﻿<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<kamerwrk kamer="2" publtype="brif">
  <metadata>
    <meta name="OVERHEIDop.externMetadataRecord" scheme="" content="https://zoek.officielebekendmakingen.nl/kst-29708-47/metadata.xml" />
  </metadata>
  <kop>
    <titel>Tweede Kamer der Staten-Generaal</titel>
    <subtitel>2</subtitel>
    <subtitel>Vergaderjaar 2005-2006</subtitel>
  </kop>
  <frontm>
    <versie dtd="0.10" conv="wit.xns__3.5" markup="1xa"></versie>
    <ordernr>KST98610</ordernr>
    <vergjaar>2005-2006</vergjaar>
    <onderw>
      <nummer>29 708</nummer>
      <naam>Regels met betrekking tot de financiële markten en het toezicht
daarop (Wet op het financieel toezicht)</naam>
    </onderw>
  </frontm>
  <body>
    <stuk>
      <ltrlabel>Nr. </ltrlabel>
      <nummer>47</nummer>
      <titel>BRIEF VAN DE MINISTER VAN FINANCIËN</titel>
      <al>Aan de Voorzitter van de Tweede Kamer der Staten-Generaal</al>
      <witreg></witreg>
      <al>Den Haag, <datum>12 juni 2006</datum></al>
      <witreg></witreg>
      <al>In vervolg op mijn brief van 6 juni jl. (29 708, nr. 44) doe
ik u hierbij een reactie toekomen op de door de Dutch Fund and Asset Management
Association (Dufas) ten behoeve van het wetgevingsoverleg op 29 mei ingebrachte
punten, en op de vraag wat precies de regels zijn bij het opzeggen van (langlopende)
verzekeringen.</al>
      <al>Van de gelegenheid maak ik tevens gebruik om een reactie te geven op het
vonnis van de voorzieningenrechter in het kort geding dat de Stichting Hoop
Verlies had aangespannen tegen DNB, zoals ik had toegezegd tijdens het debat
over het onderhavige wetsvoorstel op 26 april jl.</al>
      <tuskop letat="vet">Input Dufas</tuskop>
      <al>Voor de volledigheid volgt hieronder een reactie op alle door Dufas aan
de orde gestelde punten, met inbegrip van de punten die tijdens het wetgevingsoverleg
reeds zijn besproken.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>
        <nadruk type="cur">Dufas merkte ten eerste op dat de reikwijdte van het
toezicht op de bedrijfsvoering te ruim is. In artikel 4:14 wordt namelijk
niet meer gesproken van «administratieve organisatie en interne controle
(AO/IC)», maar van «bedrijfsvoering». Wordt het toezicht
op de bedrijfsvoering hiermee verruimd?</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>De reikwijdte van het toezicht op de bedrijfsvoering is ten opzichte van
de bestaande toezichtwetten niet verruimd. De wijziging van «administratieve
organisatie en interne controle» in «bedrijfsvoering» betreft
een puur terminologische kwestie.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>
        <nadruk type="cur">De zogenaamde «in control-verklaring» die
door beheerders van beleggingsinstellingen moet worden afgelegd is volgens
Dufas in strijd met het level playing field.</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>Dit betreft het Besluit gedragstoezicht financiële ondernemingen
Wft (AMvB 8) en niet de wet. De zogenaamde «in control» verklaring
van beheerders van beleggingsinstellingen is destijds op advies
van de Commissie Winter opgenomen in het Besluit toezicht beleggingsinstellingen
2005 (Btb 2005). Met deze verklaring legt de beheerder verantwoording af over
het functioneren van de inrichting van de bedrijfsvoering van de door hem
beheerde beleggingsinstellingen. Sinds juni vorig jaar is bekend dat beheerders
een dergelijke verklaring moeten afleggen over de door hen beheerde beleggingsinstellingen.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>De Code Tabaksblat voorziet in de best practice bepalingen ook in de opname
van een dergelijke verklaring in het jaarverslag. Daarnaast moeten (bijkantoren
van) clearinginstellingen, kredietinstellingen en verzekeraars de toereikendheid
van de organisatie-inrichting en risicobeheersing door de externe accountant
laten toetsen en op hoofdlijnen beoordelen. Op grond van artikel 2:393 van
het Burgerlijk Wetboek moet de accountant tekortkomingen vermelden in de verklaring
omtrent de getrouwheid. Clearinginstellingen, kredietinstellingen en verzekeraars
moeten deze verklaring op grond van het BW openbaar maken.</al>
      <al>Het is dus niet zo dat alleen beheerders publieke verantwoording afleggen
over het functioneren van de bedrijfsvoering.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>Ik heb overigens begrepen dat in de praktijk verwarring is ontstaan omdat
volgens accountants bij de controle van de jaarrekening een verplichting bestaat
om de verklaring van de beheerder inhoudelijk te controleren. Dat is niet
de bedoeling. De accountant dient bij de controle van de jaarrekening slechts
na te gaan of deze verklaring aanwezig is en niet of de verklaring inhoudelijk
