Staatsbladvan het Koninkrijk der NederlandenBesluit van 24 juni 2010, houdende regels inzake de organisatie en
de taken van de veiligheidsregio’s en de gemeentelijke brandweer, alsmede de
financiële bijdrage van het Rijk (Besluit veiligheidsregio’s)Wij Beatrix, bij de gratie Gods, Koningin der Nederlanden, Prinses
van Oranje-Nassau, enz. enz. enz.Op de voordracht van de
Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties van 26 april
2010, nr. 2010-0000286048, CZW/WVOB;Gelet op richtlijn nr.
96/82/EG van de Raad van de Europese Unie van 9 december 1996 (PbEG 1997 L 10)
betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij
gevaarlijke stoffen zijn betrokken (Seveso-II), laatst gewijzigd bij
Verordening (EG) nr. 1137/2008 (PbEU L 311),
richtlijn nr. 2006/21/EG van het Europees Parlement en de Raad
van de Europese Unie van 15 maart 2006 betreffende het beheer van afval van
winningsindustrieën (PbEU L 102), de artikelen 17, eerste en
tweede lid, 18, eerste lid, 31, vierde lid, 33, vierde lid, en 55, vijfde lid,
van de Wet veiligheidsregio’s en artikel 45, eerste lid, van de Politiewet
1993;De Raad van State gehoord (advies van 3
juni 2010, nr. W04.10.0063/I);Gezien het nader rapport van de
Staatssecretaris van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties van 21 juni
2010, nr. 2010-0000398200;Hebben goedgevonden en verstaan:1ALGEMENE BEPALINGEN1.1In dit besluit wordt verstaan onder:commando plaats incident:commando plaats incident als bedoeld in artikel
2.1.2;gemeentelijk beleidsteam:gemeentelijk beleidsteam als bedoeld in artikel
2.1.5;grootschalige alarmering:het bij een ramp of crisis onverwijld en volledig alarmeren
van de onderdelen van de hoofdstructuur van de rampenbestrijding en
crisisbeheersing, bedoeld in artikel 2.1.1, onderdelen b tot en met
e;hoofdstructuur van de rampenbestrijding en
crisisbeheersing:hoofdstructuur van de rampenbestrijding en
crisisbeheersing als bedoeld in artikel 2.1.1;meldkamer:gemeenschappelijke meldkamer, bedoeld in artikel 35, eerste
lid, van de wet;omgevingsvergunning:omgevingsvergunning voor een activiteit met betrekking tot
een inrichting als bedoeld in artikel 2.1, eerste lid, onder e, van de Wet
algemene bepalingen omgevingsrecht;opkomsttijd:de tijd tussen aanname van de melding door de meldkamer
en de aankomst van de eerste brandweereenheid op de plaats van het
incident;rapport:rapport inzake de bedrijfsbrandweer, bedoeld in artikel
7.2, eerste lid;regionaal beleidsteam:regionaal beleidsteam als bedoeld in artikel 39, tweede
lid, van de wet;regionaal operationeel team:regionaal operationeel team als bedoeld in artikel
2.1.4;risicoprofiel:risicoprofiel als bedoeld in artikel 15 van de
wet;team bevolkingszorg:team bevolkingszorg als bedoeld in artikel
2.1.3;veiligheidsrapport:rapport als bedoeld in artikel 10 van het Besluit risico’s
zware ongevallen 1999;wet:Wet veiligheidsregio’s.2EISEN RAMPENBESTRIJDING EN CRISISBEHEERSING1Organisatie2.1.1Het bestuur van de veiligheidsregio draagt zorg voor de
inrichting van de hoofdstructuur van de rampenbestrijding en crisisbeheersing
die bestaat uit de volgende onderdelen:
a.de meldkamer,
b.één commando plaats incident of afhankelijk van de aard van
de ramp of crisis en de wijze waarop deze zich ontwikkelt meerdere commando’s
incident,
c.indien er meer dan één commando plaats incident is, het
commando met coördinerende taak,
d.één team bevolkingszorg of afhankelijk van de aard van de
ramp of crisis en de wijze waarop deze zich ontwikkelt meerdere teams bevolkingszorg,
e.een regionaal operationeel team, en
f.een gemeentelijk beleidsteam bij een lokale ramp of crisis,
of een regionaal beleidsteam bij een bovenlokale ramp of crisis.
2.1.21.Een commando plaats incident bestaat uit:
a.een leider commando plaats incident;
b.een officier van dienst van de brandweer;
c.een officier van dienst geneeskundig;
d.een officier van dienst van de politie of van de
Koninklijke marechaussee;
e.een informatiemanager commando plaats incident, en
f.een voorlichtingsfunctionaris commando plaats
incident.
2.Een commando plaats incident is belast met de operationele
leiding ter plaatse, de afstemming met andere betrokken partijen als bedoeld in
artikel 16, tweede lid, van de wet, en het adviseren van het regionaal
operationeel team.2.1.31.Een team bevolkingszorg bestaat uit de door het college van
burgemeester en wethouders aangewezen functionarissen, van wie één functionaris
is belast met de leiding van het team, één functionaris met het
informatiemanagement, en één functionaris met de coördinatie van de
voorlichting.2.Een team bevolkingszorg zorgt dat de volgende taken worden
uitgevoerd:
a.het geven van voorlichting aan de bevolking;
b.het voorzien in opvang en verzorging van de
bevolking;
c.het verzorgen van nazorg voor de bevolking;
d.het registreren van de slachtoffers,
e.het registreren van schadegevallen, en
f.het adviseren van het regionaal operationeel team.
2.1.41.Een regionaal operationeel team bestaat uit:
a.een regionaal operationeel leider;
b.een sectie brandweer;
c.een sectie GHOR;
d.een sectie politie;
e.een sectie bevolkingszorg;
f.een sectie informatiemanagement, en
g.een voorlichtingsfunctionaris regionaal operationeel
team.
2.Een regionaal operationeel team is belast met de operationele
leiding, de afstemming met andere bij de ramp of crisis betrokken partijen en
het adviseren van het gemeentelijk of regionaal beleidsteam.2.1.51.Een gemeentelijk beleidsteam bestaat uit leidinggevenden van
de brandweer, de GHOR, de politie en de bevolkingszorg.2.Een gemeentelijk beleidsteam ondersteunt de burgemeester bij
de rampenbestrijding en crisisbeheersing.2Alarmering2.2.1Het bestuur van de veiligheidsregio stelt criteria vast voor de
situaties waarin de meldkamer tot grootschalige alarmering overgaat.2.2.21.Zodra is vastgesteld dat is voldaan aan de criteria voor
grootschalige alarmering wordt de meldkamer door één leidinggevende
aangestuurd.2.Het bestuur van de veiligheidsregio stemt met het regionale
college, bedoeld in artikel 22 van de Politiewet 1993, af op welke wijze de
meldingen die geen verband houden met een ramp of crisis worden
afgehandeld.2.2.31.Binnen twee minuten nadat is vastgesteld dat is voldaan aan
de criteria voor grootschalige alarmering, begint de meldkamer met de
alarmering van de onderdelen van de hoofdstructuur van de rampenbestrijding en
crisisbeheersing, bedoeld in artikel 2.1.1, onderdelen b tot en met e,en wordt
de burgemeester of in het geval artikel 39 van de wet van toepassing is, de
voorzitter van de veiligheidsregio en de betrokken burgemeesters
geïnformeerd.2.Afhankelijk van de aard en omstandigheden van de ramp of
crisis, alarmeert de meldkamer andere functionarissen en eenheden die nodig
zijn voor de rampenbestrijding en crisisbeheersing.2.2.4Binnen vijf minuten nadat is vastgesteld dat is voldaan aan de
criteria voor grootschalige alarmering geeft de meldkamer, op grond van de
beschikbare gegevens, een zo volledig mogelijkebeschrijving van het incident
aan de onderdelen van de hoofdstructuur van de rampenbestrijding en
crisisbeheersing en aan andere functionarissen of eenheden als bedoeld in
artikel 2.2.3, tweede lid.2.2.5Het bestuur van de veiligheidsregio draagt zorg voor een
voorziening waardoor in het geval dat de meldkamer uitvalt, de functie en taken
van de meldkamer worden gecontinueerd.3Opschaling2.3.1Vanaf het moment dat is vastgesteld dat is voldaan aan de
criteria, bedoeld in artikel 2.2.1 beginnen de volgende onderdelen of
functionarissen binnen de gestelde tijd met de uitvoering van hun taken:
a.een eerste commando plaats incident binnen dertig
minuten;
b.de leidinggevenden binnen een regionaal operationeel team
binnen vijfenveertig minuten,met uitzondering vande leidinggevende van de
sectie informatiemanagement die binnen dertig minuten begint;
c.de voorlichtingsfunctionaris regionaal operationeel team
binnen dertig minuten;
d.de sectie informatiemanagement van een regionaal
operationeel team binnen veertig minuten;
e.de overige secties van een regionaal operationeel team
binnen zestig minuten;
f.een team bevolkingszorg binnen negentig minuten met
uitzondering van de functionaris die met de coördinatie van de voorlichting is
belast endie binnen dertig minuten begint, en
g.een gemeentelijk beleidsteam binnen zestig minuten vanaf
het moment dat de burgemeester het beleidsteam bijeen heeft geroepen.
2.3.2Het bestuur van de veiligheidsregio draagt er zorg voor dat de
hoofdstructuur van de rampenbestrijding en crisisbeheersing in staat is
gedurende een ramp of crisis onafgebroken te functioneren.4Informatiemanagement2.4.11.Het bestuur van de veiligheidsregio draagt er zorg voor dat
binnen de hoofdstructuur van de rampenbestrijding en crisisbeheersing tijdens
een ramp of crisis een totaalbeeld wordt bijgehouden.2.Het totaalbeeld is opgebouwd uit de beschikbare gegevens
over:
a.het incident, waaronder wordt begrepen:
1°.de aard van het incident en de betrokken
objecten,
2°.de actuele situatie met betrekking tot het incident,
en
3°.de risico’s en de effecten van het incidenttype en de
bestrijdingsmogelijkheden;
b.de hulpverlening, waaronder wordt begrepen:
1°.de bestrijdingsmogelijkheden,
2°.de bereikbaarheid voor de hulpverlening, en
3°.de risico’s voor de hulpverleners en de daarmee
samenhangende veiligheidsmaatregelen;
c.de prognose en de aanpak, waaronder wordt begrepen:
1°.de verwachting met betrekking tot de ontwikkeling van
het incident, de risico’s en de effecten ervan ende
bestrijdingsmogelijkheden,
2°.het slachtofferbeeld, de verwachte ontwikkeling
ervan, de noodzakelijke maatregelen en de benodigde hulpverleners en
middelen,
3°.de risico’s voor de bevolking, de verwachte
ontwikkeling van deze risico’s en de benodigde hulpverleners en middelen,
4°.het beeld bij de bevolking van het incident en de
risico’s, het gedrag van de bevolking, de informatie die aan de bevolking is
verstrekt en maatregelen die zijn of worden getroffen, en
5°.overige bedreigingen zoals die voor de vitale
belangen, het milieu of de economie, de verwachte ontwikkeling ervan en de
benodigde hulpverleners en middelen, en
d.de getroffen maatregelen en de resultaten ervan,
waaronder wordt begrepen:
1°.de actuele bestrijdingsorganisatie,
2°.de voorstellen en besluiten over de
bestrijdingsstrategie, de inzetplannen en de benodigde hulpverleners en
middelen,
3°.de feitelijke inzet en uitvoering van de bestrijding,
en
4°.de voortgang van de inzet en de uitvoering, de
bijstelling van besluiten of de uitvoering ervan en de bereikte
resultaten.
3.Het totaalbeeld wordt langs geautomatiseerde weg zo spoedig
mogelijk en voor zover dat redelijkerwijs mogelijk is geverifieerd, beschikbaar
gesteld aan:
a.de onderdelen van de hoofdstructuur van de
rampenbestrijding en crisisbeheersing;
b.andere bij de ramp of crisis betrokken partijen, voor
zover zij deze gegevens nodig hebben voor de uitvoering van hun taken en
bevoegdheden, en
c.Onze Minister.
2.4.21.De onderdelen van de hoofdstructuur van de rampenbestrijding
en crisisbeheersing, bedoeld in artikel 2.1.1, onderdelen a tot en met e,
houden bij de rampenbestrijding en crisisbeheersing een eigen beeld bij.2.Het eigen beeld bestaat uit de beschikbare gegevens over de
ontwikkeling en effecten van een incident, de risico’s voor de veiligheid van
de hulpverleners en de personen in het getroffen gebied, de aanpak van het
incident en de daarvoor benodigde mensen en middelen.3.De gegevens worden nadat zij beschikbaar zijn binnen tien
minuten verwerkt in het eigen beeld en voor zover mogelijk geverifieerd.4.De gegevens worden langs geautomatiseerde weg beschikbaar
gesteld aan:
a.de onderdelen van de hoofdstructuur van de
rampenbestrijding en crisisbeheersing;
b.andere de bij de ramp of crisis betrokken partijen die
deze gegevens nodig hebben voor de uitvoering van hun taken en bevoegdheden,
en
c.het onderdeel dat het totaalbeeld bijhoudt.
2.4.3Een advies of opdrachtvan een onderdeel van de hoofdstructuur
van de rampenbestrijding en crisisbeheersing is gebaseerd op het actuele eigen
beeld van dat onderdeel en op het actuele totaalbeeld.2.4.4In het geval dat een advies of een opdracht niet of niet
volledigis opgevolgd of uitgevoerd, wordt het onderdeel van de hoofdstructuur
van de rampenbestrijding en crisisbeheersing dat dit advies of deze opdracht
heeft gegeven, daarvan op de hoogte gesteld. De opdracht wordt vervolgens in
overeenstemming met artikel 2.4.3 opnieuw geformuleerd.5Eisen voor oefening2.5.1Het bestuur van de veiligheidsregio draagt er zorg voor dat de
onderdelen van de hoofdstructuur van de rampenbestrijding en crisisbeheersing
jaarlijks gezamenlijk een oefening houden met een fictieve ramp of crisis.3EISEN BASISBRANDWEERZORG1Organisatie3.1.1Ten behoeve van de uitvoering van de taken, genoemd in artikel
25, eerste lid, onderdelen a en b, respectievelijk artikel 26, eerste lid, van
de wet, draagt het bestuur van de veiligheidsregio dan wel het college van
burgemeester en wethouders er zorg voor dat de brandweer
basisbrandweereenheden, ondersteuningseenheden voor redden en blussen op hoogte
en ondersteuningseenheden voor hulpverlening heeft.3.1.21.Een basisbrandweereenheid bestaat uit:
a.een bevelvoerder,
b.een chauffeur, tevens voertuigbediener, en
c.twee ploegen van twee manschappen.
2.De eenheid is belast met:
a.brandbestrijding en redding;
b.technische hulpverlening;
c.basishandelingen bij de bestrijding van ongevallen met
gevaarlijke stoffen;
d.ondersteuning bij waterongevallen.
3.De eenheid beschikt over een tankautospuit met
uitrusting.3.1.31.Een ondersteuningseenheid voor redden en blussen op hoogte
bestaat uit:
a.een bevelvoerder of een manschap, en
b.een chauffeur, tevens voertuigbediener.
2.De eenheid is belast met:
a.het redden van mensen en dieren op hoogte;
b.ondersteuning van basisbrandweereenheden bij het blussen
op hoogte, en
c.het verlenen van hulp op hoogte.
3.De eenheid beschikt over een redvoertuig met uitrusting.3.1.41.Een ondersteuningseenheid voor hulpverlening bestaat
uit:
a.een bevelvoerder of een manschap a of b, en
b.een chauffeur, tevens voertuigbediener.
2.De eenheid is belast met:
a.ondersteuning bij het bevrijden van beknelde en
ingesloten mensen en dieren;
b.ondersteuning vanbasishandelingen bij de bestrijding van
ongevallen met gevaarlijke stoffen;
c.ondersteuning bij waterongevallen.
3.De eenheid beschikt over een hulpverleningsvoertuig met
uitrusting.3.1.51.In afwijking van artikel 3.1.2, eerste lid, kan het bestuur
van de veiligheidsregio dan wel het college van burgemeester en wethouders
besluiten tot een andere samenstelling van basisbrandweereenheden, mits daarmee
wordt voorzien in een gelijkwaardig niveau van brandweerzorg en geen afbreuk
wordt gedaan aan de veiligheid en gezondheid van het brandweerpersoneel.2.Toepassing van het eerste lid doet geen afbreuk aan de
afspraken, bedoeld in artikel 51, vijfde lid, van de wet.2Opkomsttijden3.2.11.Het bestuur van de veiligheidsregio hanteert bij het
vaststellen van de opkomstijden van een basisbrandweereenheid de volgende
tijdnormen:
a.vijf minuten bij gebouwen met een winkelfunctie met een
gesloten constructie, gebouwen met een woonfunctie boven een gebouw met een
winkelfunctie of gebouwen met een celfunctie;
b.zes minuten bij portiekwoningen, portiekflats of gebouwen
met een woonfunctie voor verminderd zelfredzamen;
c.acht minuten bij gebouwen met een andere woonfunctie dan
bedoeld onder a en b, of met een winkelfunctie, gezondheidszorgfunctie,
onderwijsfunctie of logiesfunctie, en
d.tien minuten bij gebouwen met een kantoorfunctie,
industriefunctie, sportfunctie, bijeenkomstfunctie of een overige
gebruiksfunctie.
2.Indien het bestuur van de veiligheidsregio voor bepaalde
locaties opkomsttijden vaststelt die afwijken van de tijdnormen, motiveert het
de keuze van de locatie en de mate van de afwijking.3.Het bestuur van de veiligheidsregio stelt geen opkomsttijd
vast die hoger is dan achttien minuten.3.2.2Het bestuur van de veiligheidsregio stelt vast voor welke
objecten de inzet van een ondersteuningseenheid voor redden en blussen op
hoogte altijd noodzakelijk is. Het bestuur stelt bij deze objecten voor de
ondersteuningseenheden dezelfde opkomsttijden vast als voor de
basisbrandweereenheden.3.2.3Het bestuur van de veiligheidsregio draagt zorg voor een
sluitende registratie van de gerealiseerde opkomsttijden.3Materieel en uitrusting3.3.1Bij ministeriële regeling kunnen ten behoeve van de
standaardisatie en uitwisselbaarheid eisen worden gesteld aan het materieel en
de uitrusting van de basisbrandweereenheden, de ondersteuningseenheden voor
hulpverlening en de ondersteuningseenheden voor redden en blussen op
hoogte.4EISEN BESTRIJDING VAN ONGEVALLEN MET GEVAARLIJKE
STOFFEN1Organisatie4.1.1Ten behoeve van de taak, bedoeld in artikel 25, eerste lid,
onderdelen b, c en d, van de wet draagt het bestuur van de veiligheidsregio er
zorg voor dat de brandweer een eenheid voor het verkennen van gevaarlijke
stoffen en een eenheid voor de bestrijding van ongevallen met gevaarlijke
stoffen heeft en beschikt over een adviseur gevaarlijke stoffen.4.1.21.Een eenheid voor het verkennen van gevaarlijke stoffen
bestaat uit:
a.een meetplanleider, en
b.ten minste vier meetploegen die elk bestaan uit twee
verkenners gevaarlijke stoffen.
2.Een meetploeg is belast met het verkennen en meten van
gevaarlijke stoffen.4.1.31.Een eenheid bestrijding van ongevallen met gevaarlijke
stoffen bestaat ten minste uit:
a.een officier van dienst,
b.twee bevelvoerders,
c.acht gaspakdragers,
d.zes manschappen a, en
e.twee chauffeurs.
2.Een eenheid bestrijding van ongevallen met gevaarlijke
stoffen is belast met:
a.het redden van mensen en dieren uit een met gevaarlijke
stoffen besmet gebied;
b.het bestrijden van de bron van het ongeval met
gevaarlijke stoffen, en
c.het ontsmetten van hulpverleners en burgers.
4.1.4Een adviseur gevaarlijke stoffen is belast met:
a.het opstellen van een gevaarsinschatting;
b.het adviseren van de operationeel leidinggevende van de
brandweer over het bestrijden van de bron, en
c.het adviseren van de operationeel leidinggevende van de
brandweer over de maatregelen die noodzakelijk zijn voor de bescherming van de
omgeving.
4.1.51.In geval van bedreiging van de gezondheid van de bevolking
werken een eenheid voor het verkennen van gevaarlijke stoffen, een eenheid
bestrijding van ongevallen met gevaarlijke stoffen en een adviseur gevaarlijke
stoffen samen met de in de regio werkzame instellingen, zorgaanbieders,
ambulancevervoerders en gezondheidsdiensten, bedoeld in artikel 33, eerste lid,
van de wet.2.Een eenheid voor de bestrijding van ongevallen met
gevaarlijke stoffen en een adviseur gevaarlijke stoffen treden op in aanvulling
op de basisbrandweereenheden, bedoeld in artikel 3.1.1.3.Voor de bestrijding van ongevallen met gevaarlijke stoffen
beschikt de regionale brandweer over beschreven procedures voor:
a.de aanpak van de bestrijding van ongevallen met
gevaarlijke stoffen;
b.het verkennen en meten van gevaarlijke stoffen, en
c.het waarschuwen en informeren van de bevolking.
4.1.61.De veiligheidsregio’s, genoemd in bijlage 1 bij dit besluit,
hebben mede ten behoeve van de genoemde omliggende veiligheidsregio’s, een
ontsmettingseenheid voor grootschalige chemische, biologische, radiologische en
nucleaire incidenten.2.Een ontsmettingseenheid voor grootschalige chemische,
biologische, radiologische en nucleaire incidenten bestaat uit:
a.een leider ontsmettingseenheid, zijnde een officier van
dienst;
b ten minste twee bevelvoerders;
c.ten minste veertien manschappen a;
d.twee chauffeurs, en
e.een adviseur gevaarlijke stoffen.
3.Een ontsmettingseenheid voor grootschalige chemische,
biologische, radiologische en nucleaire incidenten is belast met:
a.het leveren van middelen en kennis ten behoeve van de
bestrijding van chemische, biologische, radiologische en nucleaire
incidenten;
b.het leveren van ondersteuning aan een eenheid bestrijding
van ongevallen met gevaarlijke stoffen bij het redden van mensen en dieren,
en
c.voor zover het grootschalige chemische, biologische,
radiologische en nucleaire incidenten betreft, het ontsmetten van besmette
personen.
4.In geval van bedreiging van de gezondheid van de bevolking
werkt een ontsmettingseenheid voor grootschalige chemische, biologische,
radiologische en nucleaire incidenten samen met de in de regio werkzame
instellingen, zorgaanbieders, ambulancevervoerders en gezondheidsdiensten,
bedoeld in artikel 33, eerste lid, van de wet.2Opkomsttijden4.2.11.Een meetplanleider begint direct na alarmering met de
uitvoering van zijn taken en is binnen dertig minuten na alarmering bij de
meldkamer of het regionaal operationeel team.2.Eén en afhankelijk van de aard van het ongeval een tweede,
meetploeg begint binnen dertig minuten na alarmering met de
uitvoering van zijn taken op de aangegeven meetlocatie.3.Afhankelijk van de aard van het ongeval begint een derde of
een vierde meetploeg binnen zestig minuten na alarmering met de uitvoering van
zijn taken op de aangegeven meetlocatie.4.2.21.Een eenheid bestrijding van ongevallen met gevaarlijke
stoffen begint binnen dertig minuten na alarmering met de uitvoering van haar
taken op de plaats van het incident.2.Een adviseur gevaarlijke stoffen begint afhankelijk van het
regionaal vastgestelde risicoprofiel binnen dertig of zestig minuten na
alarmering met de uitvoering van zijn taken op de plaats van het incident.4.2.31.Een ontsmettingseenheid voor grootschalige chemische,
biologische, radiologische en nucleaire incidenten is binnen dertig minuten na
alarmering gereed voor vertrek.2.De ontsmettingseenheid kan minimaal acht uur lang dienst
doen.3.De ontsmettingseenheid kan minimaal vijftig personen per uur
ontsmetten.3Materieel en uitrusting4.3.1Bij ministeriële regeling kunnen ten behoeve van de
standaardisatie en uitwisselbaarheid eisen worden gesteld aan het materieel en
de uitrusting van de eenheden voor het verkennen van gevaarlijke stoffen, de
eenheden voor de bestrijding van ongevallen met gevaarlijke stoffen, de
adviseur gevaarlijke stoffen en de ontsmettingseenheden voor grootschalige
chemische, biologische, radiologische en nucleaire incidenten.5EISEN AFSPRAKEN GENEESKUNDIGE HULPVERLENING5.1De schriftelijke afspraken over de geneeskundige hulpverlening
tussen het bestuur van de veiligheidsregio en de in die veiligheidsregio werkzame
instellingen, zorgaanbieders, ambulancevervoerders en gezondheidsdiensten,
bedoeld in artikel 33, eerste lid, van de wet, betreffen:
a.de procedures die gevolgd worden bij een ramp of crisis,
waarbij het in ieder geval gaat over grootschalige alarmering, opschaling,
coördinatie, informatiemanagement en evaluatie;
b.de wijze waarop en de mate waarin personeel en materieel
worden ingezet;
c.de bereikbaarheid en beschikbaarheid van personeel, ruimte en
materieel;
d.de wijze van trainen en oefenen met het oog op het
gezamenlijk optreden bij de rampenbestrijding en crisisbeheersing en de
frequentie waarin getraind en geoefend wordt;
e.de samenwerking met:
1°.de functionarissen van de GHOR,
2°.andere instellingen, en
3°.andere hulpverleningsinstanties, en
f.het onderhoud en beheer van materieel voor de geneeskundige
hulpverlening bij ongevallen en rampen dat eigendom is van de veiligheidsregio
of het Rijk.
