat vertrouwen kan wekken.
Juist doordat zij over bepaalde beroepscompetenties beschikt, zullen
deelnemers mogelijk meer vertrouwen hebben in een door haar georganiseerde
psilocybine-retreat dan in een retreat georganiseerd door een niet
BIG-geregistreerde aanbieder. Ook volgt uit de schriftelijke informatie die
de klinisch psycholoog aan de deelnemers heeft verstrekt voorafgaand aan de
retreat dat zij haar vakbekwaamheid inzet tijdens de retreat. Zo benoemt de
klinisch psycholoog dat de psilocybine-retreat ‘een goed idee’ kan zijn als
iemand zijn of haar (negatieve) gedragspatronen wil doorbreken en dat het
kan helpen bij het verwerken van emotionele gebeurtenissen. Dit zijn
kernonderdelen van de expertise van een BIG-geregistreerde klinisch
psycholoog.
5.27
Door op deze wijze haar vakbekwaamheid in te zetten en onder andere deze
doelen na te streven tijdens de retreat heeft de klinisch psycholoog een
dusdanige verwevenheid met haar BIG-geregistreerde beroepsuitoefening
gecreëerd dat dit niet los daarvan kan worden gezien. Dat zij zichzelf
tijdens de retreat presenteert als coach in plaats van als klinisch
psycholoog, doet er onder deze omstandigheden dus niet aan af dat dit
handelen wel degelijk een weerslag heeft op de beroepsgroep van de klinisch
psycholoog.
5.28
Het aanbieden van de retreat door de klinisch psycholoog als coach is in de
gegeven omstandigheden, gelet op de hierboven genoemde verwevenheid met haar
BIG-geregistreerde beroepsuitoefening, een gedraging die het vertrouwen in
de beroepsuitoefening ernstig schaadt en daarmee een negatieve weerslag
heeft op de beroepsgroep. Dit betekent dat dit specifieke handelen van de
klinisch psycholoog in de hoedanigheid van coach, te weten het aanbieden van
de tweedaagse retreat in de gegeven omstandigheden, in strijd is met dat wat
een behoorlijk beroepsbeoefenaar betaamt.
5.29
De klinisch psycholoog heeft aangevoerd dat het slechts om één try-out
ging, met drie hoogopgeleide deelnemers, onder wie twee GZ-psychologen, en
allen zonder psychische aandoening. Dit doet naar het oordeel van het
college aan de tuchtrechtelijke verwijtbaarheid en de negatieve weerslag op
de beroepsgroep niet af. Op de aanbieding van de retreat op LinkedIn was dit
immers niet kenbaar voor potentiële gegadigden. Ten overvloede merkt het
college op dat er ten tijde van de retreat geen wetenschappelijk bewijs was
(en ook nu niet) dat de toepassing van psilocybine op mensen zonder een
gediagnosticeerde psychische aandoening van toegevoegde waarde is. Daar komt
bij dat ook bij toepassing op die mensen met name de lange termijneffecten
van die toepassing nog grotendeels onbekend waren (en nog zijn).
5.30
De conclusie is dat ook klachtonderdeel 2 gegrond is.
Slotsom
5.31
Uit de overwegingen hiervoor volgt dat alle onderdelen van de klacht
gegrond zijn.
Maatregel
5.32
De in deze uitspraak vastgestelde gedragingen en gegronde klachtonderdelen
zijn naar het oordeel van het college ernstige tekortkomingen in het
handelen van de klinisch psycholoog. De vraag is vervolgens welke maatregel
hier op zijn plaats is.
5.33
Het college stelt voorop dat de klinisch psycholoog tijdens het onderzoek
van de IGJ, de onderhavige tuchtprocedure en tijdens de zitting openheid van
zaken heeft gegeven over haar handelen en beweegredenen. In de kern beproeft
het college bij haar een diepgewortelde drijfveer om op basis van een sterk
gevoelde empathie met en vertrouwen in de patiënte, deze conform haar wens
te hebben willen faciliteren met mogelijk beter effect van de
behandelsessies door het vooraf innemen van psilocybine.