juist is. In AMvB 8 wordt dit verduidelijkt.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>
        <nadruk type="cur">Dufas ging daarnaast in op de overgangsbepalingen voor
verslaggevingseisen uit de Wet toezicht beleggingsinstellingen (Wtb). Dufas
stelde voor om de verslaggevingseisen met ingang van 1 januari 2007 in
werking te laten treden, in plaats van op 1 maart 2006, zoals de nieuwe
Wtb voorziet.</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>De bedoelde overgangsbepalingen zijn vastgesteld bij de recente modernisering
van de Wtb. Op grond daarvan gelden de verslaggevingseisen vanaf 1 maart
2006. Waar dat in individuele gevallen op onoverkomelijke bezwaren stuit,
kan op grond van artikel 12, vierde lid, van de Wtb ontheffing worden gevraagd.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>
        <nadruk type="cur">De Delen Gedragstoezicht financiële ondernemingen
en Gedragstoezicht financiële markten van de Wft kennen volgens Dufas
veel bepalingen die wellicht als gevolg van de implementatie van de richtlijn
betreffende markten voor financiële instrumenten (MiFID) straks weer
aangepast moeten worden. Dufas gaf aan de voorkeur te hebben om tot dat moment
de oude Wtb-regels, de regels uit het Btb 2005 en bijbehorende AFM-regels
te handhaven. De nieuwe Wtb is immers pas in september 2005 in werking getreden.
Vermeden moet worden dat de sector op 1 januari a.s. in het kader van
de Wft veranderingen door moet voeren, waarop de MiFID een jaar later zelf
weer veranderingen noodzakelijk maakt.</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>Ten eerste is van belang dat de MiFID niet van toepassing is op beleggingsinstellingen.
Implementatie van de MiFID zal dus ook niet leiden tot aanpassing van de regels
die uit de Wtb en het Btb 2005 worden overgenomen.</al>
      <al>Ten tweede hoeven marktpartijen wat betreft de aan de MiFID gerelateerde
onderwerpen niet tweemaal een implementatietraject te doorlopen. Waar in het
wetsvoorstel inhoudelijk ten opzichte van de Wte 1995 een wijziging wordt
voorgesteld, zoals bij de zogenaamde execution-only dienstverlening, is geen
sprake van een dubbel implementatietraject. Het systeem van beoordeling van
geschiktheid dat vooruitlopend op de implementatie van de MiFID
wordt ingevoerd, betekent een verlichting voor de beleggingsondernemingen.
Onder de huidige regelgeving zijn beleggingsondernemingen verplicht ook bij
execution-only dienstverlening, dus als er geen advies gegeven wordt, een
volledig cliëntenprofiel op te maken.</al>
      <al>Bij invoering van de Wft hoeft de beleggingsonderneming bij execution-only
transacties in eenvoudige financiële instrumenten, zoals aandelen en
obligaties, geen cliëntenprofiel meer op te maken. Bij execution-only
transacties in meer risicovolle instrumenten hoeft alleen een beperkte geschiktheidstoets
te worden uitgevoerd: aan de hand van de kennis en ervaring wordt beoordeeld
of de execution-only dienstverlening wel geschikt is voor de cliënt.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>
        <nadruk type="cur">Dufas bracht naar voren dat de inhoud van de definitie
van «uitbesteden» is veranderd waardoor de reikwijdte van de regels
voor uitbesteden lijkt te worden uitgebreid.</nadruk>
      </al>
      <al>
        <nadruk type="cur">De bewoordingen van de definitie suggereren volgens
Dufas dat uitbesteding niet meer wordt beperkt tot het op structurele basis
leveren van diensten en goederen. Daardoor komen alle vormen van uitbesteding,
ook incidentele uitbesteding onder de regels te vallen.</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>Het onderscheid tussen structurele uitbesteding en incidentele uitbesteding
wordt in de definitie in artikel 1:1 inderdaad niet gemaakt. Het onderscheid
wordt wel gemaakt in enkele specifieke regels over uitbesteding. De reden
voor het opnemen van deze definitie is dat de hoofdregel van de artikelen
2:46, eerste lid, en 4:16, eerste lid, die luidt dat de financiële onderneming
er bij uitbesteding voor dient te zorgen dat de derde de toepasselijke regels
naleeft, óók bij incidentele uitbesteding dient te gelden. Ook
de in de algemene maatregelen van bestuur op te nemen regel dat uitbesteding
het toezicht niet mag belemmeren, moet zowel gelden voor structurele als voor
incidentele uitbesteding.</al>
      <al>In het Besluit prudentiële regels Wft (AMvB 5) zijn de specifieke
bepalingen over uitbestedingsbeleid en uitbestedingsovereenkomsten beperkt
tot structurele uitbesteding zoals thans ook in de regels van de Nederlandsche
Bank het geval is. In AMvB 8 wordt geen onderscheid gemaakt tussen incidentele
en structurele uitbesteding door beheerders en bewaarders van beleggingsinstellingen.