6RAMPBESTRIJDINGSPLANNEN VOOR INRICHTINGEN EN
LUCHTHAVENS1Rampbestrijdingsplannen voor inrichtingen6.1.11.Het bestuur van de veiligheidsregio stelt een
rampbestrijdingsplan vast voor een ramp in een inrichting als bedoeld in
artikel 8 van het Besluit risico’s zware ongevallen 1999.2.Het eerste lid is van overeenkomstige toepassing ten aanzien
van een calamiteit in een inrichting die in een andere staat is gelegen, welke
calamiteit tot een ramp in Nederland kan leiden. De artikelen in deze paragraaf
worden daarbij voor zover mogelijk toegepast.6.1.2Onverminderd artikel 6.1.7, tweede lid, worden het
rampbestrijdingsplan of wijzigingen daarvan vastgesteld uiterlijk
een jaar na het tijdstip waarop het bestuur van de veiligheidsregio, op grond
van artikel 6.15, eerste lid, van het Besluit omgevingsrecht, de delen van het
veiligheidsrapport waarvan een aanvraag om een omgevingsvergunning vergezeld
gaat, heeft ontvangen.6.1.3Het rampbestrijdingsplan bevat in ieder geval:
a.de naam of functie van de aan de inrichting verbonden
personen die bevoegd zijn om procedures van alarmering binnen en buiten de
inrichting en van inwerkingstelling van bestrijdingsacties binnen de inrichting
in werking te doen treden;
b.de naam of functie van de personen die belast zijn met de
operationele leiding van het geheel van de bestrijdingsacties;
c.de maatregelen en voorzieningen die zijn getroffen opdat
degene die is belast met het opperbevel en de hulpverleningsdiensten snel
worden geïnformeerd en de bij de bestrijding betrokken personen snel worden
opgeroepen;
d.het schema met betrekking tot de leiding over en de
gecoördineerde inzet van diensten en organisaties die bij de bestrijding kunnen
worden betrokken;
e.de maatregelen en voorzieningen die zijn getroffen met het
oog op de bestrijding op en buiten het terrein van de inrichting;
f.de maatregelen en voorzieningen die zijn getroffen om de
bevolking te informeren over de ramp of de dreiging van een ramp en over de
door haar te volgen gedragslijn;
g.de maatregelen en voorzieningen die zijn getroffen om de
hulpverleningsdiensten van een andere staat te informeren, indien de bevolking
of het milieu van die staat door de ramp kunnen worden getroffen of dreigen te
worden getroffen.
6.1.41.Afdeling 3:4 van de Algemene wet bestuursrecht is van
overeenkomstige toepassing op de vaststelling van het
rampbestrijdingsplan.2.Indien met betrekking tot de inrichting met toepassing van
artikel 19.3 van de Wet milieubeheer van een document een tweede tekst is overgelegd
waaruit vertrouwelijke gegevens als in dat artikel bedoeld zijn weggelaten,
wordt alleen deze tekst ter inzage gelegd.6.1.5Indien de bevolking van een andere staat kan worden getroffen
door de gevolgen van een ramp in de inrichting waarop het rampbestrijdingsplan
betrekking heeft, verzoekt het bestuur van de veiligheidsregio waarin de
inrichting geheel of gedeeltelijk is gelegen de bevoegde autoriteit van de
andere staat de bevolking te informeren over de mogelijkheid haar zienswijze
over het ontwerp naar voren te brengen.6.1.6Het bestuur van de veiligheidsregio verleent op verzoek van de
bevoegde autoriteit van een andere staat medewerking aan de terinzagelegging
van documenten die in de andere staat zijn opgesteld in het kader van de
voorbereiding van een met een rampbestrijdingsplan gelijk te stellen plan voor
een in die staat gelegen inrichting.6.1.71.Het bestuur van de veiligheidsregio draagt er zorg voor dat
met passende tussenpozen doch ten minste éénmaal per drie jaar gezamenlijk met
de onderdelen van de hoofdstructuur van de rampenbestrijding en
crisisbeheersing een oefening wordt houden waarbij het rampbestrijdingsplan op
juistheid, volledigheid en bruikbaarheid wordt getoetst.2.Het bestuur van de veiligheidsregio beziet met passende
tussenpozen doch ten minste éénmaal per drie jaar of het rampbestrijdingsplan
moet worden herzien en bijgewerkt. Het houdt daarbij rekening met veranderingen
die zich in de inrichting of in de omgeving daarvan hebben voorgedaan, met
veranderingen in de organisatie en taken van bij de bestrijding van rampen
betrokken diensten en organisaties, met nieuwe technische kennis en met
inzichten omtrent de bij rampen te nemen maatregelen.6.1.81.Indien het bestuur van de veiligheidsregio besluit dat voor
een inrichting geen rampbestrijdingsplan behoeft te worden vastgesteld, zendt
het een afschrift van zijn besluit aan:
a.degene die de inrichting drijft;
b.de burgemeester van de gemeente waarin de inrichting is
gelegen;
c.het bestuursorgaan dat bevoegd is voor de inrichting een
omgevingsvergunning te verlenen;
d.de daartoe door Onze Minister van Sociale Zaken en
Werkgelegenheid aangewezen toezichthouder, bedoeld in artikel 1,
derde lid, onderdeel d, van de Arbeidsomstandighedenwet, en
e.Onze Minister.
2.Indien het besluit van het bestuur van de veiligheidsregio
een inrichting betreft die geheel of gedeeltelijk is gelegen in een aan een
andere staat grenzende gemeente, zendt Onze Minister een afschrift van het
besluit aan de andere staat.2Rampbestrijdingsplannen voor luchthavens6.2.11.Het bestuur van de veiligheidsregio stelt, na overleg met de
exploitant van een burgerluchthaven, respectievelijk de basiscommandant van een
militaire luchthaven, een rampbestrijdingsplan vast voor een vliegtuigongeval
op een luchthaven binnen de veiligheidsregio, dat op grond van onderdeel 9.2.5.
en tabel 9-1 in bijlage 14, volume 1 van het op 7 december 1944 te Chicago tot
stand gekomen Verdrag inzake de internationale burgerluchtvaart (Trb. 1973, 109) is
ingedeeld in brandrisicoklasse 3 of hoger, of in geval van een
militaire luchthaven, het terrein dat in overleg met Onze Minister van Defensie
is aangewezen.2.Het rampbestrijdingsplan ziet mede op de onmiddellijke
omgeving van een luchthaven. Het bestuur van de veiligheidsregio stelt in
overleg met de exploitant van een burgerluchthaven, respectievelijk de
basiscommandant van een militaire luchthaven vast welk gebied tot de
onmiddellijke omgeving wordt gerekend.3.Afdeling 3.4 van de Algemene wet bestuursrecht is van
overeenkomstige toepassing op de vaststelling van het
rampbestrijdingsplan.4.Het bestuur van de veiligheidsregio zendt het
rampbestrijdingsplan aan Onze Minister van Verkeer en Waterstaat.6.2.2Het rampbestrijdingsplan bevat in ieder geval:
a.de functies van de aan de luchthaven verbonden personen die
bevoegd zijn om procedures van alarmering binnen en buiten de luchthaven en van
bestrijdingsacties op de luchthaven in werking te doen treden;
b.de functies van de personen die belast zijn met de
operationele leiding van het geheel van de bestrijdingsacties;
c.de maatregelen en de voorzieningen die zijn getroffen opdat
degene die is belast met de operationele leiding, en de hulpverleningsdiensten
snel worden geïnformeerd en de bij de bestrijding betrokken personen snel
worden opgeroepen;
d.het schema met betrekking tot de leiding over en de
gecoördineerde inzet van diensten en organisaties die bij de bestrijding kunnen
worden betrokken;
e.de maatregelen en voorzieningen die zijn getroffen met het
oog op de bestrijding van op en in de onmiddellijke omgeving van de
luchthaven;
f.een plan in hoofdlijnen met betrekking tot de geneeskundige
organisatie, waaronder een plan op hoofdlijnen met betrekking tot de opvang en
verzorging van de slachtoffers;
g.de wijze waarop de bevolking wordt geïnformeerd en over de
door haar te volgen gedragslijn;
h.de maatregelen en voorzieningen die worden getroffen om de
hulpverleningsdiensten van een andere staat te informeren, indien de bevolking
of het milieu van die staat door het vliegtuigongeval worden getroffen of
dreigen te worden getroffen;
i.de wijze waarop slachtoffers, verwanten van slachtoffers,
reizigers, medewerkers van de luchthaven en van vliegtuigmaatschappijen,
binnen- en buitenlandse overheden en de media worden geïnformeerd, en
j.een overzichtskaart van de indeling van de luchthaven en de
onmiddellijke omgeving daarvan.
6.2.31.Het bestuur van de veiligheidsregio draagt er zorg voor dat
gezamenlijk met de onderdelen van de hoofdstructuur van de
rampenbestrijding en crisisbeheersing met passende tussenpozen een oefening
wordt gehouden waarbij het rampbestrijdingsplan op juistheid, volledigheid en
bruikbaarheid wordt getoetst.2.In ieder geval vindt één maal per twee jaar een
multidisciplinaire stafoefening en één maal per vier jaar een
multidisciplinaire oefening van staf en operationele eenheden plaats.3.Bij de oefeningen, bedoeld in het tweede lid, wordt het
calamiteitenplan van de luchthaven mede geoefend.4.Het bestuur van de veiligheidsregio draagt zorg voor de
evaluatie van de oefeningen, bedoeld in het tweede lid. Bij de uitvoering van
de evaluatie worden de exploitant van een burgerluchthaven en de
basiscommandant, bedoeld in artikel 6.2.1, betrokken.5.Het bestuur van de veiligheidsregio draagt er zorg voor dat
het rampbestrijdingsplan één maal per vier jaar wordt geactualiseerd.3Rampbestrijdingsplannen voor afvalvoorzieningen categorie
A6.3.11.Het bestuur van de veiligheidsregio stelt een
rampbestrijdingsplan vast voor een ramp in een afvalvoorziening categorie A als
bedoeld in artikel 1.1, eerste lid, van de Wet milieubeheer.2.Artikel 6.1.3 is van overeenkomstige toepassing op het
rampbestrijdingsplan, bedoeld in het eerste lid.3.Een rampbestrijdingsplan, bedoeld in het eerste lid, wordt
vastgesteld uiterlijk een jaar na het tijdstip waarop het bevoegd gezag een
afschrift van een aanvraag om een omgevingsvergunning voor een afvalvoorziening
categorie A heeft ontvangen.6.3.2Degene die de afvalvoorziening categorie A drijft, verstrekt
bij een aanvraag om een omgevingsvergunning voor die afvalvoorziening of op
enig ander tijdstip aan het bevoegd gezag, bedoeld in artikel 6.3.1, derde lid,
en het bestuur van de veiligheidsregio de gegevens die nodig zijn opdat zij hun
taken in het kader van de voorbereiding van bestrijding van een ramp naar
behoren kunnen uitvoeren. Dit geldt niet voor zover deze gegevens reeds op
grond van andere voorschriften zijn verschaft of kunnen worden verkregen.6.3.3Op de vaststelling van een rampbestrijdingsplan als bedoeld in
artikel 6.3.1 of van belangrijke wijzigingen daarvan is artikel 6.1.4 van
overeenkomstige toepassing.7BEDRIJFSBRANDWEER7.1Voor een aanwijzing als inrichting die over een bedrijfsbrandweer
moeten beschikken, komen in aanmerking:
a.inrichtingen als bedoeld in artikel 4 van het Besluit
risico’s zware ongevallen 1999;
b.inrichtingen met installaties waarop hoofdstuk 2, afdeling 2,
van het Arbeidsomstandighedenbesluit van toepassing is voor zover het
betreft:
1°.inrichtingen die geheel of nagenoeg geheel zijn bestemd
voor de opslag in verband met vervoer van in die afdeling genoemde stoffen, al
dan niet in combinatie met andere stoffen en producten;
2°.spoorwegemplacementen voor zover zij geen onderdeel zijn
van een inrichting waarop artikel 4 van het Besluit risico’s zware ongevallen
1999 van toepassing is, en
c.inrichtingen, bedoeld in artikel 15, onderdeel b, van de
Kernenergiewet, met uitzondering van de inrichtingen waarop artikel 44 van het
Besluit kerninstallaties, splijtstoffen en ertsen van toepassing is.
7.21.Alvorens tot aanwijzing over te gaan, verzoekt het bestuur van
de veiligheidsregio het hoofd of de bestuurder van de inrichting, waarvan het
bestuur redelijkerwijs kan vermoeden dat deze in geval van een brand of ongeval
bijzonder gevaar voor de openbare veiligheid kan opleveren, binnen drie maanden
na ontvangst van het daartoe strekkend verzoek een rapport inzake de
bedrijfsbrandweer over te leggen, dat de volgende gegevens bevat:
a.een algemene beschrijving van de inrichting, van de daarin
voorkomende stoffen en de eigenschappen van deze stoffen;
b.een algemene beschrijving van de processen die in de
inrichting plaatsvinden;
c.een beschrijving van de aard, de omvang, het verloop in de
tijd en de bestrijding of de beheersing van een brand of een ongeval op het
terrein van de inrichting:
1°die gegeven de aard van een installatie of de
inrichting, rekening houdend met de daarin aangebrachte preventieve
voorzieningen, als reëel en typerend wordt geacht,
2°waarbij schade aan gebouwen of personen in de omgeving
van de inrichting kan ontstaan, en
3°waarbij van preventieve of repressieve maatregelen
duidelijk effect verwacht mag worden, waardoor escalatie daarvan wordt
voorkomen;
d.de maatgevende incidentscenario’s dat wil zeggen de
geloofwaardige incidentscenario’s, bedoeld in onderdeel c, die bepalend zijn voor de omvang en de uitrusting van de
bedrijfsbrandweer;
e.een beschrijving van de organisatie van de nodig geachte
bedrijfsbrandweer, waaronder de omvang van het personeel en het materieel.
2.Indien gegevens als bedoeld in het eerste lid reeds zijn
opgenomen in een veiligheidsrapport, kan in het rapport worden volstaan met een
verwijzing naar de desbetreffende gegevens.3.Het bestuur van de veiligheidsregio zendt een exemplaar van het
rapport aan:
a.de toezichthouder, bedoeld in artikel 1, derde lid,
onderdeel d, van de Arbeidsomstandighedenwet;
b.het college van burgemeester en wethouders van de gemeente
waarin de inrichting is gelegen;
c.het bestuursorgaan dat overeenkomstig artikel 2.4 van de
Wet algemene bepalingen omgevingsrecht bevoegd is een omgevingsvergunning voor
de inrichting te verlenen, en
d.Onze Minister van Verkeer en Waterstaat, indien de
inrichting is gelegen op of deel uitmaakt van een luchthaven als bedoeld in
artikel 1.1, eerste lid, van de Wet luchtvaart.
4.Het bestuur van de veiligheidsregio kan het hoofd of de
bestuurder van de inrichting verzoeken om aan het bestuur aanvullende gegevens
te verschaffen.7.31.Indien het bestuur van de veiligheidsregio van oordeel is dat
de inrichting waarvoor het bestuur ingevolge artikel 7.2, eerste lid, een
rapport heeft ontvangen in geval van een brand of ongeval bijzonder gevaar kan
opleveren voor de openbare veiligheid, wijst het bestuur de inrichting aan die
binnen een door het bestuur te stellen termijn over een bedrijfsbrandweer dient
te beschikken.2.Het bestuur van de veiligheidsregio gaat niet over tot het
aanwijzen van een inrichting dan nadat de bestuursorganen, bedoeld in artikel
7.2, derde lid, door het bestuur in de gelegenheid zijn gesteld advies ter zake
uit te brengen en nadat het hoofd of de bestuurder van de inrichting door het
bestuur is gehoord.3.Het bestuur van de veiligheidsregio kan inrichtingen aanwijzen
die gezamenlijk over een bedrijfsbrandweer dienen te beschikken. Het tweede lid
is van overeenkomstige toepassing.4.Het bestuur van de veiligheidsregio stuurt een afschrift van de
aanwijzing aan de bestuursorganen, bedoeld in artikel 7.2, derde lid.5.Het bestuur van de veiligheidsregio kan in de aanwijzing,
bedoeld in het eerste en derde lid, slechts eisen stellen aan:
a.de geoefendheid en de samenstelling van de
bedrijfsbrandweer waarbij de functies genoemd in het Besluit personeel
veiligheidsregio’s, kunnen worden aangewezen;
b.de voorzieningen inzake bluswater, melding, alarmering en
verbindingen;
c.het blusmaterieel;
d.de beschermende middelen;
e.de alarmering van en samenwerking met de brandweer en
andere hulpverleningsorganisaties, en
f.de omvang van het personeel en het materieel van de
bedrijfsbrandweer.
7.41.Na wijziging of uitbreiding van een aangewezen inrichting dan
wel verandering van de daarin gebezigde processen die in betekenende mate
consequenties hebben voor de inhoud van het rapport, dient het hoofd of de
bestuurder van die inrichting zo spoedig mogelijk een dienovereenkomstig
gewijzigd rapport aan het bestuur van de veiligheidsregio over te leggen.2.Artikel 7.2, tweede tot en met vierde lid, is van
overeenkomstige toepassing.3.Indien het gewijzigde rapport, het veiligheidsrapport of de
wijziging daarvan daartoe aanleiding geven, kan het bestuur van de
veiligheidsregio de aanwijzing intrekken dan wel de bij de aanwijzing gestelde
eisen wijzigen.4.Het bestuur van de veiligheidsregio bepaalt bij het vaststellen
van gewijzigde eisen, bedoeld in het derde lid, een termijn waarbinnen aan die
eisen moet zijn voldaan.5.Artikel 7.3, tweede en vierde lid, is van overeenkomstige
toepassing.7.51.Na wijziging van de omgeving van een aangewezen inrichting die
in betekenende mate consequenties heeft voor gegevens over de geloofwaardige en
maatgevende incidentscenario’s, bedoeld in artikel 7.2, eerste lid, onderdeel c
en d, kan het bestuur van de veiligheidsregio de aanwijzing
intrekken dan wel de bij de aanwijzing gestelde eisen wijzigen.2.Het bestuur van de veiligheidsregio bepaalt bij het vaststellen
van gewijzigde eisen, bedoeld in het eerste lid, een termijn waarbinnen aan die
eisen moet zijn voldaan.3.Artikel 7.3, tweede en vierde lid, is van overeenkomstige
toepassing.7.61.Op een aanwijzing die Onze Minister geeft ten aanzien van een
inrichting die is gelegen op of deel uitmaakt van een bij de krijgsmacht in
gebruik zijnd terrein, zijn de artikelen 7.1 tot en met 7.5 van overeenkomstige
toepassing met dien verstande dat Onze Minister tevens een exemplaar van het
rapport zendt aan de Minister van Defensie en het bestuur van de
veiligheidsregio.2.Onze Minister zendt een rapport aan het bestuur van de
veiligheidsregio nadat hij het rapport zodanig heeft bewerkt dat de gegevens
waarvoor geheimhouding geboden is, daarin niet voorkomen of daaruit niet kunnen
worden afgeleid.8FINANCIËN8.11.Onze Minister stelt, onder voorbehoud van goedkeuring van de
begroting van de uitgaven en de ontvangsten van het Ministerie van Binnenlandse
Zaken en Koninkrijksrelaties, jaarlijks vóór 1 juli voor het eerstvolgende jaar
de bijdrage voor de doeluitkering aan de veiligheidsregio’s vast. Het voor de
doeluitkering beschikbare totaalbedrag, bestaat uit de bedragen, bedoeld in
artikel 8.2 en uit een vast en een variabel deel. Het vaste en variabele deel
worden verdeeld volgens het verdeelsysteem in bijlage 2 bij dit besluit.2.Onze Minister kan de jaarlijkse bijdrage bijstellen in verband
met loon- en prijsmutaties die tot wijziging van het voor de doeluitkering
beschikbare bedrag leiden.3.Onze Minister kan de jaarlijkse bijdrage bijstellen in verband
met andere dan in het tweede lid bedoelde wijzigingen van het voor de
doeluitkering beschikbare bedrag.4.Onze Minister stelt het bestuur van de veiligheidsregio zo
spoedig mogelijk op de hoogte van een besluit tot bijstelling als bedoeld in
het tweede en derde lid.5.Verrekening van bijstellingen in de jaarlijkse bijdrage vindt
uiterlijk plaats op 1 december van het jaar waarop de jaarlijkse bijdrage
betrekking heeft.8.21.In verband met extra voorzieningen voor de Waddeneilanden
ontvangt de veiligheidsregio Fryslân jaarlijks een bedrag van € 150.000,– en de
veiligheidsregio Noord-Holland-Noord jaarlijks een bedrag van € 28.000,–.2.In verband met extra voorzieningen voor de luchthaven Schiphol
ontvangt de veiligheidsregio Kennemerland jaarlijks een bedrag van
€ 5.000.000,–.3.Voor de interregionale versterking van de veiligheidsregio’s
Amsterdam-Amstelland en Kennemerland in verband met de luchthaven Schiphol
ontvangt de veiligheidsregio Kennemerland jaarlijks een bedrag van
€ 2.500.000,–.4.Voor de uitvoering van de taak, bedoeld in artikel 4.1.6,
ontvangen de veiligheidsregio’s, genoemd in bijlage 1 bij dit besluit, elk
jaarlijks een bedrag van € 175.000,–.8.31.Onze Minister kan aan een veiligheidsregio een incidentele
bijdrage verstrekken.2.Een incidentele bijdrage kan onder voorwaarden worden
verleend.8.4De betaling van de ingevolge de artikelen 8.1 en 8.2 berekende
bijdrage voor de doeluitkering vindt plaats in vier gelijke termijnen op
15 januari, 15 april, 15 juli en 15 oktober.8.5Het bestuur van de veiligheidsregio besteedt de bijdrage voor de
doeluitkering aan de uitvoering van taken die aan het bestuur op grond van
artikel 10 van de wet zijn toegekend.8.6Indien de accountant een afkeurende verklaring of een verklaring
met beperking of oordeelsonthouding heeft gegeven, kan Onze Minister de
jaarlijkse bijdrage voor de doeluitkering voor een volgend jaar
verminderen.9OVERGANGS- EN SLOTBEPALINGEN9.11.De rampbestrijdingsplannen die op grond van het Besluit
rampbestrijdingsplannen inrichtingen zijn vastgesteld door de burgemeester,
blijven van kracht. Onverminderd het bepaalde in artikel 6.1.7, tweede lid,
worden zij door het bestuur van de veiligheidsregio opnieuw vastgesteld indien
deze dit nodig oordeelt.2.De rampbestrijdingsplannen die op grond van het Besluit
rampbestrijdingsplannen luchtvaartterreinen zijn vastgesteld door de
burgemeester, blijven van kracht. Zij worden door het bestuur van de
veiligheidsregio opnieuw vastgesteld indien deze dit nodig oordeelt.9.2Een aanwijzing, vastgesteld op grond van artikel 4 van het
Besluit bedrijfsbrandweren, blijft van kracht met dien verstande dat de
aanwijzing kan worden ingetrokken of de bij de aanwijzing gestelde eisen kunnen
worden gewijzigd met toepassing van de artikelen 7.4 tot en met 7.6.9.3Dit besluit treedt in werking op het tijdstip waarop de Wet
veiligheidsregio’s in werking treedt.9.4Dit besluit wordt aangehaald als: Besluit
veiligheidsregio’s.Lasten en bevelen dat dit besluit met de daarbij behorende nota van
toelichting in het Staatsblad zal worden geplaatst.Het advies van de Raad van State is openbaar gemaakt door terinzagelegging bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties.Tevens zal het advies met de daarbij ter inzage gelegde stukken worden opgenomen in de Staatscourant.’s-Gravenhage,24 juni 2010BeatrixDe Staatssecretaris van
Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties,A. Th.