Daarentegen heeft het college weinig normatief besef bij haar gezien dat
zij door het accorderen daarvan deze inname heeft geïncorporeerd in haar
behandelsessie waarmee zij daarvoor (tuchtrechtelijke) verantwoordelijkheid
is gaan dragen. Daarbij heeft het college weinig inzicht bij haar bespeurd
in het belang van de onderliggende relevante
beroepsstandaarden zoals in deze uitspraak beschreven en waar zij als
zorgverlener aan gebonden was. Hoewel evident is dat zij deze standaarden
kende en zich daarmee bewust was van haar beroepsmatige grenzen als
zorgverlener, heeft zij toch gemeend deze te kunnen negeren op geheel eigen
gezag, geheel ingekapseld binnen haar individuele relatie met de patiënte,
en louter gerechtvaardigd door haar persoonlijke – niet door de
beroepstandaard gedekte – visie op noodzaak en patiëntbelang.
Dat heeft erin geresulteerd dat zij tot drie keer toe een behandelsessie
omvattende een dosis psilocybinehoudende truffels bij de patiënte heeft
gerealiseerd in strijd met de beroepsstandaard.
5.34
Daar komt nog bij dat zij in strijd met de norm binnen de beroepsgroep
heeft afgezien van collegiaal overleg en afstemming met medebehandelaars,
andere collega’s en/of leidinggevenden over de voorgenomen drie
behandelsessies. Dit falen klemt gegeven de evidente noodzaak daartoe in het
bijzonder bij deze patiënte zoals hiervoor is beschreven. De klinisch
psycholoog heeft meerdere malen als reden om af te wijken van deze gangbare
werkwijze gewezen op eerdere ervaringen in de communicatie binnen het team
die voor haar onprettig waren verlopen. Dit getuigt volgens het college van
onvoldoende in staat zijn om op adequate wijze te leren van eerdere
ervaringen en deze goed te verwerken om toekomstig handelen te bevorderen in
plaats van dit uit de weg te gaan. Dit is des te zorgwekkender aangezien
deze negatieve ervaringen volgens eigen zeggen kennelijk blokkerend werkten
op haar bereidheid als professioneel zorgverlener tot collegiale afstemming
wat betreft haar hier in het geding zijnde concrete zorgverlening aan de
patiënte.
5.35
Bovendien heeft de klinisch psycholoog het aan die drie behandelsessies
voorafgaand psilocybinegebruik van de patiënte buiten het medisch dossier
gelaten, ook hier volgens eigen zeggen zuiver op wens van de patiënte.
Daardoor schond zij haar dossierplicht en bleven deze behandelsessies ook op
deze wijze verscholen en dus niet kenbaar voor noch toetsbaar door in het
bijzonder de medebehandelaars van de patiënte.
5.36
Toen het belang van deze beroepsstandaarden voor het welzijn van de
patiëntenzorg aan haar werd voorgehouden ter zitting, leek de klinisch
psycholoog dit rationeel goed te kunnen volgen en ook te beamen, maar hield
zij tegelijkertijd hardnekkig vast aan haar kennelijk ten diepste gevoelde
beweegredenen om die beroepsstandaarden toch niet te volgen in het geval van
de patiënte die, zoals zij ook ter zitting benadrukte, deze betrokkenheid
zeer had gewaardeerd.
5.37
Samenvattend heeft de klinisch psycholoog ter zitting – daartoe uitgenodigd
– weinig zelfreflectie getoond en leek zij grotendeels nog steeds achter
haar werkwijze en beslissingen te staan. Ook leek zij het belang van
(inter)collegiaal overleg en medische dossiervoering niet op waarde te
schatten. Het college acht de hiervoor weergegeven gang van zaken en de
reactie daarop van de klinisch psycholoog, op zich en in samenhang
beschouwd, zorgwekkend.
5.38
De vraag van het college aan de klinisch psycholoog in hoeverre zij
maatregelen heeft genomen om herhaling te voorkomen, bleef onvoldoende
beantwoord. De klinisch psycholoog heeft na ‘het geschil met de instelling’
een coach ingeschakeld met ervaring op het gebied van ‘hoogbegaafdheid’,
omdat zij meende dat dit de oorzaak zou kunnen zijn van wat er mis was
gegaan en wat haar valkuilen waren. Zij stelt dat zij veel van deze coaching
heeft geleerd. Wat dat precies betekent in het licht van de voorliggende
tuchtrechtelijke verwijten, heeft zij niet concreet gemaakt. Wel heeft zij
geconcludeerd dat zij als zorgverlener beter solistisch kan werken dan
binnen een instelling als de onderhavige. Inmiddels werkt zij 30 uur per
week vanuit een eigen praktijk die is aangesloten bij C. Ze heeft een
administratiekantoor in de arm genomen om haar een signaal te geven als haar
dossiervoering niet ‘op orde’ is. Hoe zich deze administratieve verlichting
verhoudt tot het tuchtrechtelijk verwijt aangaande haar eigen
verantwoordelijkheid als zorgverlener ten aanzien van medische
dossiervorming heeft zij niet geconcretiseerd. Zij vertelde het college ter
zitting desgevraagd dat zij vanuit haar solo-praktijk wel doet aan
intervisie maar maakte dit niet voldoende concreet.