Dat onderscheid wordt in de bestaande regels en in de richtlijn beleggingsinstellingen
ook niet gemaakt.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>
        <nadruk type="cur">Dufas merkte op dat er bij open-end beleggingsinstellingen
geen marktmisbruik kan optreden.</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>Omdat open-end beleggingsinstellingen behoren tot «emittenten van
financiële instrumenten», vallen deze instellingen onder de reikwijdte
van de richtlijn marktmisbruik<voetref refid="v3.1" nr="1"></voetref> en moeten het
hoofdstuk over marktmisbruik in de Wft (hoofdstuk 5.4) en het Besluit marktmisbruik
Wft van toepassing zijn op deze instellingen.</al>
      <al>Uiteraard moet sprake zijn van voorwetenschap om bijvoorbeeld het verbod
van handel met voorwetenschap te overtreden of om aan de openbaarmakingsverplichting
van koersgevoelige informatie te moeten voldoen. Als openbaarmaking van de
informatie geen significante invloed zou kunnen hebben op de koers, is geen
sprake van voorwetenschap (artikel 5:53, eerste lid) en hoeft de informatie
niet openbaar gemaakt te worden. Pas als een koerseffect te verwachten is,
kan sprake zijn van voorwetenschap.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>
        <nadruk type="cur">Dufas vroeg of reclame voor een beleggingsinstelling
een beleggingsaanbeveling is als bedoeld in artikel 5:64 Wft.</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>Dat is niet in zijn algemeenheid te zeggen, omdat deze conclusie afhankelijk
is van de inhoud en uitbrenger van de reclame in kwestie. Door in het concrete geval de definitie van beleggingsaanbeveling te volgen (artikel
5:53, zesde lid), kan dit worden vastgesteld.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>
        <nadruk type="cur">Dufas informeerde naar de reikwijdte van de regels
inzake marktmisbruik. Financiële instrumenten die niet zijn toegelaten
tot de gereglementeerde markt zouden hier niet onder moeten vallen.</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>In de zesde nota van wijziging is de reikwijdte aangepast, waardoor de
regels inzake marktmisbruik alleen gelden voor instrumenten die zijn toegelaten
tot de handel of waarvoor toelating reeds is aangevraagd.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>
        <nadruk type="cur">Verder gaf Dufas aan er vanuit te gaan dat onder meer
de bij een uitgevende instelling werkzame personen die op regelmatige of incidentele
basis kennis kunnen hebben van koersgevoelige informatie op de insiderlijst
zullen moeten worden geplaatst.</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>Deze aanname is juist.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>
        <nadruk type="cur">Moet een deelnemer van een investor relations bijeenkomst
die tijdens zo’n bijeenkomst over voorwetenschap komt te beschikken
op een insiderlijst worden geplaatst?</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>Een deelnemer van zo’n investor relations bijeenkomst hoeft niet
op een insiderlijst geplaatst te worden, omdat op zo’n bijeenkomst geen
koersgevoelige informatie behoort te worden verstrekt. Gebeurt dat toch, dan
is sprake van overtreding van artikel 5:57 (tipverbod) of 5:59, vijfde
lid (verplichting tot openbaarmaken koersgevoelige informatie bij meedelen
in normale uitoefening van werk, beroep of functie), en moet de uitgevende
instelling de koersgevoelige informatie onverwijld (artikelen 5:57 en 5:59,
vijfde lid, tweede volzin) respectievelijk gelijktijdig (artikel 5:59, vijfde
lid, eerste volzin) openbaar maken. Door de openbaarmaking is de informatie
niet meer koersgevoelig.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>
        <nadruk type="cur">Dufas pleitte ervoor beursgenoteerde open-end beleggingsinstellingen
vrij te stellen van de Wmz-meldingsplichten.</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>Gezien de toelichting op dit punt kan worden aangenomen dat Dufas meent
dat zeggenschap en kapitaalbelangen van beleggers in beursgenoteerde open-end
beleggingsinstellingen vrijgesteld zouden moeten zijn van de meldingsplichten
op grond van hoofdstuk 5.3. Dit door Dufas beoogde regime wordt gerealiseerd
doordat in artikel 5:33, tweede lid, wordt bepaald dat open-end beleggingsinstellingen
niet kwalificeren als uitgevende instellingen in de zin van hoofdstuk 5.3.