B.Bijleveld-SchoutenUitgegeven de eerste juli 2010De Minister van
Justitie,E. M. H.Hirsch
BallinBijlage 1, behorende bij artikel 4.1.6, eerste lid
De veiligheidsregio’s die een
ontsmettingseenheid voor grootschalige chemische, biologische, radiologische en
nucleaire incidenten hebben, zijn:De omliggende veiligheidsregio’s
zijn:GroningenFryslânDrentheNoord- en Oost-GelderlandIJssellandTwenteGelderland-MiddenGelderland-ZuidBrabant- ZuidoostBrabant-NoordLimburg-NoordLimburg-ZuidAmsterdam-AmstellandFlevolandGooi en VechtstreekKennemerlandNoord-Holland-NoordZaanstreek-WaterlandUtrechtRotterdam-RijnmondZuid-Holland-ZuidMidden- en West-BrabantZeelandHaaglandenHollands Midden
Bijlage 2, behorende bij artikel 8.1, eerste lidHet voor het vaste en variabele deel van de doeluitkering
beschikbare bedrag wordt verdeeld op grond van de volgende formule:vast bedrag + (woonruim * € 0,97) +
(oppbeb * € 46,10) – (OAD * € 0,195) + (kernen *
€ 447,00) + (opptot * € 1,60) + (hoofdvaar * € 5.125,422) + (BRZO * € 4.967,021) + (inwo *
€ 0,21)]*uitkeringsfactor
Structuurkenmerk of maatstafBetekenisVindplaats structuurkenmerk in bijlage 2 van het Besluit
financiële verhouding 2001 of andere bronnenvast bedrageen gelijk bedrag per veiligheidsregioopptottotale oppervlakte van gemeente land en binnenwater (biwa)
in hectaren + oppervlakte buitenwater (buiwa) in hectarentabelnummers 16, 19 en 20woonruimaantal woonruimtentabelnummer 24inwoaantal inwonerstabelnummer 2oppbeboppervlakte van de bebouwing in hectarentabelnummer 21 oadomgevingsadressendichtheid woonruimtentabelnummer 32 kernenaantal woonkernen in de gemeentetabelnummer 36hoofdvaarlengte van hoofdvaarwegen per kilometer in het
hoofdvaarwegennetMinisterie van Verkeer en Waterstaat, database Vaarwegen in
Nederland (VIN)Brzobedrijven met een bepaalde hoeveelheid gevaarlijke stoffen,
genoemd in artikel 8 van het Besluit risico’s zware ongevallen 1999 (Brzo)Ministerie van VWS, RIVM-bestand Brzo-bedrijvenuitkeringsfactorhet quotiënt van het beschikbare totaalbedrag verminderd
met de bedragen bedoeld in artikel 8.2 en de som van a) de producten die wordt
verkregen door voor iedere verdeelmaatstaf het aantal eenheden te
vermenigvuldigen met het bedrag per eenheid en b) de vaste bedragen
De vaststelling van het aantal eenheden per structuurkenmerk of
maatstaf geschiedt naar de toestand op 1 januari voorafgaand aan het
uitkeringsjaar. NOTA VAN TOELICHTINGAlgemeen1InleidingIn dit besluit worden voorschriften gegeven over de inrichting
van de organisatie en de uitvoering van de taken door de veiligheidsregio’s op
het gebied van de rampenbestrijding en crisisbeheersing, brandweerzorg,
geneeskundige hulpverlening en de financiën. Hierbij is het uitgangspunt dat de
veiligheidsregio’s primair verantwoordelijk zijn voor de inrichting van de
brandweer, de GHOR1De GHOR is volgens de definitie in artikel 1 van de wet:
de geneeskundige hulpverleningsorganisatie in de regio, belast met de
coördinatie, aansturing en regie van de geneeskundige hulpverlening en met de
advisering van andere overheden en organisaties op dat gebied. en de meldkamer en voor de organisatie van de
rampenbestrijding, crisisbeheersing en de geneeskundige hulpverlening.De in dit besluit gestelde eisen hebben als doel een hoger
veiligheidsniveau te bereiken en uniformiteit bij het leveren van bijstand te
waarborgen. Met dit besluit wordt tevens beoogd een basis te leggen voor het
multidisciplinaire optreden bij de rampenbestrijding en de crisisbeheersing. De
eisen zien toe op de organisatie die nodig is bij een ramp of crisis waarbij
een onmiddellijke en volledige inzet van de organisatie voor de
rampenbestrijding en crisisorganisatie noodzakelijk is. Deze eisen hebben dan
ook niet alleen betrekking op de organisatie van de brandweer en de
geneeskundige hulpverlening, maar ook op politie en, voor zover het gaat om
bevolkingszorg, op gemeenten.Een deel van de voorschriften zoals die in de hoofdstukken 6, 7
en 8, komt voort uit eerdere wetgeving. Deze regelgeving is voor een deel, al
dan niet aangepast, overgenomen in dit besluit. Andere grondslagen zoals die in
artikel 18, eerste lid, zijn nieuw, hierbij gaat het onder andere om regels
over:
–de brandweer en de voor de brandweer vast te stellen
opkomsttijden, de GHOR en de meldkamer;
–de organisatie van de rampenbestrijding, de
crisisbeheersing en de geneeskundige hulpverlening;
–de gemeentelijke bevolkingszorg in het kader van
rampenbestrijding en crisisbeheersing.
In de hoofdstukken 2 tot en met 4 worden eisen gesteld aan de
organisatie van de rampenbestrijding en crisisbeheersing en de
brandweer. In hoofdstuk 5 worden eisen gesteld aan afspraken die het bestuur
van de veiligheidsregio maakt met de instellingen als bedoeld in artikel 33 van
de Wet veiligheidsregio’s (verder te noemen: de wet), zijnde zorginstellingen,
zorgaanbieders, ambulancevervoerders en regionale gezondheidsdiensten. In de
hoofdstukken 6, 7 en 8 wordt nadere uitwerking gegeven aan respectievelijk de
eisen voor de rampbestrijdingsplannen van aangewezen inrichtingen en
luchthavens, de bedrijfsbrandweer en de financiering van de veiligheidsregio’s.
Eisen aan het personeel van de brandweer en de GHOR worden in een aparte
algemene maatregel van bestuur uitgewerkt.De bepalingen in paragraaf 1 van hoofdstuk 6 zijn overgenomen
uit het Besluit rampbestrijdingsplannen inrichtingen en vloeien voor een deel
voort uit de richtlijn nr. 96/82/EG van de Raad van de Europese Unie van
9 december 1996 (PbEG 1997 L 10) betreffende de beheersing van de gevaren van
zware ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken (Seveso-II), laatst
gewijzigd bij Verordening (EG) nr. 1137/2008 (PbEU 2008 L 311). In paragraaf
6.2 van deze toelichting is de bij de implementatie behorende
transponeringstabel opgenomen.De bepalingen in paragraaf 2 van hoofdstuk 6 zijn overgenomen
uit het Besluit rampbestrijdingsplannen luchtvaartterreinen.De bepalingen in paragraaf 3 van hoofdstuk 6 zijn overgenomen
uit paragraaf 2 van het Besluit rampbestrijdingsplannen inrichtingen en vloeien
voor een deel voort uit de richtlijn nr. 2006/21/EG van het Europees Parlement
en de Raad van de Europese Unie van 15 maart 2006 betreffende het beheer van
afval van winningsindustrieën en houdende wijziging van Richtlijn 2004/35/EG
(PbEU L 102) die destijds is geïmplementeerd in het Besluit beheer
winningsafvalstoffen. In paragraaf 6.3 van deze toelichting is de bij de
implementatie behorende transponeringstabel opgenomen.Een overzicht van de onderwerpen en grondslagen van dit besluit
is hieronder opgenomen.
Onderwerp Grondslag in de Wet veiligheidsregio’sEisen aan brandweer, opkomsttijden, GHOR, de meldkamer,
de organisatie van de rampenbestrijding, de crisisbeheersing en de
geneeskundige hulpverlening en aan de gemeentelijke bevolkingszorg.NieuwHoofdstuk 2, 3, en 4 Artikel 18, eerste lidInhoud afspraken met zorgaanbieders e.d.NieuwHoofdstuk 5 Artikel 33, vierde lidCategorieën inrichtingen en luchthavens aanwijzen voor
een rampbestrijdingsplanBestaand met technische aanpassingenHoofdstuk 6 Artikel 17, eerste en tweede lidAanwijzing inrichtingen bedrijfsbrandweerBestaand met technische en inhoudelijke
aanpassingenHoofdstuk 7 Artikel 31, vierde lidRegels uitvoering artikel 55 financiële bepalingenBestaand met technische en inhoudelijke
aanpassingenHoofdstuk 8 Artikel 55, vijfde lid
2Eisen aan Rampenbestrijding en CrisisbeheersingHet is van groot belang dat bij de rampenbestrijding en de
crisisbeheersing in de eerste acute fase de crisisorganisatie vlot en als
geheel start met de uitvoering van haar taken om de gevolgen van de ramp of
crisis vanaf het eerste moment efficiënt en effectief te kunnen
bestrijden.Om die reden stelt dit besluit eisen aan de crisisorganisatie
in die situaties waarbij een onmiddellijke en totale opschaling noodzakelijk
is. De gedachte achter het uitsluitend normeren van de prestaties en de
organisatie voor het grootschalige en onmiddellijke optreden, is dat deze
organisatie ook in staat is om de lagere alarmeringsniveaus goed uit te voeren.
Op deze wijze zijn alle organisatie-elementen uit het referentiekader
Gecoördineerde Regionale Inzetprocedure (GRIP)2Referentiekader GRIP, Veiligheidskoepel, september
2006.In de GRIP-procedure wordt onderscheid gemaakt in
verschillende opschalingstadia. Afhankelijk van de aard en omvang van het
incident wordt een deel of het geheel van de hoofdstructuur van de
crisisorganisatie gealarmeerd. De opschaling kan afhankelijk van de
omstandigheden stap voor stap gebeuren of ineens. vastgelegd, blijft getrapte opschaling mogelijk en kan er
adequaat gereageerd worden.
Niveau Reikwijdte incidentActivering hoofdstructuurGRIP 1BronbestrijdingCommando Plaats Incident (COPI)GRIP 2Bron- en EffectbestrijdingCOPI + Operationeel Team (OT)GRIP 3Bedreiging van het welzijn van de bevolkingCOPI + OT + Gemeentelijk BeleidsteamGRIP 4gemeentegrensoverschrijdend, eventueel schaarsteCOPI + OT + Regionaal Beleidsteam
De eisen in het besluit dragen bij aan een uniforme structuur en
werkwijze bij de rampenbestrijding en crisisbeheersing in alle regio’s. Hiermee
is ook de interregionale bijstand en het bovenregionaal optreden gediend.
Bijstand is een belangrijk uitgangspunt voor de organisatie van de
rampenbestrijding en crisisbeheersing. Geen enkele regio is in staat voldoende
capaciteit te onderhouden voor de zwaarste ramp- en crisisscenario’s. In de wet
is hierin al voorzien op de volgende wijze. Uit het risicoprofiel van de regio
en het beleidsplan dat daarop is gebaseerd, blijken de beoogde operationele
prestaties van de regio. Deze zullen met de eigen capaciteit alleen in de regel
niet gerealiseerd kunnen worden. De veiligheidsregio’s moeten hun behoefte aan
bijstand in overleg met de aangrenzende regio’s zeker stellen. Dit is onderdeel
van de verplichte afstemming van het beleidsplan en het crisisplan op die van
de aangrenzende regio’s. De crisisorganisatie van de veiligheidsregio moet in
staat zijn om de bijstand te kunnen opnemen en aansturen. Tevens moeten
veiligheidsregio’s in staat zijn om vlot bijstand te kunnen verlenen.
Informatie, communicatie en de wijze van optreden moeten uitwisselbaar zijn. De
hiervoor vereiste uniformiteit wordt in dit besluit op een aantal belangrijke
punten geregeld.In 2004 heeft de Minister van Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties (BZK) aan de Tweede Kamer der Staten-Generaal3Kamerstukken II 2003/04,
26956, nr.
19. toegezegd basisvereisten te formuleren voor het
functioneren van de hoofdstructuur, deze te toetsen en op termijn vast te
leggen in regelgeving om de kwaliteit te borgen. Om die toezegging gestand te
doen heeft de minister het Landelijk Beraad Crisisbeheersing (LBCB) gevraagd
hierover een advies uit te brengen. In november 2006 heeft het LBCB dit advies
uitgebracht. De Minister van Binnenlandse Zaken heeft dit rapport op
27 februari 2007 met een circulaire4Circulaire basisvereisten, Ministerie van BZK, 27
februari 2007, kenmerk 2007-0000047695. aangeboden aan het veld. De toegezegde toetsing heeft
plaatsgevonden in 2007 en heeft enkele bijstellingen ten opzichte van het
oorspronkelijke LBCB-rapport tot gevolg gehad. De rapportage is in maart 2008
aangeboden aan het Veiligheidsberaad, de colleges van burgemeesters en
wethouders, de commissarissen van de Koningin, het Interprovinciaal Overleg, de
korpschefs, de regionale brandweercommandanten, de regionaal geneeskundig
functionarissen, het Nederlands Politie Instituut, het Nederlands Instituut
Fysieke Veiligheid, de Raad voor de multidisciplinaire informatievoorziening,
de Vereniging van Nederlandse Gemeenten, de Nederlandse Vereniging voor
Brandweer en Rampenbestrijding, het Beraad van GHOR-burgemeesters, GGD
Nederland en de Raad van hoofdcommissarissen.5Brief BZK van 10 maart 2008.De basisvereisten zoals die zijn aangedragen door het LBCB zijn
met enkele aanpassingen naar aanleiding van de voornoemde toetsing vrijwel
integraal overgenomen in hoofdstuk 2 van dit besluit. Samen vormen ze de basis
voor het crisismanagement. Het zijn de randvoorwaarden voor het starten en
functioneren van de crisisorganisatie. Het gaat om de volgende processen:
–Alarmering
–Opschaling
–Leiding en Coördinatie
–Informatiemanagement.
Organisatie van de rampenbestrijding en
crisisbeheersingHet bestuur van de veiligheidsregio heeft de
verantwoordelijkheid voor de organisatie van de rampenbestrijding en de
crisisbeheersing (artikel 10, onderdeel d, van de wet). De organisatie,
verantwoordelijkheden, taken en bevoegdheden in het kader van de
rampenbestrijding en de crisisbeheersing, worden vastgelegd in het regionaal
crisisplan (artikel 16, eerste lid, van de wet). Het regionaal crisisplan is
een operationeel plan en moet afgestemd zijn met de crisisplannen van de
aangrenzende regio’s.Het organiseren van de rampenbestrijding en crisisbeheersing is
niet alleen gericht op activiteiten van de veiligheidsregio, maar ook op het
multidisciplinaire optreden met andere organisaties zoals politie, gemeenten en
geneeskundige hulpverleners. Onderdelen van deze organisaties maken dan ook
deel uit van de hoofdstructuur van de rampenbestrijding en crisisbeheersing,
verder de crisisorganisatie genoemd. De crisisorganisatie is verantwoordelijk
voor de (operationele) aansturing van de rampenbestrijding en crisisbeheersing.
De opbouw van de crisisorganisatie is eerder beschreven in het referentiekader
GRIP. Alle regio’s hebben dit referentiekader onderschreven en de onderdelen
van de crisisorganisatie zijn dan ook in iedere regio terug te vinden.Het optreden van de crisisorganisatie moet bezien worden in
samenhang met dat van mogelijke crisispartners. De
crisisorganisatie moet in staat zijn om samen met hen rampen en crises het
hoofd te bieden. Bestaande samenwerkingsafspraken met crisispartners bieden
hiervoor een vertrekpunt. Het besluit schrijft voor hoe de onderdelen van de
crisisorganisatie minimaal dienen te zijn opgebouwd. Als het bestuur van een
regio op basis van het risicoprofiel besluit om andere crisispartners, zoals
vertegenwoordigers van een energiebedrijf of een waterschap, toe te voegen,
vormt het besluit hiervoor geen beletsel. Voor de functionarissen die de
onderdelen van de hoofdstructuur bezetten zijn in of krachtens het Besluit
personeel veiligheidsregio’s vakbekwaamheidseisen opgenomen die noodzakelijk
zijn voor hun functioneren. De functieaanduidingen in dit besluit zijn ontleend
aan het Besluit personeel veiligheidsregio’s.De hoofdstructuur van de crisisorganisatie omvat alle
onderdelen van de crisisorganisatie die belast zijn met leiding en coördinatie
van de inzet van hulpverleningseenheden. Hier wordt gedoeld op de meldkamer,
het commando plaats incident, het team bevolkingszorg, het regionaal
operationeel team en het gemeentelijk beleidsteam of het regionaal
beleidsteam.De meldkamer speelt op dit gebied vooral in de eerste fase
van de ramp of crisis een belangrijke rol. Ten eerste ontvangt ze de meldingen
en stelt op basis daarvan vast welke onderdelen van de crisisorganisatie gealarmeerd
moeten worden. Ten tweede is zij belast met het geven van een zo volledig
mogelijke beschrijving van het incident aan de onderdelen van de
hoofdstructuur. De meldkamer blijft gedurende de bestrijding van de ramp of
crisis onmisbaar als informatieknooppunt. Zij zal in de regel ondersteunend
zijn aan het regionaal operationeel team (ROT) op het gebied van de
informatievoorziening.De politietaak op de luchthavens en militaire terreinen is
toegewezen aan de Koninklijke Marechaussee (artikel 6, eerste lid, Politiewet
1993). Dat betekent dat, indien van toepassing, er een directe aansluiting van
die organisatie op de hoofdstructuur van rampenbestrijding en crisisbeheersing
van de veiligheidsregio moet zijn.Tevens moet het operationele optreden van de Koninklijke
Marechaussee geïntegreerd zijn in het optreden van de operationele
eenheden, zoals brandweer en geneeskundige eenheden, van de veiligheidsregio.
Speciale aandacht is hierbij vereist voor de meldkamerfunctie, de
informatievoorziening en -uitwisseling en het multidisciplinair oefenen. Dit
onderwerp wordt geregeld in het convenant dat het bestuur van de
veiligheidsregio sluit met de Minister van Defensie (artikel 19, van de
wet).AlarmeringAlarmering heeft tot doel de eenheden die nodig zijn voor de
rampenbestrijding en crisisbeheersing binnen zeer korte tijd te activeren en
naar de juiste plaats te dirigeren. In de acute fase van de rampenbestrijding
en crisisbeheersing moeten alle onderdelen van de hoofdstructuur tot en met het
ROT en alle hulpverleningsdiensten die nodig zijn voor de bestrijding in één
keer worden gealarmeerd. Bij de voorbereiding op de rampenbestrijding en de
crisisbeheersing bestond een sterke oriëntatie op de kleinschalige praktijk. De
alarmering was daarbij vaak gefaseerd in tijd en kwantiteit. De opvolgende GRIP
niveaus werden daarbij gefaseerd in de tijd afgekondigd. Bij incidenten die
zich langzaam ontwikkelen, die men ziet aankomen of waarbij de omvang pas in de
loop van de tijd duidelijk wordt, ligt deze wijze van optreden voor de hand.
Bij rampenbestrijding of crisisbeheersing in de acute fase en waarbij mogelijk
veel slachtoffers vallen of grote materiële schade ontstaat, is deze
handelswijze onvoldoende. Om in die situaties geen kostbare tijd te verliezen
moet de crisisorganisatie ineens gealarmeerd worden.Het LBCB heeft in zijn advies enkele normen gesteld aan de
snelheid waarmee de meldkamer meldingen met betrekking tot rampenbestrijding en
crisisbeheersing en meldingen over reguliere incidenten, die zich gelijktijdig
afspelen, verwerkt. Uit de toetsing van deze normen bleek dat deze als niet
effectief en niet haalbaar werden beoordeeld. Om die reden zijn hierover in dit
besluit geen nadere eisen gesteld.Wel dient het bestuur van de veiligheidsregio criteria vast
te stellen voor de situaties waarin de meldkamer tot grootschalige alarmering
dient over te gaan. Dit leidt er toe dat bij een acute ramp de alarmering van
de hele hoofdstructuur van de crisisorganisatie tot en met het niveau van het
ROT wordt opgestart en dat de verantwoordelijke bestuurder wordt
gewaarschuwd.Dit betekent dat de meldkamer de alarmering zonder
tussenkomst van een andere leidinggevende in gang mag zetten. Bij een acute
ramp scheelt dit veel tijd en dat kan levens redden en schade beperken. Vanwege
de regionale diversiteit en de samenhang met het risicoprofiel is ervoor
gekozen deze verantwoordelijkheid bij het bestuur van de veiligheidsregio neer
te leggen en deze criteria niet door het Rijk te laten vaststellen.OpschalingHet doel van het proces opschaling is om steeds de juiste
hoeveelheid mensen en middelen beschikbaar te hebben voor de rampenbestrijding
en crisisbeheersing in de acute fase. Het proces omvat het activeren van de
benodigde mensen en middelen en het afstemmen van de wijze van aansturing
hiervan: de overgang van de dagelijkse situatie naar de crisisorganisatie. Ook
het waarschuwen van de relevante crisispartners en het activeren van
bijstandsafspraken met aangrenzende regio’s behoort tot dit proces.De eisen die in dit besluit worden gesteld aan de opkomsttijden
zijn gebaseerd op normen die breed in het land gehanteerd worden. Uit de
toetsing naar de haalbaarheid van deze eisen, die in 2007 is uitgevoerd door de
adviesbureaus Anderson Elfers en Felix en COT Instituut voor Veiligheids- en
Crisismanagement, kwam naar voren dat de genoemde tijden haalbaar en
realistisch zijn binnen de beperkingen van af te leggen afstanden, kosten voor
piketten en vertragende omstandigheden zoals verkeer- en weeromstandigheden.
Als de crisisorganisatie eenmaal is opgeschaald, moet zij zichzelf in stand
kunnen houden zolang als dit nodig is om de rampenbestrijding en de
crisisbeheersing tot een einde te brengen, zowel voor wat betreft de personele
bezetting als de fysieke instandhouding van de systemen en andere voorzieningen
van de crisisorganisatie. Om dit mogelijk te maken is het noodzakelijk
afspraken te maken met aangrenzende regio’s en de andere crisispartners zoals
bedoeld in de wet. Bijvoorbeeld de waterschappen, Rijkswaterstaat, defensie of
private partijen zoals nutsbedrijven.Leiding en coördinatieHet doel van leiding en coördinatie is het aansturen van de
crisisorganisatie. Het omvat de feitelijke inzet en aansturing van de
hulpverleningseenheden. Het LBCB reikt in zijn advies de zogenoemde
crisismanagementcyclus aan als instrument om dit proces in te richten. De
crisismanagementcyclus wordt op alle niveaus in de
crisisorganisatie voortdurend doorlopen en begint met het verzamelen van
informatie over de rampenbestrijding of de crisisbeheersing. Deze informatie
wordt geanalyseerd en beoordeeld. Vervolgens worden alle mogelijke acties in
kaart gebracht die kunnen leiden tot het gewenste effect. De opties worden
tegen elkaar afgewogen en er wordt beslist welk plan ten uitvoer wordt
gebracht. Ten slotte volgt de bevelvoering. In dit proces organiseert,
dirigeert en coördineert de leidinggevende van een onderdeel, eventueel
geassisteerd door een staf, de uitwerking, bekendmaking en uitvoering van het
gekozen plan. In dit besluit is de normering van de zogenoemde
crisismanagementcyclus gekoppeld aan het proces van het informatiemanagement.
Dit is namelijk cruciaal voor het kunnen doorlopen van deze cyclus.
De overige normen die het LBCB hier aanreikt zijn te beschouwen als algemene
handreikingen voor besluitvorming, die men bij het inrichten van dit proces ter
harte zou moeten nemen.InformatiemanagementHet doel van informatiemanagement is het zo snel mogelijk
verkrijgen van alle informatie die relevant is voor de rampenbestrijding en de
crisisbeheersing, en het actief beschikbaar stellen van die informatie aan de
functionarissen in de crisisorganisatie die de informatie nodig hebben. Goed
informatiemanagement is een essentiële voorwaarde voor een goed functionerende
crisismanagementcyclus. Het inrichten van het informatienetwerk van de
crisisorganisatie volgens de principes van het zogenoemde
netcentrische informatiemanagement, draagt bij aan het bereiken van dit doel.