Per saldo is in de huidige werksetting het solistisch optreden van de
klinisch psycholoog in relatie tot haar patiënten een gegeven. Daarbij is
zij als zelfstandige zelf verantwoordelijk voor het al dan niet organiseren
en invullen van intervisie en overleg. Dit alles vindt het college, gegeven
het hiervoor beschreven voortraject, onrustbarend.
5.39
Ook neemt het college in aanmerking dat de klinisch psycholoog eerder in
gesprek met de IGJ de wil heeft uitgesproken om als coach retreats te gaan
aanbieden vanuit een BV. Na de retreat heeft ze tegen de IGJ gezegd dat ze
het werk van coach bij nader inzien niet interessant vindt. Ter zitting
heeft ze tegen het college gezegd dat ze van verdere retreats afziet omdat
het organiseren van retreats te veel ‘facilitaire dienstverlening’ is en te
weinig inhoudelijk interessant. De klinisch psycholoog heeft in haar eerdere
gesprek met de IGJ echter ook gezegd dat zij het middel, te weten
psilocybine, “nog” onvoldoende in de vingers heeft en niet toepast bij de
behandelingen bij C Het college acht het ook opmerkelijk dat de klinisch
psycholoog heeft aangegeven dat zij zich troost met de gedachte dat de
patiënte juist zeer tevreden was over haar betrokkenheid en dat de
behandelrelatie ook na haar vertrek bij de instelling is voortgezet vanuit
haar eigen praktijk. Daarbij zijn de gaande wetenschappelijke
ontwikkelingen, de toenemende belangstelling en de interesse van de klinisch
psycholoog ter zake van – de effecten van – toepassing van psychedelica
binnen de geestelijke gezondheidszorg evident.
5.40
Gelet op al het voorgaande in onderlinge samenhang beschouwd, is de slotsom
van het college dat er een serieus risico op herhaling bij de klinisch
psycholoog bestaat ten aanzien van alle vastgestelde verwijten. Juist
gegeven de vooralsnog geldende beroepsstandaard zoals onder klachtonderdeel
1-a is beschreven, zou recidive kunnen leiden tot ernstige risico’s voor de
gezondheidszorg. Het college acht het daarom noodzakelijk dat de klinisch
psycholoog ter voorkoming hiervan wordt ondersteund en actief gevolgd door
middel van de inzet van een verplicht en toetsbaar supervisietraject. Juist
ook voor de veiligheid en het welzijn van patiënten. Het college acht het
van groot belang dat de klinisch psycholoog zich (meer) bewust wordt, zowel
bij haar concrete zorgverlening als bij haar eventuele andere activiteiten
die een weerslag hebben op de gezondheidszorg, van de noodzaak dat een
zorgverlener te allen tijde de professionele grenzen van de beroepsgroep in
acht neemt.
5.41
Alles afwegende legt het college de maatregel op van een voorwaardelijke schorsing gedurende zes maanden met een proeftijd van twee jaar, onder de hierna in de beslissing genoemde
voorwaarden. Als bijzondere voorwaarde wordt
opgelegd dat de klinisch psycholoog gedurende twaalf maanden uitsluitend mag
werken onder supervisie van een supervisor, met toezicht van de IGJ op de
naleving van deze voorwaarde, een en ander op de wijze zoals hierna wordt
gespecificeerd.
Publicatie
5.42
In het algemeen belang zal deze beslissing worden gepubliceerd. Dit
algemeen belang is erin gelegen dat andere zorgverleners mogelijk iets van
deze zaak kunnen leren en dat het professionele debat hierover gevoerd kan
worden. De publicatie zal plaatsvinden zonder vermelding van namen of andere
tot personen of instanties herleidbare gegevens.