Hierdoor zijn de in dit hoofdstuk geregelde meldingsplichten niet van toepassing
op belangen in beursgenoteerde open-end beleggingsinstellingen. Bovendien
gelden voor deze instellingen niet de meldingsplichten die in dit hoofdstuk
zijn opgenomen voor uitgevende instellingen met betrekking tot hun uitstaande
kapitaal en de stemmen die daaraan zijn verbonden.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>
        <nadruk type="cur">Dufas was er voorstander van dat kleine mutaties in
het bezit van een beursgenoteerde open-end beleggingsinstelling niet meldingsplichtig
zouden moeten zijn op basis van hoofdstuk 5.3.</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>Aangezien belangen in open-end beleggingstellingen niet meldingsplichtig
zijn op basis van hoofdstuk 5.3 (zie de reactie op het vorige punt), zijn
kleine mutaties in deze belangen evenmin meldingsplichtig. Hierdoor wordt
het door Dufas gewenste effect bereikt. </al>
      <witreg></witreg>
      <al>
        <nadruk type="cur">Dufas pleitte ervoor dat mutaties van bestuurders van
beursgenoteerde open end beleggingsinstellingen niet meldingsplichtig zijn
op grond van hoofdstuk 5.3.</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>Mutaties in de belangen van bestuurders in de beursgenoteerde open-end
beleggingsinstellingen waaraan zij zijn verbonden, zijn niet meldingsplichtig.
Artikel 5:48, dat zich richt tot bestuurders en commissarissen van uitgevende
instellingen, bevat namelijk niet dergelijke meldingsplichten. Dit komt doordat
in artikel 5:33, tweede lid, wordt bepaald dat onder een uitgevende instelling
in de zin van hoofdstuk 5.3 niet wordt verstaan een open-end beleggingsinstelling.
Weliswaar wordt in artikel 5:48, eerste lid, vervolgens een van artikel 5:33,
eerste lid, afwijkende definitie van een uitgevende instelling gegeven, maar
deze bevat slechts een afwijking ten opzichte van het eerste lid van artikel
5:33 (en niet van het tweede lid van dat artikel). Met andere woorden: ook
voor de toepassing van artikel 5:48 wordt een open-end beleggingsinstelling
niet aangemerkt als een uitgevende instelling, waardoor bestuurders (en ook
commissarissen) van een dergelijke instelling hun belangen in die instellingen
niet hoeven te melden op grond van hoofdstuk 5.3.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>
        <nadruk type="cur">Ten slotte pleitte Dufas voor handhaving van de mogelijkheid
tot generieke vrijstelling van de afzonderlijke vergunningseisen voor beheerders
van beleggingsinstellingen. Dit betreft de mogelijkheid tot vrijstelling van
openbare publicatie-eisen voor beheerders van beleggingsinstellingen met meer
dan 100 deelnemers, die zich uitsluitend richten tot een besloten kring van
particulieren, zoals een (grote) familie, voor wie exclusief de mogelijkheid
tot deelname openstaat.</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>Om meerdere redenen zie ik geen aanleiding om de mogelijkheid op te nemen
om vrijstelling te verlenen van bepaalde vergunningeisen voor beheerders van
beleggingsinstellingen. Ten eerste kent de Wtb niet de mogelijkheid om vrijstelling
te verlenen van vergunningeisen. Artikel 12, vierde lid, van de Wtb, dat door
Dufas wordt aangehaald betreft de mogelijkheid tot ontheffing van lopend-toezichteisen
in individuele gevallen. Ten tweede behoren de publicatie-eisen niet tot de
vergunningeisen zodat een vrijstelling ook niet het door Dufas beoogde effect
zou hebben.</al>
      <tuskop letat="vet">Opzeggen van langlopende verzekeringen</tuskop>
      <al>
        <nadruk type="cur">Bij de Kamer bestond behoefte aan nadere informatie
over de gang van zaken bij het opzeggen van (langlopende) verzekeringen. Wat
zijn de regels voor stilzwijgende verlenging, en hoe zit het als de verzekeringsvoorwaarden
in het nadeel van de verzekeringnemer worden gewijzigd?</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>Vooropgesteld zij dat 10-jaars contracten niet veel meer voorkomen. Gebruikelijk
is thans dat de contracten voor (veel) kortere termijnen worden gesloten.