Om die reden is ervoor gekozen in dit besluit eisen te stellen aan het
informatiemanagement die leiden tot het netcentrisch inrichten van het
informatiemanagement.Het netcentrisch informatiemanagement gaat ervan uit dat
centraal in het informatienetwerk een totaalbeeld van de rampbestrijding of
crisisbeheersing wordt bijgehouden en dat ieder onderdeel van de
crisisorganisatie een eigen beeld opbouwt van de situatie, dat complementair is
aan het totaalbeeld. Alle onderdelen van het informatienetwerk hebben toegang
tot het totaalbeeld. Zo heeft ieder onderdeel van de crisisorganisatie op elk
moment de beschikking over de meest actuele informatie over de ramp of crisis
en de wijze waarop de bestrijding wordt aangepakt. Door deze
informatieontsluiting kan ieder onderdeel van de crisisorganisatie binnen zijn
eigen bevoegdheden op basis van de beschikbare informatie de juiste
beslissingen nemen.In het besluit is een aantal gegevenscategorieën benoemd
waarnaar het totaalbeeld moet zijn ingericht (artikel 2.4.1, tweede lid). De
gegevenscategorieën zijn dusdanig generiek, dat deze voor ieder ramptype
geschikt zijn. Een uitwerking voor verschillende typen incidenten, rampen en
crises ligt voor de hand. Bij een treinramp is voor de besluitvorming andere
specifieke informatie nodig, dan bij een watersnood of grieppandemie. Dat geldt
ook voor de criteria voor grootschalige alarmering. Deze uitwerking is aan de
branche zelf.De opsomming van de categorieën waaruit het totaalbeeld wordt
opgebouwd is niet bedoeld als een rigide format dat altijd op deze manier
gepresenteerd moet worden. Afhankelijk van het doel en de omstandigheden kan er
voor gekozen worden om de gegevenscategorieën op de meest geëigende manier in
te vullen. Hierbij kan gedacht worden aan het groeperen van bepaalde informatie
rond de zwaartepunten van de besluitvorming of het grafisch weergeven van
(delen van) het totaalbeeld.Uitgangspunt is het snel verwerken en doorgeven van relevante
gegevens. Daarbij is het totaalbeeld een onmisbaar instrument om uit de
overdaad aan gegevens die in de regel bij een incident, ramp of crisis op de
crisisorganisatie afkomt de juiste informatie te filteren, die nodig is voor
een adequate besluitvorming. Daarnaast wordt hiermee duidelijk welke voor de
besluitvorming essentiële informatie nog ontbreekt en waarnaar gezocht moet
worden. Het is daarbij niet de bedoeling om eerst het de ontbrekende informatie
te zoeken voordat het totaalbeeld kan worden gedeeld. Het actueel houden van
het totaalbeeld is een continu proces.Tot nu toe is de informatievoorziening vaak nog per
organisatie georganiseerd. Er is nauwelijks informatie-uitwisseling tussen deze
organisaties. Bovendien is de doorgifte van informatie sterk hiërarchisch
georiënteerd. Dat wil zeggen dat alle informatie eerst via de verschillende
schijven in de organisatie omhoog wordt gebracht en op een hoog niveau wordt
beoordeeld. Daarna gaat de informatie naar de belanghebbende, ook dit proces
verloopt via diverse schijven. Deze wijze van informatievoorziening is niet
bevorderlijk voor de snelheid waarmee informatie doorgegeven wordt en ook niet
voor het multidisciplinaire optreden.Het netcentrisch inrichten van het informatiemanagement biedt
de mogelijkheid om informatie anders dan via de hiërarchische weg door te
geven. Dit levert tijdwinst op als andere onderdelen van de crisisorganisatie
snel moeten worden geïnformeerd over cruciale ontwikkelingen. Om dit belang
extra kracht bij te zetten en de veiligheidsregio’s te stimuleren hun
informatievoorziening voor de crisisorganisatie dusdanig in te richten dat de
informatie snel doorgegeven wordt, zijn ook enkele eisen gesteld aan de
doorgifte- en verwerkingssnelheid van de belangrijkste gegevens die tijdens de
rampbestrijding of crisisbeheersing een rol spelen.Het LBCB heeft in zijn advies voorstellen gedaan voor de
verwerkingssnelheid van verschillende typen gegevens. Hierbij werd een
onderscheid gemaakt tussen urgente gegevens en overige essentiële gegevens. Het
onderscheid tussen deze twee categorieën bleek in de praktijk moeilijk te
operationaliseren. Om die reden is dit onderscheid niet overgenomen. Alle
gegevens dienen binnen tien minuten nadat ze beschikbaar zijn gekomen verwerkt
te zijn in het eigen beeld en zo spoedig mogelijk in het totaalbeeld.3Eisen basisbrandweerzorgDe brandweer levert een belangrijke bijdrage aan de
rampenbestrijding en crisisbeheersing. Deze bijdrage kan alleen van een
kwalitatief hoog niveau zijn als de basis goed georganiseerd is. In de jaren
’90 is met het Project Versterking Brandweer (PVB) gewerkt aan
kwaliteitsverbetering van zowel de basishulpverleningsprocessen van de
brandweer als van hulpverleningsprocessen in de rampenbestrijding. Deze
kwaliteitsverbetering is verankerd in referentiekaders, handboeken en
leidraden, onder andere de concept-Leidraad Repressieve Basisbrandweerzorg en
de Leidraad Ongevalsbestrijding Gevaarlijke Stoffen. In de praktijk is echter
gebleken dat de normen niet altijd bekend zijn bij gemeenten en er verschillen
in interpretatie optreden. Door de in dit besluit gestelde eisen aan de
basisbrandweerzorg ontstaat een minimaal kwaliteitsniveau dat voor alle
gemeenten gelijk is.De eisen aan de basisbrandweerzorg in dit besluit hebben
uitsluitend betrekking op het spoedeisende optreden van de brandweer, waarbij
sprake is van brand of andere levensbedreigende zaken incidenten waarbij de
brandweer een taak heeft. De eisen aan voertuigbezetting en opkomsttijden
gelden niet voor niet-spoedeisende zaken, zoals het leegpompen van een
ondergelopen kelder of het verwijderen van een omgevallen boom.Bij het opstellen van eisen aan de basisbrandweerzorg is
nadrukkelijk een evenwicht gezocht tussen de verantwoordelijkheid van de
minister en de eigen verantwoordelijkheid van de veiligheidsregio’s en de
gemeenten. De eisen zijn gericht op het creëren van de juiste randvoorwaarden
voor het goed functioneren van de brandweer bij rampenbestrijding en
crisisbeheersing.Organisatie basisbrandweerzorgVoor de uitvoering van de brede basistaken van de
brandweerzorg worden drie soorten eenheden gebruikt. Elk brandweerkorps
(regionaal of gemeentelijk) moet binnen haar grondgebied kunnen beschikken over
elk van deze eenheden. Dit betekent niet noodzakelijkerwijs dat elk korps ook
deze eenheden zelf in bezit moet hebben, ook samenwerkingsafspraken met andere
korpsen zijn mogelijk. Het gaat hierbij om de:
a.basisbrandweereenheid;
b.ondersteuningseenheid voor hulpverlening;
c.ondersteuningseenheid voor redden en blussen op
hoogte.
Voor de functionarissen die de eenheden bezetten zijn in of
krachtens het Besluit personeel veiligheidsregio’s de functieaanduidingen en de
vakbekwaamheidseisen opgenomen die noodzakelijk zijn voor hun
functioneren.Het besluit schrijft een minimale standaardbezetting voor en
biedt het bestuur van de veiligheidsregio (respectievelijk het college van
burgemeester en wethouders) de mogelijkheid om beargumenteerd af te wijken van
deze standaardbezetting. De primaire grondslag voor afwijking is het
risicoprofiel van de regio (of de gemeente). Zo kan bijvoorbeeld een groter
brandrisico van oude binnensteden aanleiding zijn om de bezetting uit te
breiden. Aan de andere kant kan bijvoorbeeld in buitengebieden de hulpverlening
meer gediend zijn met een snelle uitruk door vier personen, dan een latere
uitruk door een voltallige standaardbezetting. Dergelijke afwijkingen kunnen
ook zijn geïndiceerd als de bebouwde omgeving daartoe aanleiding biedt en in
tunnels.Bij de keuze voor een afwijking van de standaardbezetting
dient aan drie voorwaarden te worden voldaan. Op de eerste plaats dient het
afwijken te geschieden vanuit een vakinhoudelijke motivatie. De veiligheid van
de burgers verdient bij de afwegingen een centrale plaats. De kwaliteit van de
geboden brandweerzorg moet ook bij een afwijkende bezetting van de uitrukkende
eenheid (blijven) voldoen aan de maatschappelijke behoefte aan goede
brandweerzorg.Op de tweede plaats mag de keuze voor een afwijkende
bezetting geen afbreuk doen aan de veiligheid en de gezondheid van het
brandweerpersoneel. Het bestuur dient er als een verantwoordelijk werkgever
zorg voor te dragen dat de veiligheid en de gezondheid van de werknemers,
conform artikel 3 van de Arbeidsomstandighedenwet, is geborgd bij de inrichting
van de arbeidsplaats, de werkmethoden en de te gebruiken arbeidmiddelen en
persoonlijke beschermingsmiddelen. Ook zal het bestuur, conform artikel 5 van
de Arbeidsomstandighedenwet, ten aanzien van de afwijkende bezetting vast
moeten leggen welke risico’s deze arbeidsomstandigheden voor de werknemers met
zich brengen en in deze risico-inventarisatie en -evaluatie een beschrijving
moeten opnemen van de gevaren en van de maatregelen waarmee de risico’s worden
beperkt. In dit proces dient ook voldoende aandacht te worden besteed aan het
opstellen van passende procedures en voldoende gelegenheid en tijd voor het
personeel om, conform artikel 8 van de Arbeidsomstandighedenwet, doeltreffend
te worden ingelicht over de te verrichten werkzaamheden, de aan de afwijkende
bezetting verbonden risico’s en de maatregelen ter beperking van deze risico’s.
Dit gebeurt door doeltreffend en aan de onderscheiden taken aangepaste
(interne) opleiding en oefening en onderricht ten aanzien van de nieuwe
werkwijze aan te bieden.Op de derde plaats moet de procedure waarin het
verantwoordelijke bestuur tot een besluit komt op een zorgvuldige en
ordentelijke wijze worden doorlopen. Dit proces begint met een inventarisatie
van de risico’s en het vaststellen van de noodzaak tot afwijken van de
standaardbezetting. Bespreking van plannen voor experimenten of pilots met de
ondernemingsraad (OR) ligt, op grond van de Wet op de ondernemingsraden (WOR)
en conform artikel 12 van de Arbeidsomstandighedenwet, voor de hand en is
wenselijk. Als blijkt dat de bestuurder (in de zin van de WOR) voornemens is
besluiten te nemen waar de WOR op van toepassing is – met name artikel 25 en
artikel 27 – worden relevante onderwerpen voor advies dan wel ter instemming
aan de OR voorgelegd.De consequenties van dit besluit worden uitgewerkt in het
dekkingsplan als onderdeel van het regionaal beleidsplan6Artikel 12, tweede lid sub f van de Wet
veiligheidsregio’s: een beschrijving van de voorzieningen en maatregelen,
noodzakelijk voor de brandweer om te voldoen aan de gestelde opkomsttijden. In
het dagelijkse spraakgebruik staat dit onderdeel van het beleidsplan bekend
onder de benaming «dekkingsplan».. In het regionaal beleidsplan maakt het bestuur van de
veiligheidsregio tevens inzichtelijk hoeveel capaciteit, die voldoet aan de
uniforme standaardbezetting, beschikbaar is voor de afgesproken interregionale
bijstand.Als bijstand nodig is, is het van groot belang dat het te
gebruiken materieel, zoals de tankautospuit met bijbehorende uitrusting,
uitwisselbaar is. Het is noodzakelijk dat de voertuigen en de uitrusting
daarvan voldoen aan dezelfde minimumeisen. Bij het oproepen van bijstand
(klein- en grootschalig) moet men er op kunnen vertrouwen dat de
bijstandseenheden over dezelfde operationele slagkracht beschikken als de
eenheden van het eigen korps.De tankautospuit, het hulpverleningsvoertuig, het redvoertuig
en de uitrusting dient daarom gestandaardiseerd te zijn. Het is aan de
brandweersector zelf om deze standaardisatie tot stand te brengen. De
veiligheidsregio’s zijn zelf verantwoordelijk voor het aanschaffen en beheren
van gemeenschappelijk materieel (artikel 10, onderdeel h, van de wet). De
regio’s kunnen onderling afspraken maken over de uitwisselbaarheid van dit
materieel. Mocht dit onvoldoende van de grond komen dan is het mogelijk dat ten
behoeve van de standaardisatie nadere regels worden gesteld.Opkomsttijden basisbrandweerzorgDe regels inzake brandweerzorg beogen de algemene veiligheid
van personen bij branden en gevaren te dienen. Het gaat hierbij om het redden
van levens en het voorkomen dat de brand naar belendende panden overslaat.De burger is zelf primair verantwoordelijk voor het voorkomen
van brand. Een juiste aansluiting van brandgevaarlijke installaties en
apparaten en het aanbrengen van rookmelders en brandmeldinstallaties is geen
verantwoordelijkheid van de overheid. Het bestuur van de veiligheidsregio kan
hierin adviseren doch kan deze verantwoordelijkheid niet overnemen. De normen
in dit besluit hebben niet de strekking burgers te beschermen tegen
vermogensschade.De veiligheidsregio’s en de gemeenten zijn op grond van de wet
verantwoordelijk voor het organiseren van een optimale brandweerzorg en het
vaststellen van opkomsttijden. De inrichting van de brandweerzorg is het
resultaat van een bestuurlijke kosten-batenafweging op grond van een
brandrisico-inschatting als onderdeel van het risicoprofiel dat het bestuur van
de veiligheidsregio vaststelt op grond van artikel 15 van de wet.De bestuurlijke afweging over de inrichting van de
brandweerzorg moet resulteren in het zogenoemde dekkingsplan dat, op grond van
artikel 14, tweede lid, onderdeel f, van de wet, onderdeel uitmaakt van het
beleidsplan. Het risicoprofiel vormt de basis hiervoor. Als de
brandrisico’s in beeld zijn gebracht, kunnen op basis daarvan de opkomsttijden
worden vastgesteld en de optimale spreiding van de brandweerkazernes en -posten
worden bepaald.Bij het vaststellen van de opkomsttijden vormen de tijdnormen
die in artikel 3.2.1 van dit besluit zijn opgenomen het vertrekpunt. Deze
normen gelden, tenzij het bestuur in het dekkingsplan een andere opkomsttijd
vaststelt. Het bestuur heeft de bevoegdheid om andere tijden vast te stellen
als de kosten-batenafweging, rekening houdend met het risicoprofiel, daartoe
aanleiding geeft. Het bestuur moet in het dekkingsplan duidelijk maken op welke
plaatsen een opkomsttijd geldt die afwijkt van de tabel en welke opkomsttijd
daar verwacht mag worden. De opkomsttijd mag niet hoger worden vastgesteld dan
achttien minuten.Op deze wijze wordt de bestuurlijke verantwoordelijkheid van
de veiligheidsregio’s voor een optimale brandweerzorg, de kenbaarheid van de
geldende opkomsttijden en het afleggen van verantwoording over de daarbij
gemaakte afwegingen bevorderd.In het besluit wordt het bestuur tevens verplicht om alle in
de praktijk gerealiseerde opkomsttijden te registreren. Deze registratie kan
input geven voor de periodieke herziening van het risicoprofiel en daarmee het
dekkingsplan. Uit de registratie blijkt immers of de opkomsttijden in een
bepaald gebied gehaald of overschreden worden. Die overschrijdingen kunnen
aanleiding zijn om maatregelen te nemen op het gebied van preventie,
ruimtelijke ordening of brandweerzorg.Hiermee kan beter inzicht worden verkregen over de geleverde
brandweerzorg waardoor ook verantwoording en verbetering mogelijk is.Hieronder wordt de herkomst en onderbouwing van de in het
besluit opgenomen tijdsnormen beschreven. De tijdnormen zijn ontleend aan de
handleiding Brandweerzorg inclusief de Technische Aanvulling en de Leidraad
Repressieve Basisbrandweerzorg.Bij het vaststellen van de tijdnormen is rekening gehouden
met de bestaande bouwregelgeving. Het Bouwbesluit 2003 en het Besluit
brandveilig gebruik bouwwerken vormen hiervoor de basis. Waar de
bouwregelgeving gericht is tot gebruikers en ondernemers, is dit besluit
uitsluitend gericht tot het bevoegd gezag van de brandweer.Bij de vergunningverlening voor bouwwerken wordt ervan
uitgegaan dat de brandweer binnen dertig minuten na aanvang van de brand ter
plaatse is om de bestrijding ter hand te nemen. Bij vijftien minuten
ontdekkingstijd en zeven minuten voorbereidingstijd blijven er acht minuten
over voor de opkomsttijd. Acht minuten is ook de tijd die door bestuurders en
de brandweerprofessie als een acceptabele tijd wordt beschouwd.Het effect van de brandbestrijding en de mogelijkheden tot
redding van eventuele slachtoffers nemen af met de tijd die verstrijkt, dus hoe
eerder de brandweer arriveert en begint met de bestrijding, hoe groter de
effectiviteit. De tijdfactor is opgebouwd uit de ontdekkingstijd, de
opkomsttijd en de werktijd. Uit ervaringscijfers blijkt dat de ontdekkingstijd,
de tijd van het ontstaan van de brand tot aan het ontdekken ervan gemiddeld
vijftien minuten duurt. De opkomsttijd is de tijd vanaf het moment dat de
meldkamer de melding in ontvangst neemt tot aan het moment dat de brandweer bij
de brand arriveert. In die tijd moeten de eventuele vrijwilligers nog naar de
kazerne komen, de brandweerlieden moeten zich aankleden en zich verplaatsen
naar de locatie waar de brand is. Ter plaatse is nog gemiddeld zeven minuten
nodig om een adequate inzet voor te bereiden (slangen uitrollen en aansluiten,
persoonlijke veiligheidsmaatregelen te nemen door de brandweerlieden, de
situatie verkennen en dergelijke).Voor de reddingstaak is de zelfredzaamheid van de aanwezigen
in een gebouw een belangrijke factor. De zelfredzaamheid is in hoge mate
afhankelijk van het type gebruik. In een kantoorgebouw zijn de mensen beter in
staat zichzelf te redden dan bijvoorbeeld in een verpleeghuis. Dit maakt dat
bij bepaalde bouwwerken een langere opkomsttijd acceptabel is en bij andere
bouwwerken een kortere opkomsttijd noodzakelijk is. Dit komt tot uitdrukking in
de differentiatie in de tijdnormen die in artikel 3.2.1 is aangebracht. Het is
de eigen verantwoordelijkheid van de eigenaar of beheerder van een gebouw om er
voor te zorgen dat de brandweer snel toegang heeft tot het object.De tijdnormen zijn ingedeeld naar vier objectcategorieën.
Daarnaast is er een maximale opkomsttijd van achttien minuten die in geen geval
overschreden mag worden. De tijdnormen gelden alleen voor zogenoemde
prioriteit 1 meldingen. Deze meldingen vinden ingevolge de Brancherichtlijn
optische en geluidssignalen brandweer alleen plaats bij een dringende taak van
de brandweer. Volgens diezelfde richtlijn is er sprake van een dringende taak
bij een uitruk naar een brand, brandgevaar of ongeval waarbij redelijkerwijs
kan worden verwacht of de kans aanwezig is dat een mens acuut gevaar loopt, een
uitruk naar een brand waarbij redelijkerwijs verwacht kan worden dat al dan
niet door uitbreiding acuut gevaar voor de omgeving bestaat, een uitruk na een
automatische brandmelding, een uitruk naar een gebouw waarbij de automatische
blusinstallatie in werking is getreden of een uitruk naar een ongeval met
gevaarlijke stoffen waarbij redelijkerwijs verwacht kan worden dat een mens
acuut gevaar loopt of aanzienlijke maatschappelijke of milieuschade ontstaat.
De genoemde brancherichtlijn vindt zijn grondslag in de Regeling optische en
geluidssignalen 2009.Grootschalig optredenDe bestaande werkwijze voor grootschalig optreden van brandweer
en GHOR is op dit moment aan een herziening onderhevig. Dit proces is naar
verwachting in de loop van 2009 afgerond. Daarna wordt bezien hoe de daaruit
voortvloeiende eisen een plaats kunnen krijgen in dit besluit.4Bestrijding van ongevallen met gevaarlijke stoffenOngevallen met gevaarlijke stoffen vragen om een snelle reactie
van de hulpverleners. Die snelheid is nodig om in verschillende processen,
zoals het waarschuwen en informeren van de bevolking, het redden, het
bestrijden van de bron, het ontsmetten en het verkennen en meten, adequaat op
te kunnen treden. Na de snelle eerste maatregelen kan het, als er sprake is van
een omvangrijk besmet gebied, noodzakelijk zijn maatregelen te treffen voor
langere tijd. Deze processen worden uitgevoerd door brandweereenheden en
gespecialiseerde eenheden en functionarissen in samenwerking met vele andere
diensten als geneeskundige hulpverlening, politie en diverse gemeentelijke en
landelijke diensten, zoals het Beleidsondersteunend team-milieu-incidenten, de
Milieu-ongevallendienst van het RIVM en het Landelijk informatiepunt ongevallen
gevaarlijke stoffen. De Inspectie openbare orde en veiligheid heeft een onderzoek7Brandweeroptreden bij ongevallen met gevaarlijke stoffen
(2008). uitgevoerd naar de voorbereiding en bestrijding door de
brandweer bij ongevallen met gevaarlijke stoffen. De Inspectie beveelt onder
meer aan de invulling van de (operationele) regionale functies meer te
concentreren (minder personen met meer kwaliteitsborging), alsmede bij de
invulling van de regionale expertfunctie van adviseur gevaarlijke stoffen
vanwege het op peil houden van de vakbekwaamheid te kiezen voor interregionale
samenwerking. Dit besluit verplicht niet tot deze interregionale samenwerking,
maar het laat die mogelijkheid wel open.Incidenten met gevaarlijke stoffen kunnen grofweg in drie
categorieën worden ingedeeld. In de eerste plaats zijn er de veelal kleinere
incidenten waarbij er slechts gevaar is voor de directe omgeving. Het betreft
dan bijvoorbeeld lekkages van vaten, flenzen en aansluitingen. Als effectgrens
voor dit type incidenten kan in de praktijk een maximale afstand van zo’n
honderd meter worden gehanteerd. Incidenten van dit type komen enkele honderden
malen per jaar voor in Nederland.In de tweede plaats zijn er de incidenten waarbij een groter
gebied wordt bedreigd Dit zijn incidenten waarbij giftige gassen in grotere
hoeveelheden of gedurende een langere tijd vrijkomen. Ook ongevallen met
brandbare gassen zoals LPG horen daartoe. Ten derde kunnen grote branden
waarbij gevaarlijke stoffen betrokken zijn, grote omgevingseffecten
veroorzaken. Incidenten van dit type komen in Nederland enkele tientallen keren
per jaar voor.Het gebied waarin het ongeval wordt bestreden kan in tweeën
worden verdeeld: het brongebied en het effectgebied. Het brongebied is het
gebied waar alles zich bevindt wat te maken heeft met de directe
ongevalsbestrijding. In dit gebied bevindt zich het betrokken object of
voertuig en het werkveld van de brandweer en de andere hulpverleningsdiensten.
Het effectgebied is het verder weg gelegen gebied waarbinnen de gevaarlijke
stoffen zich verspreiden en mogelijke gezondheids- of milieuschade aanrichten.
In dit gebied kan het nodig zijn maatregelen ten aanzien van de bevolking of
het milieu te nemen.Organisatie bestrijding ongevallen gevaarlijke
stoffenBij incidenten met gevaarlijke stoffen wordt altijd gestart
vanuit de basisbrandweerzorg. De eerst aankomende brandweereenheid richt zich
op het verkennen, redden en, voor zover mogelijk met de beperkte middelen,
bestrijden van de bron. Daarvoor is de basisbrandweereenheid uitgerust met
diverse persoonlijke beschermingsmiddelen en zijn de manschappen opgeleid voor
dit type werkzaamheden.Daarnaast zijn er in elke regio eenheden en functionarissen
beschikbaar die gespecialiseerd zijn in de bestrijding van ongevallen met
gevaarlijke stoffen en het verkennen en meten. Zij kunnen optreden in het
brongebied en de ontsmetting van de hulpverleners en burgers uitvoeren. Ze
kunnen meten en verkennen (meetploegen), of beschikken over specifieke kennis
en kunde (adviseur gevaarlijke stoffen, meetplanleider). Deze eenheden en
functionarissen hebben de beschikking over aanvullende middelen, zoals
meetapparatuur, gaspakken, ontsmettingsmiddelen, schuimvoerende armaturen,
afdichtingsmiddelen, adsorberende middelen, en waterschermen. De
organisatorische inrichting hiervan wordt ten behoeve van de bovenregionale
samenwerking vastgelegd. Een eenheid voor de bestrijding van ongevallen met
gevaarlijke stoffen (eenheid OGS) moet flexibel ingezet kunnen worden binnen en
buiten de eigen regiogrenzen.Voor de functionarissen die in het kader van de
ongevalsbestrijding gevaarlijke stoffen in dit besluit zijn genoemd, zijn in of
krachtens het Besluit personeel veiligheidsregio’s de functieaanduidingen en de
vakbekwaamheidseisen opgenomen die noodzakelijk zijn voor hun
functioneren.Vanwege de zeer lage frequentie van voorkomen van grootschalige
ongevallen met chemische, biologische, radiologische en nucleaire
(CBRN-)middelen is er voor gekozen om de benodigde kennis, materieel en
vaardigheden bij grootschalige CBRN-incidenten te concentreren in zes
CBRN-steunpuntregio’s. Door middel van deze zes steunpuntregio’s is het actueel
houden van de benodigde kennis, het beheer en de adequate bediening van
specifieke CBRN-materiaal beter gewaarborgd. De zes CBRN-steunpuntregio’s zijn
gekozen vanwege de geografische spreiding over Nederland of hun risicoprofiel
met betrekking tot CBRN-incidenten. De manschappen en het materieel van de zes
CBRN-steunpuntregio’s zijn aanvullend op de basisorganisatie voor de
bestrijding van ongevallen met gevaarlijke stoffen, zoals die in elke regio
aanwezig moet zijn.OpkomsttijdenJuist vanwege het bijzondere karakter van de incidenten met
gevaarlijke stoffen is snel en zorgvuldig handelen van levensbelang. Vele
andere hulpdiensten zijn afhankelijk van het functioneren van de brandweer bij
dit soort incidenten. Daarom worden operationele prestaties voor de meetploeg,
de meetplanleider, de eenheid OGS en de adviseur gevaarlijke stoffen in dit
besluit vastgelegd. De opkomsttijden zijn ontleend aan de leidraad
ongevalsbestrijding gevaarlijke stoffen8Ministerie van BZK en Nibra, 2001.. Ook de opkomsttijd voor de ontsmettingseenheid voor
grootschalige CBRN-incidenten wordt vastgelegd.Materieel en uitrustingVanuit het oogpunt van uitwisselbaarheid en interoperabiliteit
is het noodzakelijk dat het materieel van de OGS-eenheden aan dezelfde
minimumeisen voldoet. Daarnaast is het, meer nog dan bij de basisbrandweerzorg,
van belang dat de eenheden beschikken over een vaste materiële uitrusting. Bij
het verlenen van bijstand moet de ontvangende regio op voorspelbare slagkracht
en modaliteiten kunnen rekenen. De beoogde standaardisatie van dit materiaal
moet de brandweersector zelf tot stand brengen. Hierover kunnen bij
ministeriële regeling eisen gesteld worden.5Eisen afspraken geneeskundige hulpverleningDe GHOR coördineert een doelmatige geneeskundige hulpverlening
bij zware ongevallen, rampen en crises. Het bestuur van de veiligheidsregio
legt voor de GHOR de ambities en taken vast. Deze ambities en taken zijn
gebaseerd op de in het gebied aanwezige risico’s. Hierbij wordt rekening
gehouden met het in de regio aanwezige hulp(zorg)verleningspotentieel.Op basis van wettelijke vereisten in regelgeving van de Minister
van Volksgezondheid, Welzijn en Sport leggen zorginstellingen vast hoe zij
tijdens de rampenbestrijding of crisisbeheersing de kwaliteit van hun
zorgproces willen borgen. Dat maakt afstemming en goede afspraken tussen deze
instellingen en de veiligheidsregio’s noodzakelijk.In dit besluit wordt bepaald waarover afspraken moeten worden
gemaakt tussen het bestuur van de veiligheidsregio en de in de veiligheidsregio
werkzame instellingen, zorgaanbieders, vergunninghouders en diensten met een
taak binnen de geneeskundige hulpverlening (artikel 33, van de wet). Er worden
geen inhoudelijke eisen gesteld aan de te maken afspraken. Bij het maken van de
afspraken moet rekening worden gehouden met de taakinhoud en afspraken die al
in de zorg bestaan.De Minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport bepaalt in
overleg met de Minister van BZK welke zorgaanbieder welke taak heeft binnen de
geneeskundige hulpverlening en legt dit zo nodig vast binnen de zorgregelgeving.