6.
De beslissing
Het college:
–
verklaart de klacht gegrond;
–
schorst de bevoegdheid van de klinisch psycholoog om de aan de
inschrijving in het register verbonden bevoegdheden uit te oefenen voor
de duur van zes maanden;
–
beveelt dat deze maatregel niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij
het college later anders mocht bepalen op de grond dat de klinisch
psycholoog voor het einde van een proeftijd van twee jaar:
a)
zich schuldig heeft gemaakt aan enig handelen of nalaten dat in
strijd is met de goede zorg die zij als klinisch psycholoog behoort
te betrachten, of in strijd is met dat wat een behoorlijk
beroepsbeoefenaar betaamt; en
b)
zich niet heeft gehouden aan de navolgende bijzondere
voorwaarden:
1.
de klinisch psycholoog zal gedurende twaalf maanden
uitsluitend werken onder supervisie van een supervisor met
minimaal vijf jaar een registratie als klinisch psycholoog en
psychotherapeut, en die niet (direct of indirect) gelieerd is
aan C dan wel (anderszins) aan de klinisch psycholoog;
2.
de klinisch psycholoog doet binnen een maand na het ingaan
van de proeftijd aan de IGJ opgave van de persoon van de
supervisor;
3.
de klinisch psycholoog informeert de IGJ uiterlijk drie
maanden na het ingaan van de proeftijd over concreet
geformuleerde supervisiedoelen naar aanleiding van alle
slagende tuchtrechtelijke verwijten, zoals in deze uitspraak
toegelicht. De supervisie zal concreet op die thema’s zijn
gericht en in dat verband ook op bewustwording van het thema
afstand en nabijheid en het in acht nemen van persoonlijke en
professionele grenzen binnen een zorgrelatie en
(zelf)reflectie in dat kader. Tevens zal de visie en
werkwijze van de klinisch psycholoog met betrekking tot
psilocybine en andere psychedelica in relatie tot haar
zorgverlening als BIG-geregistreerde dan wel activiteiten
vanuit een andere hoedanigheid met een weerslag op de
gezondheidszorg moeten worden belegd binnen de supervisie. De
doelen worden in samenspraak met de supervisor
geformuleerd;
4.
de klinisch psycholoog voert gedurende de proeftijd in ieder
geval één keer per drie weken een gesprek met de
supervisor;
5.
de klinisch psycholoog informeert de IGJ iedere drie maanden
schriftelijk, te starten drie maanden na het ingaan van de
proeftijd, over de voortgang van het supervisietraject. Deze
informatie, medeondertekend door de supervisor, moet in ieder
geval omvatten: de aard, de globale inhoud, voortgang en
frequentie van de supervisiegesprekken;
6.
de klinisch psycholoog geeft de supervisor schriftelijk
toestemming om de IGJ direct te informeren als het
supervisietraject is afgebroken of gestopt;
7.
de klinisch psycholoog informeert de IGJ door middel van een
door de supervisor ondertekende en onderbouwde verklaring als
de supervisor voor het verstrijken van de proeftijd van
mening is dat de met de supervisiegesprekken te behalen
doelen zijn bereikt.
–
draagt de IGJ op toezicht te houden op de voornoemde voorwaarden onder 1
t/m 7;
–
bepaalt dat de proeftijd ingaat op de dag dat deze beslissing
onherroepelijk is geworden;
–
bepaalt dat de proeftijd uitsluitend loopt gedurende de periode dat de
klinisch psycholoog in het register is ingeschreven en bevoegd is de
daaraan verbonden bevoegdheden uit te oefenen;
–
bepaalt dat deze beslissing, nadat die onherroepelijk is geworden,
zonder vermelding van namen of andere herleidbare gegevens in de
Nederlandse Staatscourant zal worden bekendgemaakt en ter publicatie zal
worden aangeboden aan de tijdschriften De Psycholoog, Medisch Contact en
het Tijdschrift voor Gezondheidsrecht.
Deze beslissing is gegeven door P.J. van Eekeren, voorzitter, Y. Sneevliet,
lid-jurist, A.T. Prinsen-Reinders, A. van Dijke en S.M. van Es,
leden-beroepsgenoten, bijgestaan door R. van der Vaart, secretaris, en in het
openbaar uitgesproken op 8 mei 2026.