Over de wijze van uitvoering van die taken worden, volgens binnen de zorg
geldende systematiek, prestaties afgesproken en zo nodig normen gesteld. Deze
normen sluiten aan bij de kwaliteitseisen van de reguliere zorg. Het bestuur
van de veiligheidsregio sluit hierop aan bij het maken van afspraken.Hierbij valt in elk geval te denken aan het volgende. Voor
ziekenhuizen is bepaald dat zij afspraken maken met de GHOR over hun inzet bij
opgeschaalde hulpverlening (artikel 4, Wet toelating zorginstellingen).
Hiervoor is een landelijk referentiekader ontwikkeld in de vorm van de Leidraad
voor het Ziekenhuis Rampen Opvang Plan (ZiROP).Daarnaast is voor de ambulancevoorziening in artikel 4 van de
Wet ambulancezorg bepaald dat bij ministeriële regeling eisen worden
vastgesteld over de uitvoering van taken in het kader van de geneeskundige
hulpverlening bij ongevallen en rampen.Ten derde voeren GGD’en op grond van de Wet publieke gezondheid
taken uit in de geneeskundige hulpverlening. De directeur GHOR maakt deel uit
van de directie van de GGD en borgt op deze wijze een gecoördineerde aanpak van
de openbare gezondheidszorg.6Rampbestrijdingsplannen voor inrichtingen en
luchthavens6.1AlgemeenBij algemene maatregel van bestuur kunnen categorieën
inrichtingen en luchthavens worden aangewezen waarvoor het bestuur van de
veiligheidsregio een rampbestrijdingsplan vaststelt (artikel 17, van de wet).
In dat plan worden de maatregelen opgenomen die bij een ramp in die categorieën
inrichtingen dan wel op die luchthavens moeten worden genomen.In dit besluit worden regels gesteld met betrekking tot
rampbestrijdingsplannen voor een deel van de inrichtingen waarop Richtlijn
96/82/EG van 9 december 1996 betreffende de beheersing van de gevaren van zware
ongevallen waarbij gevaarlijke stoffen zijn betrokken, de zogeheten Seveso
II-richtlijn, van toepassing is. Deze richtlijn schrijft voor dat voor deze
inrichtingen door de overheid een extern noodplan (i.c. het
rampbestrijdingsplan) moet worden gemaakt waarin bepaalde onderwerpen aan de
orde moeten komen. Voorts schrijft de richtlijn voor dat eens in de drie jaar
moet worden bekeken of het plan moet worden herzien en bijgewerkt. Het plan
moet eens in de drie jaar worden geoefend. De bevolking moet bij het opstellen
van het plan worden betrokken. Gelet op deze richtlijnbepalingen is destijds
het Besluit rampbestrijdingsplannen inrichtingen vastgesteld. Ingevolge
richtlijn nr. 2006/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 15 maart 2006 betreffende het beheer van afval van winningsindustrieën
(PbEU L102) is destijds in paragraaf 2 van het Besluit rampbestrijdingsplannen
inrichtingen bepaald dat rampbestrijdingsplannen opgesteld dienen te worden
voor rampen in afvalvoorzieningen categorie A als bedoeld in artikel 1.1,
eerste lid, van de Wet milieubeheer. Met de inwerkingtreding van de wet is de
grondslag onder het Besluit rampbestrijdingsplannen inrichtingen vervallen en
zijn de betreffende bepalingen opgenomen in dit besluit (paragraaf 1 en 3 van
hoofdstuk 6). De wet legt de taak van het vaststellen van een
rampbestrijdingsplan neer bij het bestuur van de veiligheidsregio.In dit besluit worden ook regels gesteld met betrekking tot
rampbestrijdingsplannen voor luchthavens (paragraaf 2 van hoofdstuk 6). De
bepalingen van het Besluit rampbestrijdingsplannen luchtvaartterreinen zijn
overgenomen in dit besluit, met dien verstande dat rekening is gehouden met het
feit dat de wet de taak van het vaststellen van een rampbestrijdingsplan
neerlegt bij het bestuur van de veiligheidsregio. Daarnaast is rekening
gehouden met enkele wijzigingen in de luchtvaartregelgeving. De verplichting
tot het vaststellen van een rampbestrijdingsplan geldt voor de
luchthavens (en hun onmiddellijke omgeving) die op grond van de
Brandweerregeling burgerluchtvaartterreinen 2004 zijn ingedeeld in
brandrisicoklasse 3 of hoger en de daarmee gelijkgestelde militaire
luchthavens. Het besluit noemt de onderwerpen waaraan aandacht moet worden
besteed en er worden periodieke oefeningen voorgeschreven. Belanghebbenden
moeten bij het opstellen van het plan worden betrokken.6.2Transponeringstabel met betrekking tot de richtlijn nr.
96/82/EG van de Raad van de Europese Unie van 9 december 1996 (PbEG L 10)
betreffende de beheersing van de gevaren van zware ongevallen waarbij
gevaarlijke stoffen zijn betrokken, voor zover deze richtlijn voorschriften
bevat die betrekking hebben op rampbestrijdingsplannen
96/82/EGBesluit rampbestrijdingsplannen inrichtingenBesluit veiligheidregio’sartikel 11, eerste lid, onder cartikel 1artikel 6.1.1artikel 11, tweede lid, met inbegrip van bijlage
IVartikel 3artikel 6.1.3artikel 11, derde lid, voor wat betreft externe
noodplannenartikelen 4 en 5artikelen 6.1.4 en 6.1.5artikel 11, vierde lid, voor wat betreft externe
noodplannenartikel 7artikel 6.1.7artikel 13, derde lidartikel 8, tweede lidartikel 6.1.8, tweede lid
6.3Transponeringstabel met betrekking tot de richtlijn
nr. 2006/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van
15 maart 2006 betreffende het beheer van afval van winningsindustrieën (PbEU
L 102), voor zover deze richtlijn voorschriften bevat die betrekking hebben op
rampbestrijdingsplannen
2006/21/EGBesluit rampbestrijdingsplannen inrichtingenBesluit veiligheidregio’sartikel 6, derde lid, derde alineaartikelen 8a en 8bartikelen 6.3.1 en 6.3.2artikel 6, vierde lid, onderdelen a t/m dartikel 8a, tweede lid, juncto artikel 3artikel 6.3.1, tweede lid, juncto artikel 6.1.3artikel 6, vijfde lidartikel 8c juncto artikel 4artikel 6.3.3 juncto artikel 6.1.4
7BedrijfsbrandweerDe bepalingen in hoofdstuk 7 van dit besluit zijn afkomstig uit
het Besluit bedrijfsbrandweren. Naar aanleiding van een evaluatie van voornoemd
besluit zijn adviezen uitgebracht ter verbetering. Op basis van deze adviezen
zijn de bepalingen op een aantal punten aangepast9 «Adviezen ter verbetering van het Besluit bedrijfsbrandweren» van de Begeleidingscommissie Herziening Besluit bedrijfsbrandweren, september 2007..Hoofdstuk 7 bevat nadere regels om tot aanwijzing van een
bedrijfsbrandweer over te gaan bij die inrichtingen die, in geval van een brand
of ongeval, een bijzonder gevaar kunnen opleveren voor de openbare veiligheid.
Wat betreft het bevoegd gezag vloeit uit artikel 31 van de wet voort dat dit
gezag niet langer burgemeester en wethouders is maar het bestuur van de
veiligheidsregio. In hoofdstuk 7 is bepaald welke inrichtingen voor een
aanwijzingsprocedure in aanmerking kunnen komen en bevat regels over de
werkwijze en de procedure van aanwijzing.Evenals in het voormalige Besluit bedrijfsbrandweren blijft
«bijzonder gevaar voor de openbare veiligheid» het kernbegrip, met dien
verstande dat de beoordeling van dit begrip thans door het bestuur van de
veiligheidsregio, als medeverantwoordelijke voor de brand- en
ongevalsbestrijding, plaatsvindt. Onveranderd blijft ook het uitgangspunt van
de beoordelingsvrijheid die het bestuur toekomt bij het uitoefenen van zijn
aanwijzingsbevoegdheid.Nadat het bevoegd gezag een rapport inzake de bedrijfsbrandweer
van de inrichting heeft ontvangen, vindt een beoordeling plaats van de vraag of
de inrichting bij brand of ongeval een bijzonder gevaar voor de openbare
veiligheid kan opleveren. Blijkt uit het rapport dat dit niet het geval is, dan
vindt geen aanwijzing plaats. Blijkt uit het rapport dat dit wel het geval is,
dan kan een aanwijzing volgen en dient de inrichting over een bedrijfsbrandweer
te beschikken. De aanwijzing moet betrekking hebben op de mensen en de middelen
die beschikbaar zijn in de inrichting. Een aanwijzing die alleen betrekking
heeft op mensen of alleen op middelen, is dan ook geen aanwijzing in de zin van
artikel 31 van de wet en hoofdstuk 7. Dat betekent uiteraard niet dat het
bevoegd gezag en de inrichting geen afspraken, al dan niet in het kader van de
vergunningverlening op grond van de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht,
kunnen maken over het treffen van voorzieningen waardoor een aanwijzing kan
worden voorkomen.Dat niet langer burgemeester en wethouders, maar het bestuur van
de veiligheidsregio als bevoegd gezag ten aanzien van de bedrijfsbrandweer
optreedt, wil niet zeggen dat de basisbrandweerzorg op lokaal niveau geen rol
meer speelt bij de aanwijzing. Ongeacht de vraag of de overheidsbrandweer
lokaal dan wel regionaal is georganiseerd, dient bij het beoordelen van het
door de inrichting opgestelde brandweerrapport rekening te worden gehouden met
het niveau en de capaciteit van die overheidsbrandweer.Daarnaast dient de feitelijke bijdrage en sterkte van de
bedrijfsbrandweer te worden beschouwd in relatie tot de overheidsbrandweer aan
de ene kant en de preventieve en repressieve maatregelen die het bedrijf heeft
getroffen, aan de andere kant. De bedrijfsbrandweer behoort tot de repressieve
maatregelen. Praktijkervaringen met het Besluit bedrijfsbrandweren hebben
geleid tot het inzicht dat naar mate meer geïnvesteerd wordt in maatregelen op
het vlak van preventie en preparatie, de repressieve maatregelen tot een
doelmatiger schadebeperking leiden. Met nadruk wordt erop gewezen dat voorkomen
moet worden dat een integrale benadering van de taken van de overheidsbrandweer
enerzijds en van de bedrijfsbrandweer anderzijds ertoe leidt dat het bevoegd
gezag een eventueel tekortschietende basisbrandweerzorg compenseert met zijn
aanwijzingsbeleid.De reikwijdte van hoofdstuk 7 is ingeperkt door een aantal
categorieën inrichtingen te laten vervallen die nooit zijn aangeschreven.
Vooralsnog wordt de reikwijdte van het hoofdstuk niet verder aangepast. Het is
echter van belang erop te wijzen dat dit op termijn mogelijk wél verandert.
Enerzijds omdat door het Ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid de
ARIE-regeling (Aanvullende voorschriften risico-inventarisatie en -evaluatie
ter voorkoming en beperking van zware ongevallen met gevaarlijke stoffen),
waaronder inrichtingen vallen die een bedrijfsbrandweer aanwijzing kunnen
krijgen, geëvalueerd is. Over de toekomst van de ARIE is door de Minister van
Sociale Zaken en Werkgelegenheid een adviesaanvraag aan de SER gedaan. Zodra
het SER-advies beschikbaar is, zal aan de hand daarvan moeten
worden beoordeeld of de reikwijdte van hoofdstuk 7 moet worden aangepast en zo
ja, in welke zin.De Begeleidingscommissie Herziening Besluit bedrijfsbrandweren
heeft geadviseerd om de werking van het hoofdstuk aanwijzingen
bedrijfsbrandweer uit te breiden met een soort «kapstok»-bepaling. Hierdoor
zouden categorieën inrichtingen die niet expliciet in artikel 7.2 worden
vermeld, in beginsel voor een bedrijfsbrandweer in aanmerking kunnen komen.
Hierbij zou dan wel sprake moeten zijn van een gemotiveerd vermoeden van een
bijzonder gevaar voor de openbare veiligheid bij brand of ongeval. Deze
aanbeveling is niet overgenomen. Het moet voor inrichtingen helder zijn of deze
wel of niet voor een aanwijzing in aanmerking zouden kunnen komen. Daarom is
hier gekozen voor een limitatieve opsomming.Het bestuur van de veiligheidsregio kan in de aanwijzing eisen
stellen (artikel 7.3, vijfde lid).Het bestuursrechtelijke handhavingsmiddel van een last onder
bestuursdwang kan hierbij, op grond van artikel 63 van de wet door het bestuur
van de veiligheidsregio worden opgelegd ter naleving van de gestelde eisen. Het
bestuur kan ook in plaats hiervan, op grond van artikel 5:32 van de Algemene
wet bestuursrecht, aan de inrichting een last onder dwangsom opleggen.Het wordt aan het bestuur van de veiligheidsregio overgelaten
om voor het toezicht en de handhaving gericht beleid te ontwikkelen. De bevoegdheid
tot het aanwijzen van ambtenaren die belast zijn met het toezicht op de
naleving van het in hoofdstuk 7 bepaalde, berust, anders dan onder de
Brandweerwet 1985, bij het bestuur van de veiligheidsregio.Het totale pakket van preventieve en repressieve voorzieningen
bepaalt de omstandigheden waaronder een inrichting haar activiteiten mag
uitvoeren en uiteindelijk de noodzaak tot de oprichting van een
bedrijfsbrandweer en de omvang ervan. Naast veiligheidsoverwegingen leidt ook
de doelstelling van het kabinet tot terugdringing van de lastendruk ertoe de
regelgeving kritisch te bezien. Bij de aanwijzingsprocedure zal het bestuur van
de veiligheidsregio dan ook moeten nagaan hoe de preventieve en eventuele
repressieve maatregelen zijn vastgelegd in milieu- en bouwvergunningen.
Aansluitende repressieve maatregelen zoals de aanwijzingen bedrijfsbrandweer
moeten in dit licht worden bezien.8Financiële bepalingenFinancieringsstructuur veiligheidsregio’sDe financiële verhouding tussen het Rijk en de
veiligheidsregio’s heeft drie kenmerken, die samenhangen met de hybride
financiering van de veiligheidsregio’s.In de eerste plaats vindt de financiële bijdrage van het Rijk
plaats in de vorm van een brede doeluitkering. De bijdrage is bedoeld voor alle
onderdelen van het beleid van de veiligheidsregio’s en de daarmee gemoeide
taken. Binnen de kaders van de wet hebben de veiligheidsregio’s
vrijheid van beleidsuitvoering en daarmee overeenkomende bestedingsvrijheid in
de aanwending van de financiële middelen.In de tweede plaats geschiedt de bijdrage van het Rijk als
één ongedeelde lumpsum, die additioneel is ten opzichte van het
gemeentelijk aandeel in de bekostiging van de veiligheidsregio’s. De bijdrage
is dan ook niet gebonden aan taken van de sectoren brandweer en GHOR en is niet
kostendekkend op onderdelen van de bedrijfsvoering van de regio. Het bestuur
van de veiligheidsregio is verantwoordelijk voor de allocatie van de middelen
en draagt zorg voor een sluitende begroting via de gemeentelijke
bijdragen.Het derde kenmerk is de beperking van bestuurlijke en
administratieve lasten door verantwoording op hoofdlijnen. Wat betreft de
verantwoordings- en controle-eisen is aansluiting gezocht bij de
regelgeving10Het Besluit begroting en verantwoording provincies
en gemeenten en het Besluit accountantscontrole provincies en
gemeenten. die geldt voor de mede-overheden en de
gemeenschappelijke regelingen en bij de voorschriften11De Regeling verantwoordingsinformatie specifieke
uitkeringen. in het kader van de zogeheten deregulering volgens het
principe van single information en single audit.Gelet op bovengenoemde kenmerken wordt de bijdrage niet in de
vorm van een voorschot verstrekt en heeft een eventuele sanctie betrekking op
de bijdrage voor een volgend jaar.Het verdeelsysteemHet verdeelsysteem voor de uitkeringen aan de
veiligheidsregio’s is, in navolging van zijn voorloper het Besluit
doeluitkering bestrijding van rampen en zware ongevallen, gebaseerd op het
systeem dat is ontwikkeld voor het gemeentefonds. De kern van dit systeem is in
één term samen te vatten: kostengeoriënteerd. Dit wil zeggen dat het systeem
rekening houdt met relevante kostenfactoren. De kostenfactoren zijn zo veel
mogelijk geobjectiveerd door generieke toepassing en het uitzonderen van de
eigen beleidskeuzes. Daarmee streeft het systeem rechtvaardigheid en
flexibiliteit na.Voor verdere toelichting bij de grondslagen van het
verdeelsysteem voor de bijdragen aan de veiligheidsregio’s wordt verwezen naar
de nota van toelichting bij het Besluit van 12 december 2007 tot wijziging van
het Besluit doeluitkering bestrijding van rampen en zware ongevallen (Stb. 2007, nr. 580).Verantwoording en controleOp grond van artikel 34a van de Wet gemeenschappelijke
regelingen wordt de doeluitkering aan de veiligheidsregio’s aangemerkt als
specifieke uitkering waarop de bepalingen van de Financiële-verhoudingswet van
toepassing zijn. Hierdoor is het principe van single information en single
audit (sisa) van toepassing, dat is vastgelegd in artikel 17a van de
Financiële-verhoudingswet. Verantwoording en besteding van de uitkering vindt
plaats door het opsturen van de jaarrekening en het jaarverslag welke zijn
voorzien van een accountantsverklaring. In geval van niet tijdige indiening en
indiening die niet volgens de voorgeschreven wijze is gedaan, kan de Minister
van BZK, op grond van artikel 17b van de Financiële-verhoudingswet, de algemene
uitkering aan de tot de veiligheidsregio behorende gemeenten voor maximaal
26 weken opschorten. Sisa is een rijksbreed voor alle specifieke uitkeringen
vastgestelde procedure volgens welke de ontvangers van de uitkeringen tijdig,
op uniforme wijze en met beperkte bestuurlijke en administratieve lasten
verantwoording afleggen. Nadere uitvoeringsregels worden gesteld in de Regeling
verantwoordingsinformatie specifieke uitkeringen.De regio’s worden jaarlijks geïnformeerd over de procedures
door middel van de jaarlijkse sisa circulaire en via de website van het
Ministerie van BZK.In de financiële verhouding staat het oogmerk de regio’s te
steunen en te faciliteren bij de opbouw en instandhouding van de
rampenbestrijdingsorganisatie voorop. Sturing aan de voorkant van het proces en
bestuurlijk overleg gericht op oplossing van knelpunten zijn hierbij leidende
principes. Niettemin passen bij het verstrekken van gelden voor brandweerzorg,
rampenbestrijding, crisisbeheersing en GHOR onder voorwaarden ook sancties. Het
sanctiebeleid past bij de voorwaarden, die aan de besturen van de
veiligheidsregio’s ruimte en vrijheid geven ten aanzien van de besteding van de
specifieke uitkering.Informatieverstrekking aan de veiligheidsregio’sDe rijksbijdrage aan de veiligheidsregio’s neemt in de komende
jaren substantieel toe. Een goede informatieverstrekking is daarom van groot
belang. De veiligheidsregio’s zullen telkens vóór 1 juli voorafgaand aan het
uitkeringsjaar over beheersmatige onderwerpen worden geïnformeerd. Deze
gegevens zijn voorlopig en het gegeven perspectief voor de toekomst kan dus
noch in zijn totaliteit noch op onderdelen bindend zijn, omdat de
besluitvorming over de begrotingsbedragen pas na de derde dinsdag van dat jaar
wordt afgerond. Desondanks kan deze circulaire voor de regio’s een nuttig
hulpmiddel zijn bij het opstellen van de begroting en de meerjarenramingen.
Indien nodig zal in een aanvullende vervolgcirculaire nadere of meer
definitieve informatie worden gegeven. Daarnaast zullen de veiligheidsregio’s
via de website van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties
geïnformeerd worden.Informatieverstrekking door de veiligheidsregio’sLos van de al eerder beschreven financiële
verantwoordingsinformatie heeft het Rijk behoefte aan beleidsinformatie die
inzicht geeft in de realisatie van de beleidsdoelstellingen van de
veiligheidsregio’s. Er geldt echter geen vaste rapportageplicht voor de
veiligheidsregio’s ten aanzien van de uitvoering van hun taken. Indien de
Minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties landelijke
beleidsdoelstellingen heeft vastgesteld zullen de veiligheidsregio’s wel
jaarlijks moeten rapporteren over de wijze waarop zij de doelstellingen
realiseren. Daarnaast bestaat behoefte aan zogenaamde going concern informatie
van de veiligheidsregio’s. Het gaat dan om informatie over het deel van de
beleidsuitvoering met meer stabiele kenmerken dat zich leent voor monitoring
door middel van prestatie-indicatoren. Hierbij doet zich de omstandigheid voor
dat het domein van de fysieke veiligheid met name in de eerste schakels van de
veiligheidsketen relatief abstract van aard is. Daardoor is op dit vlak het
bepalen van meetbare en vergelijkbare grootheden een complexe zaak. De
informatiebehoefte van het Rijk zal samen met de veiligheidsregio’s worden
verkend en uitgewerkt.9Financiële gevolgen van dit besluitIngevolge artikel 2 van de Financiële-verhoudingswet bevat deze
paragraaf een beschrijving van de financiële gevolgen van dit besluit.Met dit besluit wordt beoogd een bijdrage te leveren aan de
kwaliteitsverbetering van de brandweerzorg en van de rampenbestrijding en
crisisbeheersing. Daarnaast is voor de kwaliteitsverbetering intensivering van
de bestuurlijke aandacht vereist zonder dat daarbij sprake is van een
aanzienlijke financiële inzet.Voor het verbeteren van het informatiemanagement worden extra
kosten voorzien. Het gaat hierbij om de incidentele kosten voor de aanschaf van
een systeem waarmee aan de prestatie-eisen kan worden voldaan. In de begroting
van BZK is een bedrag van € 17 miljoen opgenomen voor een bijdrage
in verband met de kosten voor de aanschaf van dit systeem door de regio’s en de
exploitatiekosten van dit systeem in het eerste jaar. Daarnaast zullen
incidentele kosten moeten worden gemaakt in verband met de invoering van
netcentrisch werken en de opleiding van informatiemanagers. Deze kosten
bedragen gemiddeld per regio circa € 124.000,– eenmalig (landelijk eenmalig
€ 3,1 miljoen).De structurele kosten voor het onderdeel informatiemanagement
betreffen de exploitatiekosten (na het eerste jaar) van het nieuwe systeem en
de piketkosten van de betrokken functionarissen. Deze kosten bedragen
gemiddeld per regio € 285.000,– per jaar (landelijk € 4,6 miljoen). Voor de
bestrijding van ongevallen met gevaarlijke stoffen betreffen de kosten de
uitbreiding van de stafcapaciteit met een adviseur gevaarlijke stoffen. De te
verwachten kosten hiervoor bedragen landelijk € 2,5 miljoen. Bovengenoemde
extra kosten kunnen worden gefinancierd uit de reguliere jaarlijkse
rijksbijdrage. Speciaal voor de kwaliteitsverbetering van de rampenbestrijding
en crisisbeheersing wordt deze rijksbijdrage tot en met 2011 in vier termijnen
opgehoogd.10UitvoerbaarheidMet de eisen die worden gesteld in dit besluit wordt een
kwaliteitsverbetering van de rampenbestrijding en de crisisbeheersing en van de
brandweer en de GHOR beoogd. Het gaat hierbij om het zo efficiënt en effectief
mogelijk inrichten van de organisatie, waarbij samenwerking met omliggende
veiligheidsregio’s en andere crisispartners noodzakelijk is.De bepalingen in de hoofdstukken 2 tot en met 4 van dit besluit
betreffen een formalisering van eerder ontwikkelde en soms ook al
eerder toegepaste normen.Met name standaardisatie van werkwijzen en prestaties en
afspraken over een effectieve reactie op een ramp of crisis zullen de
effectiviteit en efficiëntie verhogen. Daarbij wordt gebruik gemaakt van in de
praktijk ontwikkelde normen, zoals de Basisvereisten Crisismanagement opgesteld
door het LBCB. Deze normen zijn in 2007 getoetst op haalbaarheid en dit heeft
enkele bijstellingen van de normen tot gevolg gehad.De normen die in dit besluit zijn opgenomen ten aanzien van de
basisbrandweerzorg en de bestrijding van ongevallen met gevaarlijke stoffen
zijn afkomstig uit bestaande handleidingen en leidraden12o.a. Handleiding Brandweerzorg inclusief Technische
Aanvulling, concept-Leidraad Repressieve Basisbrandweerzorg, Leidraad
Ongevalsbestrijding Gevaarlijke Stoffen., die zijn opgesteld in samenwerking met het
brandweerveld. In de praktijk werd hier al veelvuldig mee gewerkt.De eisen in dit besluit zijn gericht aan het bestuur van de
veiligheidsregio. Dat wil niet zeggen dat deze in alle gevallen de gevraagde
capaciteit in eigen huis moet hebben. De organisatie moet er wel over kunnen
beschikken. Met dit besluit worden de veiligheidsregio’s aangezet tot
samenwerking. Deze samenwerking betreft niet alleen de dagelijkse
brandweerzorg, maar met name ook de rampenbestrijding en crisisbeheersing. De
gestelde eisen leiden per saldo niet tot extra kosten.Het Besluit bedrijfsbrandweren dateert van 1990 en vond zijn
basis in artikel 13 van de Brandweerwet 1985. De bepalingen in hoofdstuk 7 van
dit besluit zijn afkomstig uit het Besluit bedrijfsbrandweren, met aanpassingen
die gebaseerd zijn op een deskundigenadvies.13 «Adviezen ter verbetering van het Besluit
bedrijfsbrandweren» van de Begeleidingscommissie Herziening Besluit
bedrijfsbrandweren, september 2007. De voorstellen tot verbetering van het Besluit
bedrijfsbrandweren zijn gebaseerd op hedendaagse inzichten van preventie,
nieuwe technologische en andere ontwikkelingen, zoals de versterking van de
overheidsbrandweerzorg. Hiermee is het hoofdstuk over de aanwijzing
bedrijfsbrandweer voor de komende jaren toekomstbestendig gemaakt.11Administratieve lastenMet uitzondering van hoofdstuk 7 Bedrijfsbrandweer bevat dit
besluit geen bepalingen die administratieve lasten voor burgers of
bedrijfsleven met zich mee brengen. Hoofdstuk 7 betreft een gewijzigde vorm van
het huidige Besluit bedrijfsbrandweer. De wijzigingen hebben geen betrekking op
administratieve lasten. Het besluit bevat aldus niet meer administratieve
lasten voor het bedrijfsleven dan die welke uit het huidige Besluit
bedrijfsbrandweren voortvloeien. Het Adviescollege Toetsing Administratieve
Lasten zag geen aanleiding om hierover een advies uit te brengen.12ConsultatieGeconsulteerde partijenEen concept van dit besluit is in de periode maart tot en met
juni 2008 ter consultatie voorgelegd aan de belangrijkste veiligheidspartners
op dit gebied. Het Veiligheidsberaad, de Vereniging van Nederlandse Gemeenten,
het Korpsbeheerdersberaad14Veiligheidsberaad, Vereniging van Nederlandse
Gemeenten en Korpsbeheerdersberaad hebben een gezamenlijke reactie afgegeven.
Als verder over de reactie van het Veiligheidsberaad wordt gesproken, wordt
hiermee deze gezamenlijke reactie bedoeld., het Interprovinciaal Overleg, de Unie van Waterschappen,
het College van Procureurs Generaal, het Adviescollege Toetsing Administratieve
Lasten, de Nederlandse Vereniging voor Brandweer en Rampenbestrijding en de
Vakvereniging voor Brandweervrijwilligers. In verband met de in dit besluit
gestelde eisen op het terrein van de bedrijfsbrandweer zijn Deltalinqs15Deltalinqs: Belangenorganisatie van de logistieke en
industriële bedrijven in het Rotterdamse haven- en industriegebied., het BRZO-Kenniscentrum de Vereniging van de Nederlandse
Chemische Industrie en de Stichting Calamiteitenbeheersing in Bedrijven en
Organisaties gevraagd zich uit te spreken over het onderdeel bedrijfsbrandweer
in dit besluit.Belangrijkste punten uit de consultatieDe belangrijkste aandachtspunten in de reacties waren gericht
op risicobeheersing, informatiemanagement, opkomsttijden voor de brandweer, de
bezetting van basisbrandweereenheden en het onderdeel bedrijfsbrandweer. Hierna
wordt kort ingegaan op de inhoud van deze punten en de wijze waarop hiermee in
het besluit is omgegaan.RisicobeheersingHet Veiligheidsberaad en de Nederlandse Vereniging voor
Brandweer en Rampenbestrijding hebben in hun reactie aangegeven eisen aan
risicobeheersing en in het bijzonder het risicoprofiel te
missen.Het uitgangspunt voor risicobeheersing is dat dit een
verantwoordelijkheid is van het bestuur van de veiligheidsregio, dat daarover
op basis van het risicoprofiel keuzes maakt en deze in het beleidsplan
beschrijft en vastlegt. Er bestaan diverse handleidingen en leidraden waarmee
een risicoprofiel kan worden vormgegeven. De meest bekende daarvan is de
Leidraad Maatramp16Circulaire Leidraad Maatramp, Ministerie van BZK,
2 augustus 2002, nr. EB2002/80471.. Op dit moment loopt, met instemming van het
Veiligheidsberaad een project van de professionele beroepsgroepen om op basis
van de bestaande methoden een nieuw instrument te ontwikkelen.InformatiemanagementHet Veiligheidsberaad en de Nederlandse Vereniging voor
Brandweer en Rampenbestrijding spreken zich positief uit over het principe van
netcentrisch informatiemanagement, maar hebben hun zorgen over de
uitwerking ervan. Zij beschouwen de eisen als erg gedetailleerd en vrezen dat
de eisen bureaucratisch handelen in de hand werken. Zij stellen voor om in
plaats van deze eisen materiële en personele eisen te stellen aan systemen die
deze werkwijze ondersteunen. Het Veiligheidsberaad vreest ook dat hoge kosten
gemoeid zijn met de invoering van het netcentrisch werken.Op het kostenaspect van informatiemanagement wordt ingegaan
in paragraaf 9 over de financiële consequenties van dit besluit.Het stellen van eisen aan systemen ligt niet voor de hand. Er
zijn diverse systemen op de markt beschikbaar en regio’s kennen verschillende
startpunten. In de wet is voorzien in een gemeenschappelijke regeling van de
veiligheidsregio’s waarin zaken met betrekking tot het informatiemanagement
geregeld dienen te worden. Dit besluit richt zich op de inrichting van het
netcentrische informatiemanagement en aan de prestaties die op dit gebied
geleverd moeten worden. Hierboven is beschreven hoe door een vereenvoudiging
van de eisen tegemoet is gekomen aan de inhoudelijke bezwaren van het
Veiligheidsberaad en de Nederlandse Vereniging voor Brandweer en
Rampenbestrijding.Opkomsttijden voor de brandweerDe geconsulteerde partijen reageerden instemmend op het
vastleggen van de opkomsttijden in het besluit. Er waren wel bedenkingen bij de
manier waarop dit gebeurde. Het Veiligheidsberaad en de Nederlandse Vereniging
voor Brandweer en Rampenbestrijding en de Vakvereniging voor
Brandweervrijwilligers konden niet instemmen met de wijze waarop het stelsel
van opkomsttijden voor de brandweer was vormgegeven. Het Veiligheidsberaad
vreesde hoge kosten en had bezwaar tegen de beperkte vrijheid voor het bestuur
om eigen afwegingen te maken over de brandweerzorg, terwijl dat wel
noodzakelijk is gelet op de lokale omstandigheden.Het Veiligheidsberaad bepleitte evenals de Nederlandse
Vereniging voor Brandweer en Rampenbestrijding om repressie en risicobeheersing
(pro-actie en preventie) als communicerende vaten te zien: als de
ontdekkingstijd van een brand korter wordt door bijvoorbeeld brandmelders te
plaatsen, kan de opkomsttijd overeenkomstig opgerekt worden. Als dit principe
niet zou worden overgenomen, zou dit een remmende werking op het innovatieve
vermogen van de brandweer hebben. De Vakvereniging voor Brandweervrijwilligers
stelde zich overigens op het standpunt dat risicobeheersing en repressie juist
niet als communicerende vaten gezien moeten worden: als de ontdekkingstijd
korter is, kan de brandweer er ook sneller zijn. En sneller is in het geval van
brand altijd beter.Om aan de bezwaren van het Veiligheidsberaad over de
verantwoordelijkheid van het bestuur voor de brandweerzorg tegemoet te komen is
de mogelijkheid om af te wijken van de voorgeschreven normtijden explicieter
gemaakt in het besluit.Risicobeheersing in bouwwerken behoort niet tot de reikwijdte
van de wet. (Brand)preventieve maatregelen zijn in de bouwregelgeving
voorgeschreven en het is op basis daarvan niet mogelijk om het bestuur van een
veiligheidsregio de bevoegdheid te geven strengere eisen aan preventie te
stellen.Bezetting van een basisbrandweereenheidDe Vakvereniging voor Brandweervrijwilligers verzet zich tegen
de mogelijkheid die het bestuur in het besluit krijgt om af te wijken van de
standaardbezetting van zes mensen voor een basisbrandweereenheid. Zij
kwalificeert dit als een gevaarlijke ontwikkeling. De bezetting van een
basisbrandweereenheid is nu zes mensen en dat is volgens de vereniging het
minimumaantal waarmee nog veilig gewerkt kan worden.BedrijfsbrandweerAlle partijen die hebben gereageerd op het onderdeel
bedrijfsbrandweer in het besluit vragen om opname van een verwijzing naar het
Veiligheidsbeheerssysteem zoals bedoeld in het Besluit rampen en zware
ongevallen (BRZO). Het Landelijk Expertisecentrum BRZO vraagt daarnaast om een
verwijzing naar het interne noodplan zoals bedoeld in het BRZO.Tevens kwam het advies de mogelijkheid tot een zogenaamde
«nulaanwijzing» (waarbij een bedrijfsbrandweer wordt aangewezen, die alleen uit
middelen en niet uit mensen bestaat) in het besluit op te nemen.Het veiligheidsbeheerssysteem en het interne noodplan worden
niet opgenomen in het besluit. De eisen aan het veiligheidsbeheerssysteem en
het interne noodplan zijn al vastgelegd in andere regelgeving (BRZO,
ARIE-regeling).Het advies om de mogelijkheid voor een nulaanwijzing in het
besluit op te nemen is niet overgenomen. Het uitgangspunt is dat een
bedrijfsbrandweer bestaat uit mensen en uit middelen. Dit uitgangspunt wordt
gehandhaafd.De Stichting Calamiteitenbeheersing in Bedrijven en
Organisaties (CaBO), de Vereniging Nederlandse Chemische Industrie, Deltalings,
VNO-NCW en het Adviescollege Toetsing Adminstratieve Lasten maken bezwaar tegen
het voorgestelde zogeheten «kapstokartikel», omdat met dit artikel voorbij
wordt gegaan aan zorgvuldig gekozen limitatieve opsomming van categorieën. Het
zou de weg tot willekeur openen en bovendien waren de geconsulteerde partijen
bezorgd dat het bevoegd gezag een eventueel tekortschietende basisbrandweerzorg
zou compenseren met aanwijzingsbeleid.Naast de strikt omschreven categorieën bedrijven die het
bestuur van een veiligheidsregio kan aanwijzen voor het hebben van een
bedrijfsbrandweer, was in het besluit de mogelijkheid opgenomen om in geval van
bijzonder gevaar voor de openbare veiligheid een inrichting aan te wijzen als
bedrijfsbrandweerplichtig, zonder dat het betrokken bedrijf valt in een van de
andere categorieën. Naar aanleiding van het commentaar is dit kapstokartikel
opnieuw beschouwd. Na afweging van verschillende alternatieven is de optie die
het best aansluit bij de praktijk om het kapstokartikel te schrappen. Tot nu
toe zijn alleen bedrijven aangewezen in de categorieën inrichtingen die in het
besluit zijn opgesomd.De Stichting CaBO en VNCI merken op dat de termijn waarbinnen
een beschikking moet worden afgegeven ontbreekt. Een termijn is niet nodig,
omdat het hier gaat om een ambtshalve beslissing waaraan geen aanvraag ten
grondslag ligt.13VoorhangprocedureDe voordracht voor dit besluit wordt, ingevolge artikel 80 van de
wet, niet eerder gedaan dan vier weken nadat het ontwerp aan de beide kamers
der Staten-Generaal is overgelegd. Dit biedt de beide kamers de gelegenheid
betrokken te zijn bij de vaststelling van de voorschriften in dit besluit.ArtikelsgewijsArtikel 2.1.1De vaststelling van de hoofdstructuur van de rampenbestrijding en
crisisbeheersing is noodzakelijk om een efficiënte en effectieve organisatie te
waarborgen bij een ramp of crisis die zich ineens en grootschalig voordoet. De
meldkamer maakt deel uit van de hoofdstructuur omdat deze belangrijke taken
heeft in de aanvang van de bestrijding en als centraal punt van het
informatiemanagement fungeert. Deze functie wordt bij volledig functioneren,
overgenomen door het ROT.Onderdeel cEr kunnen zich rampen voordoen waarbij het rampterrein zo
uitgestrekt is of het aantal slachtoffers of de materiële schade dusdanig
groot, dat het nodig is het terrein in meerdere sectoren in te delen. Elk van
die sectoren wordt dan aangestuurd door een COPI. Deze extra COPI’s kunnen uit
buurregio’s worden betrokken op basis van bijstandsafspraken. Om de bestrijding
op het rampterrein in die gevallen toch gecoördineerd te laten verlopen dient
de crisisorganisatie te beschikken over een coördinerend onderdeel hiervoor.
Dit is één van de deelnemende COPI’s.Onderdeel fBij een bovenlokale ramp of crisis zal de voorzitter van de
veiligheidsregio een regionaal beleidsteam bijeen roepen. Indien dit het geval
is kunnen één of meerdere gemeentelijke beleidsteams blijven bestaan voor de
ondersteuning van de burgemeesters van de bij de ramp of crisis betrokken
gemeenten.Artikel 2.1.2Het COPI staat onder leiding van een hoofdofficier van dienst
van één van de hulpverleningsdiensten die op het rampterrein aanwezig zijn.
Deze functionaris is ontkleurd, dat wil zeggen dat hij niet namens zijn dienst
in het COPI zit maar het belang van de bestrijding als geheel dient. De functie
van leider COPI kan niet worden gecombineerd met een van de andere functies in
het COPI. Deze functionaris heeft de operationele leiding op het rampterrein.
Hij draagt zorg voor de operationele besluitvorming, de coördinatie van de
verschillende diensten en de afstemming met de regionaal operationeel leider
voor zover één COPI aanwezig is.De leiding over de uitvoeringseenheden van de brandweer ter
plaatse wordt uitgevoerd door een officier van dienst. Een officier van dienst
van de GHOR geeft leiding aan de ingezette geneeskundige eenheden vanuit de
instellingen, zorgaanbieders, ambulancevervoerders en diensten, bedoeld in
artikel 33 van de wet.Met het bepaalde in onderdeel d van het eerste lid wordt er in
voorzien dat ook een politiefunctionaris deel uitmaakt van het commando plaats
incident. Het is aan het regionale politiekorps of de Koninklijke marechaussee
(KMAR), indien er sprake is van inzet en commando door de KMAR, om er zorg voor
te dragen dat voor de rampenbestrijding en crisisbeheersing een functionaris
inzetbaar is om leiding te geven aan de processen van de politie of de KMAR.
Het commando plaats incident stemt af conform de in het crisisplan vastgelegde
afspraken met andere bij de rampenbestrijding of crisisbeheersing betrokken
partijen. Deze afstemming heeft betrekking op te nemen maatregelen of de inzet
van capaciteiten van deze partners.Artikel 2.1.3De bevolkingszorg bij een ramp of crisis is een
verantwoordelijkheid van de gemeente. De taken van een team bevolkingszorg zijn
ontleend aan het handboek voorbereiding rampenbestrijding.Het team bevolkingszorg staat in de crisisorganisatie op
hetzelfde niveau als het COPI. Het houdt zich bezig met uitvoerende taken en
wordt daarbij aangestuurd door het ROT. Het staat gemeenten en regio’s vrij om
de bevolkingszorg gemeentelijk of regionaal te organiseren of om een tussenvorm
te kiezen.Nazorg door de gemeente dient te worden onderscheiden van de
nazorg door de geneeskundige diensten. Nazorg door de gemeente wordt veelal
georganiseerd in een informatie en adviescentrum (IAC). Dit centrum vervult een
taak in de nazorg aan de bevolking. Nadat het actief is geworden, wordt veelal
de schade- en slachtofferregistratie aan het IAC overgedragen.Artikel 2.1.5De leidinggevenden in het gemeentelijk beleidsteam kunnen zijn de
lokale of regionale brandweercommandant, de regionaal geneeskundig
functionaris, de districtschef of korpschef van politie of de overeenkomstige
functionaris van de Koninklijke Marechaussee en de leidinggevende van het team
bevolkingszorg.Artikel 2.2.1Er kunnen zich rampen of crises voordoen waarvan direct
duidelijk is dat ze mogelijk zo veel slachtoffers eisen of zo ernstige
materiële schade tot gevolg hebben, dat het noodzakelijk is om de
hoofdstructuur van het operationele deel van de crisisorganisatie van de
veiligheidsregio ineens te alarmeren.Het bestuur van de veiligheidsregio dient vast te stellen om
welke situaties het hier gaat en daarvoor dient het ook een aantal criteria te
formuleren om te kunnen bepalen of er van een dergelijke situatie sprake
is.Om bij dergelijke noodsituaties geen kostbare tijd te verliezen
is het de meldkamer die overgaat tot grootschalige alarmering als aan de
bovengenoemde criteria is voldaan.Artikel 2.2.2, tweede lidIngevolge artikel 35 van de wet is het bestuur van de
veiligheidsregio verantwoordelijk voor het algehele beheer en in stand houden
van de gemeenschappelijke meldkamer, met dien verstande dat het regionale
college van politie zorg draagt voor het in stand houden van de
politiemeldkamer. Voor het beheer van de meldkamer ambulancezorg en
geneeskundige hulpverlening is de veiligheidsregio verantwoordelijk. In de
toekomst zal dit vanwege de Wet ambulancezorg de regionale ambulancevoorziening
zijn. Het bestuur van de veiligheidsregio stemt derhalve met het regionale
college van politie af op welke wijze de meldingen die geen verband houden met
een ramp of crisis ten tijde van de rampenbestrijding of crisisbeheersing
worden afgehandeld.Artikel 2.2.3De meldkamer begint binnen twee minuten nadat is voldaan aan de
criteria voor grootschalige alarmering als bedoeld in artikel 2.2.1, met de
alarmering van de gehele hoofdstructuur tot en met het niveau ROT. De
burgemeester(s) van de getroffen gemeente(n) en de voorzitter van het bestuur
van de veiligheidsregio worden geïnformeerd. Zij zijn immers belast met het
opperbevel en moeten op de hoogte zijn van een dergelijk incident. Zij moeten
beoordelen of verdere opschaling nodig is en in dat geval een GBT of een RBT
bijeen roepen. De reactietijd is genormeerd op maximaal twee minuten om de
meldkamer de kans te geven voorbereidingen te treffen ten behoeve van de
grootschalige alarmering.In het tweede lid wordt bepaald dat tegelijkertijd met of
aansluitend aan de alarmering van de hoofdstructuur van de rampenbestrijding en
crisisbeheersing afhankelijk van de aard en omstandigheden van de ramp of
crisis andere functionarissen en eenheden die nodig zijn voor de
rampenbestrijding en crisisbeheersing, worden gealarmeerd. Het gaat hier
bijvoorbeeld om de eenheden van de basisbrandweerzorg. Bij ongevallen met
gevaarlijke stoffen betreft het in ieder geval de adviseur gevaarlijke
stoffen.Ook kunnen, afhankelijk van het incident andere bij de crisis
betrokken partijen worden gealarmeerd. Hierbij valt onder anderen te denken aan
waterschappen, de departementale crisiscentra van de verschillende ministeries
en private partijen.Artikel 2.2.4De beschrijving die de meldkamer maakt, dient om de
functionarissen op sleutelposities in de hoofdstructuur in staat te stellen een
advies uit te brengen en dus meteen vanaf het eerste moment te sturen.
Daarnaast is het voor de andere eenheden en functionarissen van belang om zo
snel mogelijk een beeld te hebben van wat er ter plaatse aan de hand is.Artikel 2.3.1De 45 minuten eis in onderdeel b geldt voor de kernleden van het
ROT. Dat zijn de regionaal operationeel leider en de hoofden van de secties. De
sectie informatiemanagement en het hoofd van die sectie moeten binnen
respectievelijk 40 en 30 minuten aanvangen met hun taakuitoefening. Dit is
eerder dan de kernbezetting van het ROT. Hiervoor is gekozen om dat het ROT
zonder functionerend informatiemanagement zijn taak niet kan uitvoeren.Artikel 2.3.2Een ramp of crisis kan voor langere tijd doorgaan en bovendien
kunnen bepaalde delen van de vitale infrastructuur uitgeschakeld zijn en kunnen
zich situaties voordoen waarbij de crisisorganisatie van de regio zelf
getroffen wordt.Het is noodzakelijk dat de hoofdstructuur van de
rampenbestrijding en crisisbeheersing onafgebroken kan functioneren. Het gaat
daarbij om zowel de fysieke instandhouding van de organisatie als de personele
bezetting ervan. Om dit te bereiken, zal het noodzakelijk zijn om voorraden aan
te leggen en om afspraken met andere veiligheidsregio’s te maken. Met
bijstandsafspraken kan bijvoorbeeld worden voorzien in de aflossing van
onderdelen van de hoofdstructuur. Deze afspraken hebben eveneens betrekking op
onmiddellijke bijstandsverlening bij een acute ramp of crisis van dusdanige
omvang dat in het risicoprofiel is voorzien dat de capaciteit van de regio zelf
hiervoor ontoereikend is.Artikel 2.4.1In dit artikel en in artikel 2.4.2 worden eisen gesteld ten
behoeve van een uniforme en actuele informatiepositie van de diensten en
functionarissen die aan de bestrijding deelnemen, Dit wordt mogelijk gemaakt
met een zogenaamde netcentrische informatievoorziening met in het centrum het
gemeenschappelijk totaalbeeld.Het totaalbeeld bevat de hoofdkenmerken van het incident en
algemene informatie, waaronder bijvoorbeeld de weersverwachting. Daarnaast
bevat het de informatie op hoofdlijnen over de effecten van het incident, de
prognose en de zwaartepunten in de bestrijding. Het is hiermee afgestemd op het
strategische niveau, en het is richtinggevend voor de andere niveaus. Op deze
manier draagt het totaalbeeld bij aan samenhang in de bestrijding: er is een
gedeeld beeld op hoofdlijnen over de stand van zaken op het rampterrein, de
operationeel strategische besluiten, de beschikbaarheid van bijstandseenheden,
de voortgang van de bestrijding en dergelijke.Het totaalbeeld is essentieel voor de besluitvorming. Op
strategisch niveau moet dit voor het GBT of het RBT voldoende informatie geven
om over de voorstellen van het ROT besluiten te nemen. In het totaalbeeld
worden de gegevens die van belang zijn voor de besluitvorming zo gepresenteerd
dat in een oogopslag duidelijk is wat de situatie is en met welke dilemma’s men
te maken heeft. De informatie is dan gegroepeerd per samenhangend thema en rond
de zwaartepunten van de bestrijding. Die kunnen per incident verschillen. De
opsomming van informatie-elementen in dit artikel is echter algemeen en kan
worden beschouwd als ingrediënten waaruit het totaalbeeld (en de eigen beelden
van onderdelen van de hoofdstructuur zoals de COPI’s wordt samengesteld.Het totaalbeeld zal meestal in eerste instantie door de
meldkamer worden verzorgd en bijgehouden. Het ROT zal deze taak veelal
overnemen zodra het volledig functioneert. Het is de verantwoordelijkheid van
de veiligheidsregio om voorzieningen voor het tot stand brengen, het bijhouden
en delen van het totaalbeeld te treffen en de functie te beleggen bij een
onderdeel van de organisatie.Artikel 2.4.2De inhoud van de eigen beelden is gericht op het tactische en
uitvoerende niveau. Ze bevatten de gedetailleerde informatie over één bepaalde
locatie, sector op het rampterrein of over de bestrijdingsprocessen per
discipline. Het eigen beeld is complementair aan het totaalbeeld. Het is niet
vanzelfsprekend dat een eigen beeld uitsluitend uit tekst bestaat, een
grafische weergave van de situatie kan de besluitvorming makkelijker maken en
versnellen. De informatiemanager van een onderdeel is verantwoordelijk voor het
actueel houden van het eigen beeld.Een eigen beeld van een onderdeel is een belangrijk instrument
voor de besluitvorming bij dat onderdeel. In het eigen beeld worden de gegevens
die van belang zijn voor de besluitvorming zo gepresenteerd dat in een
oogopslag duidelijk is wat de situatie is en welke dilemma’s men mee te maken
heeft. De informatie is dan bij voorkeur niet zo gegroepeerd als zij in dit
besluit wordt aangereikt, maar eerder geclusterd per samenhangend thema.Het eigen beeld wordt tevens beschikbaar gesteld aan de andere
betrokken onderdelen die deze gegevens nodig hebben. Dit zijn de andere
onderdelen van de hoofdstructuur, maar ook de uitvoeringseenheden van de
brandweer, de geneeskundige hulpverlening en de politie of eenheden of
functionarissen van externe diensten die betrekken zijn bij de
rampenbestrijding of crisisbeheersing, zoals het Beleidsondersteunend Team
Milieu-incidenten als dat betrokken is bij de advisering.Artikel 2.5.1Tijdens de jaarlijkse oefening wordt door de regio onder
realistische omstandigheden beproefd of de hoofdstructuur in zijn geheel goed
functioneert. De hoofdstructuur kan alleen in zijn geheel goed functioneren als
de afzonderlijke onderdelen goed functioneren en samenwerken. De eisen aan het
oefenen van de functionarissen zijn uitgewerkt in of krachtens het Besluit
personeel veiligheidsregio’s. De crisispartners kunnen eveneens bij de
oefeningen worden betrokken.Artikel 3.1.2Gelet op de taak van een basisbrandweereenheid, die zowel moet
kunnen blussen als redden, is uitgegaan van een bezetting van zes personen, te
weten een bevelvoerder, een chauffeur tevens voertuigbediener en twee ploegen
van ieder twee manschappen. Verder moet een basisbrandweereenheid technische
hulpverleningswerkzaamheden kunnen verrichten bij een ongeval met een
personenauto waarbij sprake is van beknelling. Het gaat hierbij om de taken
verkennen, stabiliseren, alsmede redden van slachtoffers in overleg met de
ambulancedienst. De derde taak van een basisbrandweereenheid betreft de
basishandelingen bij ongeval met gevaarlijke stoffen, inclusief verkennen en
redden. De maatgevende inzet betreft in deze situatie een lekkage van een
gevaarlijke stof die met behulp van de eigen beschikbare uitrusting kan worden
verholpen. Als vierde en laatste taak geldt de ondersteuning bij
waterongevallen. Als maatgevend wordt aangemerkt de redding van een slachtoffer
aan de oppervlakte van een water tot maximaal 1,5 meter diep en maximaal
15 meter vanaf de wal. Voor het merendeel betreft het in deze situatie een
zogenoemde grijpredding die kan worden uitgevoerd tot het moment dat een
specialistisch waterongevallenvoertuig ter plaatse arriveert.Artikel 3.1.3De samenstelling van een ondersteuningseenheid voor redden en
blussen op hoogte is bepaald op twee personen, te weten een bevelvoerder of
manschap en een chauffeur. Deze eenheid heeft tot taak het snel redden van
personen en dieren op hoogte, alsmede de ondersteuning van
basisbrandweereenheden bij het blussen op hoogte. Het voertuig van deze
ondersteuningseenheid bestaat uit een redvoertuig in de vorm van een hoogwerker
of een autoladder.Artikel 3.1.4De samenstelling van een ondersteuningseenheid voor hulpverlening
is bepaald op twee personen, te weten een bevelvoerder of een manschap en een
chauffeur. Eén van de taken betreft de bevrijding van beknelde en ingesloten
personen en dieren, waar onder wordt begrepen het samen met de bezetting van
een basisbrandweereenheid uitvoeren van een inzet bij een beknelling in een
vrachtauto, alsmede het toegang verschaffen bij niet eenvoudig geblokkeerde
ingangen als bedrijfsdeuren en rolluiken. Een verlichtingsset bestaande uit een
lichtmast en mobiele verlichting behoort tot de uitrusting. Voorts kan deze
eenheid bij een ongeval met gevaarlijke stoffen een verkenning en inzet plegen
zonder dat sprake is van en ontsmettingssituatie. Ook kan deze eenheid in
samenwerking met een basisbrandweereenheid beginnen met de stabilisatie van
ongevallen met milieugevaarlijke stoffen. Ten slotte wordt de
ondersteuningseenheid voor hulpverlening ingezet bij waterongevallen als
ondersteuning van een basisbrandweereenheid en een
waterongevallenvoertuig.Artikel 3.1.5De toelichting op deze bepaling is gegeven in paragraaf 3 onder
Organisatie basisbrandweerzorg.Artikel 3.2.1In deze bepaling wordt aangegeven welke opkomsttijden gelden
voor de eerste basisbrandweereenheid. In artikel 1.1 wordt aangegeven dat onder
opkomsttijd moet worden verstaan: de tijd tussen aanname van de melding door de
meldkamer en de aankomst van de eerste brandweereenheid op de plaats van het
incident. Voor de overige basisbrandweereenheden gelden geen
opkomsttijden.Bij het vaststellen van de opkomsttijden vormen de tijdnormen
die in artikel 3.2.1 zijn opgenomen het vertrekpunt. Deze normen gelden, tenzij
het bestuur in het dekkingsplan een andere opkomsttijd vaststelt. Het bestuur
heeft de bevoegdheid om andere tijden vast te stellen als de
kosten-batenafweging, rekening houdend met het risicoprofiel, daartoe
aanleiding geeft. Het bestuur moet in het dekkingsplan duidelijk maken op welke
plaatsen een opkomsttijd geldt die afwijkt van de tabel en welke opkomsttijd
daar verwacht mag worden. De opkomsttijd mag ingevolge het tweede lid niet
hoger worden vastgesteld dan achttien minuten. Deze maximale opkomsttijd geldt
ook voor de ondersteuningseenheden voor hulpverlening.In artikel 3.2.1 zijn de opkomsttijden per gebruiksfunctie
opgenomen. Voor een gebouw met een winkelfunctie met een gesloten constructie,
een woonfunctie boven een winkelfunctie of een celfunctie geldt een normtijd
van vijf minuten. Voor een gebouw met een woonfunctie
portiekwoningen/portieflats en verminderd zelfredzamen geldt een normtijd van
zes minuten. Voor gebouwen met overige woonfuncties, winkel-, gezondheidszorg-,
onderwijs- en logiesfunctie en voor kinderdagverblijven geldt een tijdnorm van
acht minuten. Voor gebouwen met een kantoor- industrie-, of sportfunctie en
voor gebouwen met overige gebruiksfuncties gelden een tijdnorm van tien
minuten.Voor de toelichting op dit artikel wordt verder verwezen naar
paragraaf 3 van het algemeen deel van de toelichting.Artikel 3.2.3In deze bepaling wordt het bestuur van de veiligheidsregio
verplicht om alle in de praktijk gerealiseerde opkomsttijden te registreren.
Deze registratie kan input geven voor de periodieke herziening van het
risicoprofiel en daarmee het dekkingsplan. Uit de registratie blijkt immers of
de opkomsttijden in een bepaald gebied gehaald of overschreden worden. Die
overschrijdingen kunnen aanleiding zijn om maatregelen te nemen op het gebied
van preventie, ruimtelijke ordening of brandweerzorg.Artikel 4.1.2Een eenheid voor het verkennen van gevaarlijke stoffen verricht
waarnemingen en metingen in de omgeving van een ongeval met gevaarlijke
stoffen. Op basis van de resultaten kan de meetplanleider het bevoegd gezag
adviseren over maatregelen voor de bevolking zoals het sluiten van ramen en
deuren, ontruimen, evacueren en voorlichting.Indien de situatie dit vereist zal de meetplanleider al
adviseren over maatregelen op basis van ongevalsgegevens. De
verkenningsresultaten dienen dan om de noodzaak van continuering van de
maatregelen te bepalen en om te bepalen wanneer het verantwoord is de getroffen
maatregelen te beëindigen.Artikel 4.1.3Een eenheid bestrijding van ongevallen met gevaarlijke stoffen
heeft voor de uitvoering van haar taken op de eerste plaats acht gaspakdragers
nodig. Indien deze zware graad van persoonlijke bescherming is vereist, kan
door de gaspakdragers gedurende een uur worden opgetreden. Voor het assisteren
en ontsmetten van de gaspakdragers en voor het ontsmetten van een
beperkt aantal besmette burgers zijn zes manschappen a nodig.Eén bevelvoerder heeft de directe leiding over de gaspakinzet.
Een andere bevelvoerder heeft de directe leiding over de ontsmetting. Een
officier van dienst heeft de leiding over de gehele eenheid bestrijding van
ongevallen met gevaarlijke stoffen.Artikel 4.1.5, eerste lid, en artikel 4.1.6, vierde
lidDe samenwerking met de in de regio werkzame instellingen,
zorgaanbieders, ambulancevervoerders en gezondheidsdiensten, bedoeld in artikel
33, eerste lid, van de wet, houdt mede in de samenwerking met de zogenoemde
geneeskundig adviseur gevaarlijke stoffen (GAGS). Laatstgenoemde functionaris
treedt op krachtens de Wet publieke gezondheid. Hij doet dat ter uitvoering van
de aan het college van burgemeester en wethouders toebedeelde taak ter zake van
het bevorderen van medisch milieukundige zorg (artikel 2, tweede lid, onder e,
van de Wet publieke gezondheid). Deze taak houdt onder meer in het adviseren
van de bevolking over risico’s, inclusief gezondheidkundig advies over
gevaarlijke stoffen, in het bijzonder bij rampen of dreiging van rampen
(artikel 2, derde lid, onder a, van het Besluit publieke gezondheid). Het gaat
specifiek om het beoordelen van de gezondheidsconsequenties van ongevallen met
gevaarlijke stoffen en het adviseren over maatregelen om de schadelijke
gezondheidsgevolgen te minimaliseren. De GAGS vervult tijdens een incident geen
leidinggevende of coördinerende taken, maar heeft een medisch-inhoudelijke
adviesfunctie. De GAGS adviseert de hoogst leidinggevende van de GHOR die bij
het incident is betrokken.Artikel 4.1.6Iedere veiligheidsregio beschikt over eigen basisfaciliteiten
voor hulpverlening bij chemische, biologische, radiologische en nucleaire
(CBRN) incidenten. Vanwege de zeer lage frequentie waarin grootschalige
ongevallen met chemische, biologische, radiologische en nucleaire middelen
voorkomen, is er voor gekozen om aanvullende specialistische kennis, extra
materieel en specifieke vaardigheden die nodig zijn bij grootschalige
CBRN-incidenten te concentreren in zes CBRN-steunpuntregio’s. De
zes CBRN-steunpuntregio’s zijn gekozen vanwege de geografische spreiding over
Nederland of hun risicoprofiel met betrekking tot CBRN-incidenten.De manschappen en het materieel van de zes
CBRN-steunpuntregio’s zijn aanvullend op de basisorganisatie
ongevalsbestrijding gevaarlijke stoffen, zoals die in elke regio aanwezig moet
zijn en zoals die is beschreven in de artikelen 4.1.1 tot en met 4.1.5.Een veiligheidsregio met een ontsmettingseenheid voor
grootschalige chemische, biologische, radiologische en nucleaire incidenten
maakt afspraken met de omliggende regio’s over de te verlenen
ondersteuning.Artikel 4.2.2Het verschil in opkomsttijd tussen 30 of 60 minuten in het tweede
lid wordt bepaald door het risicoprofiel. In de veiligheidsregio’s met een laag
risico kan worden gekozen voor een bovenregionale invulling van de functie
adviseur gevaarlijke stoffen. Voor deze functionaris geldt dan een opkomsttijd
van 60 minuten.Artikel 5.1In artikel 33 van de wet wordt gesproken over instellingen,
zorgaanbieders, ambulancevervoerders en gezondheidsdiensten, bedoeld in artikel
33, eerste lid, van de wet. Met deze instellingen worden door het bestuur van
de veiligheidsregio ingevolge artikel 33, tweede lid, van de wet, afspraken
gemaakt. In artikel 5.1 van dit besluit wordt nader invulling geven aan de
inhoud van deze afspraken. Hierbij wordt slechts aangegeven waarover afspraken
moeten worden gemaakt. Het is de verantwoordelijkheid van het bestuur van de
veiligheidsregio en de genoemde instellingen om nadere invulling te geven aan
deze afspraken, waarbij uitgegaan zal worden van de risico’s in de betreffende
regio.In onderdeel a is een niet limitatieve opsomming van afspraken
opgenomen die gemaakt moeten worden over de procedures die gevolgd worden bij
een ramp of crisis. Hierbij wordt uitgegaan van de procedures in hoofdstuk 2
van dit besluit. Het betreft enerzijds de procedures zoals die gelden tussen de
ketenpartners van de GHOR en de multidisciplinaire procedures binnen de
veiligheidsregio. Anderzijds gaat het om de procedures die de instellingen zelf
hanteren waar het gaat om hun inzet van of voor de geneeskundige hulpverlening.
Met het laatste wordt bedoeld dat de instellingen inzichtelijk maken hoe ze
zich voorbereiden, maar niet dat hun interne procedures voor goedkeuring van
het bestuur van de veiligheidsregio afhankelijk zijn. Dat blijft een
verantwoordelijkheid van het bestuur van de instellingen.In onderdeel c is bepaald dat afspraken worden gemaakt over de
bereikbaarheid en beschikbaarheid van personeel, ruimte en materieel. De
bereikbaarheid zal gewaarborgd moeten zijn. Dat kan bijvoorbeeld met behulp van
communicatiesystemen en piketregelingen. Beschikbaarheid is de hoeveelheid
mensen, ruimte of materieel die op een gegeven moment kan worden ingezet. Bij
de beschikbaarheid van ruimte gaat het bijvoorbeeld over de beschikbaarheid van
ziekenhuisbedden.De afspraken over de wijze van trainen en oefenen in onderdeel
d zal aan moeten sluiten bij de wijze waarop het bestuur van de
veiligheidsregio de jaarlijkse oefeningen ten behoeve van de rampenbestrijding
en crisisbeheersing inricht (zie ook de toelichting op artikel 2.5.1). Met deze
afspraken met de instellingen, zorgaanbieders, ambulancevervoerders en
gezondheidsdiensten, bedoeld in artikel 33 van de wet, is het
multidisciplinaire karakter van de rampenbestrijding en crisisbeheersing en een
goede voorbereiding daarop gewaarborgd.In onderdeel e worden met andere instellingen en andere
hulpverleningsinstantie bedoeld alle organisaties die bij een incident
betrokken kunnen zijn. Naast politie en brandweer kunnen dat gemeentelijke en
provinciale diensten zijn, alsmede anderen zoals waterschappen en
gedeconcentreerde rijksdiensten.Het onderhoud en beheer van materieel voor de geneeskundige
zorg is in eerste instantie een verantwoordelijkheid van de geneeskundige
instellingen zelf. Daarnaast is er materieel voor de geneeskundige combinaties
dat eigendom van het Rijk is. Niet in alle gevallen is dat materieel in beheer
bij de veiligheidsregio, soms wordt dit op verzoek van de veiligheidsregio
verzorgd door een regionale ambulancevoorziening.Artikel 6.1.1Ingevolge artikel 11 van de Seveso II richtlijn (richtlijn)
moet de overheid een extern noodplan opstellen voor die inrichtingen waarop
artikel 9 van de richtlijn van toepassing is. Dit artikel 9 verplicht de
exploitant van bepaalde categorieën inrichtingen om een veiligheidsrapport op
te stellen en aan de overheid te sturen. Het betreft die inrichtingen waar
gevaarlijke stoffen in hoeveelheden gelijk aan of groter dan de in bijlage I,
delen 1 en 2, kolom 3, van de richtlijn vermelde hoeveelheden aanwezig zijn.
Die bijlage is getransponeerd naar bijlage I van het Besluit risico’s zware
ongevallen 1999 (BRZO 1999). De verplichting tot het opstellen van een
veiligheidsrapport is onderwerp van paragraaf 3 van het BRZO 1999. Derhalve
geldt de verplichting tot het opstellen van een rampbestrijdingsplan voor
dezelfde inrichtingen als die waarop artikel 8 van het BRZO 1999 van toepassing
is (naar schatting 120 in getal). In dit besluit is, mede gelet op het oogmerk
van strikte implementatie van de richtlijn, een rampbestrijdingsplan alleen
verplicht gesteld voor die categorieën inrichtingen waarvoor de richtlijn zulks
verplicht stelt.De aanwijzing in dit besluit van inrichtingen waarvoor in ieder
geval een rampbestrijdingsplan moet worden gemaakt, dient te worden gezien in
het licht van de noodzaak van een volledige en juiste implementatie van de
richtlijn.Met artikel 6.1.1, tweede lid, wordt buiten twijfel gesteld dat
ook een rampbestrijdingsplan verplicht is ten aanzien van zich in Nederland
voordoende rampen die hun oorzaak vinden in een buiten Nederland gelegen
inrichting waarvoor ingevolge de richtlijn een extern noodplan moet worden
gemaakt. Deze verplichting volgt uit de strekking van de richtlijn en is tevens
neergelegd in artikel 8, tweede lid, van het op 17 maart 1992 te Helsinki tot
stand gekomen Verdrag inzake de grensoverschrijdende gevolgen van industriële
ongevallen (Trb. 1994,
50). De tweede volzin van het tweede lid is gevolg van het feit dat
niet alle bepalingen van dit besluit van toepassing kunnen zijn op een
rampbestrijdingsplan ten aanzien van een in het buitenland gelegen inrichting.
Dit geldt onder meer voor de in artikel 6.1.3 genoemde elementen (onder meer
die welke betrekking hebben op de bronbestrijding) waaraan in het plan aandacht
moet worden besteed. Tevens speelt hierbij een rol dat het bestuur van de
veiligheidsregio afhankelijk is van uit het buurland verkregen
informatie.Artikel 6.1.2De richtlijn noemt geen termijnen waarbinnen het externe
noodplan tot stand moet komen. Wel wordt aangegeven binnen welke termijn de
exploitant aan de autoriteiten de noodzakelijke gegevens dient te verstrekken,
zodat zij met deze gegevens het plan kunnen opstellen. Voor nieuwe inrichtingen
dient dit te gebeuren voor de inbedrijfstelling van deze inrichtingen.Zoals hiervoor reeds is vermeld, zijn veel gegevens met
betrekking tot de inrichting die het bestuur van de veiligheidsregio nodig
heeft om een rampbestrijdingsplan op te stellen onderdeel van het
veiligheidsrapport. Inhoud en procedure van totstandkoming van dit rapport zijn
geregeld in het BRZO 1999 en waar sprake is van een aanvraag om vergunning
krachtens de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht tevens in het Besluit
omgevingsrecht.Ingevolge het Besluit omgevingsrecht gaat een
vergunningaanvraag die betrekking heeft op een inrichting waarop paragraaf 3
van het BRZO 1999 van toepassing is, vergezeld van die onderdelen van het
veiligheidsrapport welke betrekking hebben op de risico’s voor personen buiten
de inrichting en voor het milieu. Een aantal van deze gegevens is ook relevant
voor de voorbereiding van de rampenbestrijding. Voorts moeten dan ook die delen
van het veiligheidsrapport worden ingediend welke specifiek betrekking hebben
op de voorbereiding van de rampenbestrijding (artikel 13, eerste lid, van het
BRZO 1999). Soms zijn burgemeester en wethouders het ten aanzien van de
inrichting bevoegd gezag, soms zijn gedeputeerde staten het bevoegd gezag. In
beide gevallen krijgt het bestuur van de veiligheidsregio waarin de inrichting
geheel of gedeeltelijk zal zijn of is gelegen, binnen twee weken na ontvangst
van de aanvraag door het bevoegd gezag een exemplaar daarvan en van de
bovengenoemde onderdelen van het veiligheidsrapport toegezonden. Voorts krijgen
op grond van artikel 3:17 van de Algemene wet bestuursrecht de betrokken andere
bestuursorganen onverwijld een exemplaar van de aanvraag en van de daarbij
gevoegde stukken (dus ook de bovengenoemde onderdelen van het
veiligheidsrapport). Dit zijn onder meer burgemeester en wethouders van de
gemeenten waarvan de grens is gelegen binnen een afstand van 200 meter van de
plaats van de inrichting, van de gemeenten waarvan de grens is gelegen op meer
dan 200 meter en minder dan 10 kilometer van de inrichting, tenzij het bevoegd
gezag van oordeel is dat in redelijkheid niet te verwachten is dat de invloed
van de door de inrichting veroorzaakte belasting van het milieu zich in die
gemeenten zal doen gevoelen, en van de gemeenten die zijn gelegen binnen de
lijn van 10-8 individueel risico. Artikel 6.1.2 sluit op de
geschetste procedure aan door te bepalen dat uiterlijk een jaar nadat het
gemeentebestuur de vergunningaanvraag met de genoemde onderdelen van het
veiligheidsrapport heeft ontvangen, het rampbestrijdingsplan of noodzakelijk
gebleken wijzigingen moeten zijn vastgesteld. Het kan niet worden uitgesloten
dat in een enkel geval de termijn van een jaar te krap is. Het belang van een
goede voorbereiding rechtvaardigt de geboden spoed. Het zal kunnen voorkomen
dat het plan niet op het moment van inbedrijfstelling van een nieuwe inrichting
gereed is. Indien het zich laat aanzien dat het plan pas na een aantal maanden
gereed is, kan worden overwogen of niet voor de tussenliggende tijd als het
ware een voorlopig plan dient te worden vastgesteld ten einde toch enigszins op
een calamiteit voorbereid te zijn.Gewezen zij op het in artikel 6.1.7, tweede lid, bepaalde dat
met passende tussenpozen doch ten minste eenmaal per drie jaar bezien wordt of
het rampbestrijdingsplan moet worden bijgewerkt. In dit verband kan van belang
zijn dat ten minste eenmaal per vijf jaar het veiligheidsrapport moet worden
bijgewerkt (artikel 14 BRZO 1999). Dit bijgewerkte rapport kan ook nieuwe
gegevens bevatten die relevant zijn voor de voorbereiding van de
rampenbestrijding.Artikel 6.1.3De in dit artikel gegeven opsomming is ontleend aan onderdeel 2
van bijlage IV van de richtlijn, die een lijst van gegevens en inlichtingen
bevat die in het externe noodplan moeten worden opgenomen. Wel zijn de
bewoordingen van de richtlijn op enkele plaatsen aangepast aan de in Nederland
gebruikelijke terminologie en de Nederlandse verhoudingen. Waar in de richtlijn
wordt gesproken van «regelingen», is deze term in dit artikel veelal vertaald
in maatregelen en voorzieningen. De term «regelingen» heeft in ons recht veelal
een publiekrechtelijke betekenis. Het gaat er evenwel om dat in het
rampbestrijdingsplan naast de relevante publiekrechtelijke regelingen ook de
relevante afspraken en infrastructuur op de een of andere wijze hun neerslag
vinden. De richtlijn spreekt van regelingen om snel op de hoogte te worden
gesteld van eventuele voorvallen en alarmerings- en oproepprocedures. Dit is
onder punt c vertaald als: de maatregelen en voorzieningen die zijn getroffen
opdat degene die is belast met het opperbevel en de hulpverleningsdiensten snel
worden geïnformeerd en de bij de bestrijding betrokken personen snel worden
opgeroepen. Waar de richtlijn gewag maakt van de regelingen voor de coördinatie
van de middelen die noodzakelijk zijn voor de uitvoering van het externe
noodplan is dit onder punt d vertaald als: het schema met betrekking tot de
leiding over de gecoördineerde inzet van diensten en organisaties die bij de
bestrijding kunnen worden betrokken. De richtlijn noemt als twee aparte
aspecten de regelingen voor de verlening van steun aan bestrijdingsacties op
het terrein en de regelingen voor de bestrijdingsacties buiten het terrein.
Beide elementen zijn geïmplementeerd onder punt e: de maatregelen en
voorzieningen die zijn getroffen met het oog op de bestrijding op en buiten het
terrein van de inrichting. Ook punt d heeft mede betrekking op die twee
aspecten.Onderdeel f heeft betrekking op de informatieverschaffing aan
de bevolking ten tijde van een ramp of een dreigende ramp in de betrokken
inrichting. In dit verband zij gewezen op het bepaalde in de artikelen 5 en 6
van het Besluit informatie inzake rampen en zware ongevallen die op de
informatieverschaffing vooraf betrekking hebben, alsmede op de artikelen 10 en
11 van dat besluit die betrekking hebben op de informatieverschaffing ten tijde
van een dreigende ramp onderscheidenlijk ten tijde van een ramp.Waar in dit artikel wordt gesproken van bestrijding, is het
totaal van de hulpverleningsacties – ook buiten de inrichting – bedoeld en niet
alleen de bronbestrijding.Artikel 6.1.4Met artikel 6.1.4 wordt uitvoering gegeven aan artikel 11,
derde lid, van de richtlijn, waarin wordt voorgeschreven dat de bevolking over
de externe noodplannen wordt geraadpleegd. De richtlijn geeft geen
voorschriften over de wijze waarop dit raadplegen moet geschieden.Er is voor gekozen om aan te sluiten bij een bestaande regeling
inzake de voorbereiding van besluiten, namelijk afdeling 3:4 van de Algemene
wet bestuursrecht, welke afdeling de openbare voorbereidingsprocedure betreft.
Die procedure voorziet onder meer in terinzagelegging van stukken die bij de
totstandkoming van het plan worden betrokken.Artikel 6.1.5De richtlijn bevat geen bepaling die expressis verbis
voorschrijft dat in voorkomend geval ook de bevolking in een andere staat wordt
geraadpleegd over het externe noodplan. Artikel 6.1.5 voorziet er in dat ook de
bevolking in een andere staat die kan worden getroffen door een ramp als in dit
besluit bedoeld wordt geraadpleegd. Het bestuur van de veiligheidsregio waarin
de betrokken inrichting geheel of in hoofdzaak is gelegen verzoekt de bevoegde
autoriteit de bevolking te informeren over de mogelijkheid haar zienswijze
kenbaar te maken. Uiteraard kan die autoriteit niet op grond van dit besluit
verplicht worden die medewerking te verlenen. Anderzijds is het mogelijk dat,
indien de autoriteit in de andere staat daarmee instemt en haar medewerking
verleent, de stukken ook ter inzage worden gelegd in de desbetreffende
Belgische of Duitse gemeente of gemeenten.Artikel 6.1.6Dit artikel ziet op de situatie dat in een buurland een plan van
gelijke strekking als ons rampbestrijdingsplan wordt voorbereid of in
belangrijke mate wordt gewijzigd. Het betreft een inrichting ten aanzien
waarvan de gevolgen van een calamiteit tot een ramp in ons land kan leiden. De
bevolking in ons land die daardoor kan worden getroffen, dient in de
gelegenheid te worden gesteld om te worden geraadpleegd.Artikel 6.1.7Met dit artikel wordt artikel 11, vierde lid, van de richtlijn
geïmplementeerd, voor zover dit artikellid betrekking heeft op externe
noodplannen. Daarin is onder meer bepaald dat externe noodplannen met passende
tussenpozen van niet meer dan drie jaar door de autoriteiten opnieuw moeten
worden bezien, beproefd en zo nodig herzien en bijgewerkt. Bij dit opnieuw
bezien moet rekening worden gehouden met veranderingen die zich in de betrokken
inrichtingen en bij de betrokken hulpdiensten hebben voorgedaan, met nieuwe
technische kennis en met inzichten omtrent de bij een ramp te nemen
maatregelen.Bij het redigeren van dit artikel is ervoor gekozen om het
beoefenen van het rampbestrijdingsplan onderwerp te doen zijn van een apart
(eerste) lid. Dit is gedaan omdat dit oefenen van een andere orde is dan het
herzien en bijwerken van het plan, hoezeer deze aspecten ook met elkaar
verweven zijn. Bovendien is het oefenen een belangrijk aspect van de totale
voorbereiding van de rampenbestrijding.Artikel 6.1.8Artikel 11, zesde lid, van de richtlijn biedt de bevoegde
autoriteit de mogelijkheid om gezien het veiligheidsrapport een gemotiveerd
besluit te nemen dat voor een inrichting geen extern noodplan behoeft te worden
opgesteld. In aansluiting daarop bepaalt artikel 13, derde lid, van de
richtlijn dat in geval een dergelijke inrichting dicht bij het grondgebied van
een andere lidstaat is gelegen, de lidstaat het desbetreffende besluit meedeelt
aan die andere lidstaat.Artikel 6.2.1Artikel 6.2.1 verplicht het bestuur van de veiligheidsregio tot
het vaststellen van een rampbestrijdingsplan voor ongevallen met vliegtuigen op
luchthavens. Alvorens dit plan vast te stellen dient hij daarover overleg te
plegen met de exploitant van de luchthaven of, indien het een militaire
luchthaven betreft, met de basiscommandant.Artikel 6.2.2Dit artikel stelt minimumeisen waaraan het rampbestrijdingsplan
moet voldoen en somt daartoe een aantal onderwerpen op die in ieder geval in
het rampbestrijdingsplan moeten worden opgenomen. Deze eisen spreken over het
algemeen voor zich. Opgemerkt zij dat de overzichtskaart, genoemd in onderdeel
j, slechts niet gerubriceerde gegevens vermeldt.Onderdeel h betreft de situatie dat de bevolking of het milieu
van een andere staat door het vliegtuigongeval kunnen worden getroffen of
dreigen te worden getroffen. In dat geval moeten in het rampbestrijdingsplan
maatregelen worden opgenomen en voorzieningen worden getroffen om de
hulpverleningsdiensten van een andere staat te informeren. Dit geldt uiteraard
alleen voor die regio’s waarin luchtvaartterreinen zijn gelegen waar zich deze
situatie kan voordoen.Artikel 6.2.3Dit artikel geeft het bestuur van de veiligheidsregio de
opdracht oefeningen te verzorgen waarmee het rampbestrijdingsplan voor het in
de regio liggende luchtvaartterrein wordt getoetst op juistheid, volledigheid
en bruikbaarheid. Het tweede lid, verplicht tot het houden van een
multidisciplinaire stafoefening eenmaal in de twee jaar en een
multidisciplinaire oefening van staf en operationele eenheden eenmaal in de
vier jaar. Bij een multidisciplinaire stafoefening moet gedacht worden aan een
oefening waarbij het gemeentelijke beleidsteam, het regionale beleidsteam, het
regionaal operationele team, de leiding van de operationele eenheden in het
commando rampterrein en de leiding van de calamiteitenorganisatie(s) van de
luchthaven betrokken zijn. Bij de multidisciplinaire oefening van staf en
operationele eenheden moet gedacht worden aan een oefening waarbij in ieder
geval betrokken zijn het gemeentelijke beleidsteam, het regionale beleidsteam,
het regionale operationele team, de leiding van de operationele eenheden in het
commando rampterrein, een beperkt aantal van de operationele eenheden op en
rond het rampterrein, en de bij de rampenbestrijdingsorganisatie(s) betrokken
diensten van de luchthaven. De oefenverplichting betreft in ieder geval deze
oefeningen, omdat mag worden verwacht dat monodisciplinaire oefeningen
(oefeningen door één of meerdere onderdelen van één organisatie) en
kleinschalige multidisciplinaire oefeningen (samenwerkingsoefeningen tussen
enkele van de bovengenoemde doelgroepen) reeds in voldoende mate zijn opgenomen
in de reguliere oefencyclus rampenbestrijding. Voor grootschalige
multidisciplinaire oefeningen waarbij alle disciplines een rol spelen gelden
voor luchtvaartterreinen reeds verplichtingen voortvloeiend uit internationale
regelgeving (zoals van de ICAO en NATO).De oefeningen zijn gericht op het toetsen van een effectieve en
efficiënte samenwerking tussen het regionale en lokale bestuur, de operationele
diensten (brandweer, politie en geneeskundige hulpverlening) en de
calamiteitenorganisatie van de luchtvaartterreinen. Bij de oefeningen worden de
alarmregeling (of het calamiteitenplan) en het vastgestelde
rampbestrijdingsplan van de desbetreffende luchthaven mede beoefend. Het derde
lid voorziet hierin.Dit artikel bevat het minimum aan oefeningen dat de
verantwoordelijke instanties moeten houden. Het staat betrokkenen uiteraard
vrij om vaker met elkaar – of ieder afzonderlijk – te oefenen.Artikel 6.3.1Met deze bepaling is voldaan aan de verplichting uit richtlijn
nr. 2006/21/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie van
15 maart 2006 betreffende het beheer van afval van winningsindustrieën (PbEU
L 102) om een extern noodplan op te stellen voor de afvalvoorzieningen
categorie A. De implementatie van genoemde richtlijn is gerealiseerd in het
Besluit beheer winningsafvalstoffen. De artikelen 6.3.1 tot en met 6.3.3 zijn
overgenomen uit paragraaf 2 van het Besluit rampbestrijdingsplannen
inrichtingen.Artikel 7.1Uitsluitend de in dit artikel opgesomde categorieën inrichtingen
komen in aanmerking voor een aanwijzing, hetgeen niet wil zeggen dat alle
inrichtingen uit een bepaalde groep in de praktijk ook worden aangewezen. Het
een en ander hangt af van het feit of een inrichting naar het oordeel van het
bestuur van de veiligheidsregio een bijzonder gevaar voor de openbare
veiligheid oplevert. De categorie inrichtingen, bedoeld in artikel 29, eerste
lid, van de Kernenergiewet en de categorie inrichtingen, waarin vaste stoffen
of vloeistoffen voorhanden zijn, die bij verhitting tot brandgevaarlijke
situaties kunnen leiden, kwamen als zodanig voor in artikel 2, onder c en d,
van het Besluit bedrijfsbrandweren. Deze categorieën zijn niet opgenomen in het
huidige artikel 7.1 omdat sinds de inwerkingtreding van het Besluit
bedrijfsbrandweren in 1990 nooit een inrichting, vallend onder één van deze
categorieën, is aangewezen.Artikel 7.2, eerste lidHet bestuur van de veiligheidsregio verzoekt ingevolge het
eerste lid van artikel 7.2 de inrichting waarvan het bestuur redelijkerwijs kan
vermoeden dat deze in geval van een brand of een ongeval een bijzonder gevaar
voor de openbare veiligheid kan opleveren, een rapport op te stellen.Onder bijzonder gevaar voor de openbare veiligheid wordt
verstaan: een situatie waarbij er naar het oordeel van het bestuur van de
veiligheidsregio als gevolg van geloofwaardige incidentscenario’s binnen de
inrichting, een schade in de omgeving van die inrichting kan ontstaan die
duidelijk groter is dan de schade die optreedt door mogelijke ongevallen in de
betrokken omgeving zelf en waarop de overheidsbrandweer is berekend.De situatie die een bijzonder gevaar voor de openbare
veiligheid vormt, veroorzaakt een risico dat uitstijgt boven het risico, waarop
normaal gesproken de overheidsbrandweer is voorbereid. Het begrip «bijzonder
gevaar» is gekoppeld aan geloofwaardige incidentscenario’s. Dat betekent dat
het niet gaat om de beschrijving van mogelijke ongevallen, die slechts met een
zeer kleine kans van optreden denkbaar zijn, maar om mogelijke ongevallen die
reëel of typerend worden geacht voor de beschouwde inrichtingen met de
aanwezige preventieve voorzieningen en die door snel en adequaat optreden van
een brandweer kunnen worden beheerst dan wel bestreden.Het mogelijke schaderisico voor de omgeving is afhankelijk van
de kwetsbaarheid van de omgeving of de uitbreidingsmogelijkheid in de omgeving.
Indien er sprake is van mogelijk schaderisico in de omgeving blijft het bedrijf
geselecteerd. Afhankelijk van dit schaderisico zullen aan de bestrijding meer
of minder hoge eisen worden gesteld.Onder schade wordt verstaan:
○directe materiële schade: beschadiging aan gebouwen en
dergelijke.
Artikel 7.2, tweede lidDe verplichting tot het aanwezig hebben van een
veiligheidsrapport betreft de inrichtingen als bedoeld in paragraaf 3 van het
Besluit risico’s zware ongevallen.Artikel 7.3, derde lidIn principe moet elke aangewezen inrichting een eigen
bedrijfsbrandweer oprichten en in stand houden. In bepaalde
gevallen zal echter kunnen worden volstaan met een voor verschillende
inrichtingen gezamenlijk in het leven geroepen brandweer, mits deze in elke
inrichting kan worden ingezet.Artikel 7.2, vierde lidWanneer het rapport inzake de bedrijfsbrandweer bij het bestuur
van de veiligheidsregio binnenkomt, dient het bestuur de inhoud ervan te beoordelen
op volledigheid en juistheid. De situatie kan zich voordoen dat het bestuur van
de veiligheidsregio twijfels heeft over de volledigheid. Het moet dan mogelijk
zijn dat het bestuur aanvullende gegevens van het betrokken bedrijf vraagt.
Uiteraard gaat het dan slechts om gegevens die in redelijkheid vereist
zijn.Artikel 7.3, vijfde lidHet begrip bedrijfsbrandweer houdt in een organisatie van
mensen en middelen met als doel het gecoördineerd bestrijden van branden en
ongevallen op het terrein van de inrichting. De personele en materiële
invulling van de organisatie en de structuur daarvan zullen van bedrijf tot
bedrijf kunnen of moeten verschillen, derhalve zullen ook de te stellen eisen
steeds verschillend zijn. Bij de aanwijzing van functies kan worden uitgegaan
van zowel de brandweerfuncties als van de bedrijfsbrandweerfunctie die worden
genoemd in het Besluit personeel veiligheidsregio’s. Ook is het mogelijk om
andere functiebenamingen te gebruiken.Een goede behartiging van de brandweerzorg is van groot belang.
Het verdient daarom aanbeveling dat het bestuur van de veiligheidsregio
bevordert dat, gelet op de nauwe samenwerking tussen bedrijfs- en
overheidsbrandweer, bijvoorbeeld het blusmaterieel van de beide diensten op
elkaar is afgestemd. Dit komt bovendien de standaardisatie van het
brandweermaterieel ten goede.Artikel 7.4Het is niet de bedoeling dat elke wijziging of uitbreiding van
een inrichting dan wel verandering van de daarin gebezigde processen door het
hoofd of de bestuurder van een brandweerplichtige inrichting door middel van
een rapport inzake de bedrijfsbrandweer aan het bestuur van de veiligheidsregio
moet worden voorgelegd. Het gaat slechts om die wijzigingen, uitbreidingen dan
wel veranderingen die bepaalde consequenties kunnen hebben voor de
brandweerorganisatie en de daaraan gestelde eisen.Artikel 8.1In de jaarlijkse begroting van uitgaven en ontvangsten van het
Ministerie van BZK is een post opgenomen met het totale bedrag dat voor
verdeling over de regio’s beschikbaar is. Het betreft de brede doeluitkering
rampenbestrijding (BDUR) voor alle taken van de veiligheidsregio’s op het
terrein van brandweerzorg, rampenbestrijding, crisisbeheersing en GHOR. In het
Besluit doeluitkering bestrijding van rampen en zware ongevallen was aan de
besturen van de brandweer- en GHOR-regio’s en de besturen van de geïntegreerde
regio’s al vrijheid gegeven tot onderlinge uitwisseling en bestemming van
budgetten uit de BDUR. In dit besluit is geen sprake meer van verschillende
budgetten voor de GHOR en de brandweer, maar wordt het budget toegekend aan de
veiligheidsregio.Een belangrijk deel van het totale bedrag wordt verdeeld in de
vorm van vaste bedragen. Deze bedragen zijn vast omdat elke veiligheidsregio
een aantal continue basisvoorzieningen in stand houdt. Een ander deel van het
totale bedrag wordt, op grond van artikel 8.2, toegekend aan een aantal regio’s
voor bijzondere taken. Het restant van het totale bedrag wordt verdeeld met
behulp van verdeelmaatstaven die variabel zijn.In verband met het toekennen van de bijdrage aan de
veiligheidsregio’s zijn ten opzichte van de wijziging van de BDUR die van
kracht werd bij het Besluit van 12 december 2007 tot wijziging van het Besluit
doeluitkering bestrijding van rampen en zware ongevallen (Stb. 2007, nr. 580), de tabellen A en
B in de bijlage van dat besluit tot één tabel in bijlage 2 bij dit besluit
samengevoegd en zijn de gewichten aangepast. De verdeelmaatstaven in de tabel
hebben betrekking op relevante kostenfactoren. Zij zijn objectief en frequent
meetbaar. In de formule van bijlage 2 is de zogeheten
uitkeringsfactor opgenomen. In het rekenmodel waarmee de bijdrage per regio
wordt berekend, zorgt dit verhoudingsgetal ervoor dat de som van alle bijdragen
aan de veiligheidsregio’s gelijk is aan het totaal beschikbare BDUR
budget. Op deze wijze is er onderscheid in de bijdragen per veiligheidsregio
waarmee de in de veiligheidsregio aanwezige risico’s en daarmee verband
houdende taken en de intensiteit ervan zo goed mogelijk worden
weerspiegeld.Ten minste eenmaal per jaar worden de veiligheidsregio’s
geïnformeerd door middel van een circulaire over de factoren die van invloed
zijn op het totale bedrag en over de individuele bijdrage per regio voor het
komende jaar. Indien in het uitkeringsjaar nog te verwerken mutaties
plaatsvinden die leiden tot herziening van de bijdrage voor dat jaar, dan vindt
de verrekening daarvan uiterlijk plaats op 1 december van het
uitkeringsjaar.Het derde lid ziet op door de Minister van BZK noodzakelijk
geachte wijzigingen. In beginsel zal het gaan om bijstellingen in positieve
zin, bijvoorbeeld toevoegingen op grond van de afspraak in het bestuursakkoord
tussen het Rijk en de gemeenten «Samen aan de slag». Alleen bij zwaarwegende
redenen kan het gaan om neerwaartse bijstellingen.Voor alle volledigheid wordt er hierbij op gewezen dat de
jaarlijkse bijdrage, op grond van artikel 55, eerste lid, van de wet, onder
voorwaarden kan worden verleend.Ten aanzien van de
bestedingsrichting van de bijdrage stelt het Rijk zich terughoudend op.
Voorkomen moet worden dat getreden wordt in de verantwoordelijkheid van het
bestuur van de veiligheidsregio. Het verbinden van voorwaarden aan de besteding
van de bijdrage maakt het mogelijk verwachte prestaties te ondersteunen met
financiële middelen. Hierbij kan gedacht worden aan (stimulering van) de
landelijke beleidsdoelstellingen die worden vastgesteld op grond van artikel
37, eerste lid, van de wet.Artikel 8.2In het eerste lid is een bedrag opgenomen voor algemene
voorzieningen die het Waddengebied betreffen.De bedragen in het tweede en derde lid worden toegekend aan de
veiligheidsregio Kennemerland in verband de bijzondere veiligheidsrisico’s die
de luchthaven Schiphol met zich meebrengt. De regio Kennemerland draagt er zorg
voor dat de scenario’s uit het meest recent vastgestelde crisisbestrijdingsplan
Schiphol zowel bestuurlijk als operationeel worden voorbereid en dat er
adequaat uitvoering aan wordt gegeven. De regio draagt op grond van de wet waar
nodig tijdig zorg voor aanpassing van het crisisbestrijdingsplan Schiphol.
Daarvoor gelden de uitkomsten van door de Inspectie Openbare Orde en Veiligheid
uitgevoerde simulaties mede als een belangrijke basis. Tevens dient steeds
aansluiting te worden gezocht bij landelijke ontwikkelingen.De interregionale versterking zal moeten worden gericht op
versterking van het veiligheidsniveau in het totale gebied van de regio’s
Amsterdam-Amstelland en Kennemerland. De veiligheidsrisico’s in verband met de
luchthaven Schiphol nopen tot deze bijzondere geïntensiveerde samenwerking. Het
bedrag in het derde lid is bestemd voor de uitgaven in dit verband van beide
regio’s.Het bedrag in het vierde lid betreft de bijzondere risico’s met
betrekking tot grootschalige chemische, biologische, radiologische of nucleaire
ongevallen. Op dat terrein treden de zes veiligheidsregio’s, die worden genoemd
in de bijlage 1 bij het besluit, op als steunpuntregio. Voor de taken en de
organisatie wordt verder verwezen naar de toelichting bij hoofdstuk 4 van het
besluit.De bedragen maken deel uit van de doeluitkering, maar zijn niet
opgenomen in de algemene verdeelsystematiek volgens artikel 8.1, eerste lid,
omdat daarvoor geen algemene verdeelsleutel beschikbaar is. Verder zijn de
bedragen niet onderhevig aan de aanpassing als bedoeld in artikel 8.1, tweede
lid. De bedragen behoren wel tot de lumpsum van de
doeluitkering.Artikel 8.3De Minister van BZK heeft op grond van deze bepaling de
mogelijkheid om in bepaalde gevallen een incidentele – in beginsel eenmalige –
bijdrage toe te kennen. Dit geschiedt meestal in de vorm van een bedrag op
grond van een goedgekeurde begroting, die betrekking heeft op het onderwerp van
de bijdrage. Er ligt een sterk accent op sturing aan de voorkant van het proces
waarbij de criteria «Specifiek», «Meetbaar», «Afgesproken», «Realistisch» en
«Tijdgebonden» uit het zogenaamde SMART concept worden gehanteerd. Ook kan bij
deze bijdrage tijdens het uitvoeringstraject gestuurd worden op het bereiken
van resultaten door bijvoorbeeld periodiek voortgangsoverleg en het vragen van
tussenrapportages.In voorkomende gevallen kan een incidentele bijdrage worden
verstrekt aan meerdere of aan alle regio’s en betreft de bijdrage een breder
doel of langer lopend proces. In dat geval kunnen de daarmee samenhangende
procesgang en inhoudelijke voorwaarden worden neergelegd in een beleidsregel of
in een circulaire.Naast bovenstaande vormen van een incidentele bijdrage kan dit
artikel de grondslag zijn voor vergoeding van werkelijke kosten op
declaratiebasis die in sommige gevallen opportuun kan zijn. Een voorbeeld
daarvan is vergoeding van materiële voorzieningen. De vergoeding van de
werkelijke kosten geschiedt in dat geval op factuur- of declaratiebasis met
zogenaamde belegstukken.Een incidentele bijdrage behoort eveneens tot de lumpsum.In de toelichting op artikel 8.1, zesde lid is ingegaan op het
verbinden van voorwaarden aan de incidentele uitkering.Artikel 8.5De bijdragen die de regio’s ontvangen maken deel uit van het
regionale budget, dat voor een groot deel bestaat uit middelen van de
deelnemende gemeenten. In artikel 8.5 wordt tot uitdrukking gebracht dat de
rijksbijdragen besteed mogen worden aan alle taken die de regio’s verrichten op
het terrein van brandweerzorg, rampenbestrijding, crisisbeheersing en GHOR. De
verwijzing naar de taken die het bestuur op grond van de wet zijn toegekend,
strekt daartoe. Dit betreft in ieder geval de taken die ingevolge de wet op
regionaal niveau moeten worden behartigd. Het kan daarnaast ook gaan om taken
die de deelnemende gemeenten uit eigen beweging en binnen de in de wet
neergelegde taakomschrijving aan de regio hebben overgedragen.Artikel 8.6Deze bepaling ziet op de inhoud van de verantwoording voor wat
betreft het getrouw beeld en de rechtmatigheid waarover de accountant een
verklaring aflegt en waarvoor regels zijn vastgesteld in het Besluit begroting
en verantwoording provincies en gemeenten en in het Besluit accountantscontrole
provincies en gemeenten die op grond van artikel 34a, tweede lid, van de Wet
gemeenschappelijke regelingen ook gelden voor de veiligheidsregio’s. Voor
eventuele sancties is het relevant dat tekortkomingen die tot een andere dan
een goedkeurende verklaring hebben geleid betrekking hebben op de bijdrage op
grond van het Besluit veiligheidsregio’s.Voor een nadere toelichting op dit deel van het sanctiebeleid
wordt hier verwezen naar de desbetreffende tekst in paragraaf 3 van de nota van
toelichting bij het Besluit van 27 februari 2006 tot wijziging van het Besluit
doeluitkering bestrijding van rampen en zware ongevallen (Stb. 2006, nr. 132). De Staatssecretaris van
Binnenlandse Zaken en
Koninkrijksrelaties,A. Th. B.Bijleveld-Schouten