Ingevolge het per 1 januari 2006 van kracht geworden artikel 940, tweede
lid, van Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek, kan de verzekeringnemer bij verzekeringsovereenkomsten
die zijn aangegaan voor een periode van meer dan 5 jaar, of die voor zo’n
periode zijn verlengd, de polis opzeggen tegen het eind van elk vijfde jaar
binnen die periode. Niemand kan dus buiten zijn wil voor een langere periode
dan 5 jaar worden gebonden.</al>
      <al>Voor opzegging geldt een opzegtermijn van 2 maanden. Deze in het maatschappelijk
verkeer gebruikelijke termijn, die recentelijk in het BW is ingevoerd, en
die ook geldt voor de verzekeraar, wordt algemeen als redelijk aangemerkt.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>Als de verzekeraar de polisvoorwaarden ten nadele van de verzekeringnemer
wijzigt, gelden bijzondere regels. Artikel 940, vierde lid, van Boek 7 van het BW, geeft de verzekeringnemer in dat geval het recht om de
verzekering op te zeggen tegen de dag waarop de wijziging ingaat. In ieder
geval heeft hij dat recht gedurende één maand nadat de wijziging
hem is meegedeeld. Het BW geeft de verzekeringnemer dus in alle gevallen een
maand de tijd om een in zijn nadeel gewijzigde verzekeringsovereenkomst op
te zeggen, te rekenen vanaf het moment waarop hij daarover wordt geïnformeerd.
Als dat laatste op 30 december zou zijn, bij een vervaldatum van 1 januari,
kan hij tot eind januari de polis met terugwerkende kracht opzeggen.</al>
      <tuskop letat="vet">Juridische procedures Van der Hoop</tuskop>
      <al>
        <nadruk type="cur">Tijdens het plenaire debat over het Deel Prudentieel
toezicht Wft op 26 april 2006 heeft de heer Irrgang om een reactie gevraagd
op het verwachte vonnis van de voorzieningenrechter in het kort geding dat
de Stichting Hoop Verlies had aangespannen tegen DNB.</nadruk>
      </al>
      <witreg></witreg>
      <al>Bij de uitvoering van de garantieregeling bij Van der Hoop is DNB ermee
geconfronteerd dat rekeninghouders die eerst hun vordering bij DNB hebben
ingediend en dan pas bij de curatoren, minder krijgen vergoed dan rekeninghouders
die eerst naar de curatoren gaan en dan pas naar DNB, de zogenaamde optie-RTLz.
Die mogelijkheid deed zich bij het faillissement van Van der Hoop voor omdat
de curatoren (uitzonderlijk snel) zijn overgegaan tot het verrichten van een
eerste uitkering, nog voordat de termijn voor het indienen van de vordering
bij DNB op grond van de depositogarantieregeling was verlopen. Bij het uitbrengen
van het persbericht op 23 maart 2006 ging DNB ervan uit dat een additionele
uitkering aan de rekeninghouders die hun vordering reeds bij DNB hadden ingediend
om hen in dezelfde positie te brengen als de rekeninghouders die dat pas na
de eerste uitdeling zouden doen, als vordering op de boedel zou meetellen.
Omdat DNB van de curatoren en rechter-commissaris geen zekerheid kon krijgen
dat alle op grond van de garantieregeling gedane uitkeringen daadwerkelijk
zouden meetellen, heeft DNB verzet aangetekend tegen de voorgenomen eerste
uitdeling uit de boedel. Het instellen van verzet schorst de uitdeling uit
de boedel. In reactie daarop heeft de Stichting Hoop Verlies DNB in kort geding
gedagvaard met als inzet een zo spoedig mogelijke eerste uitkering.</al>
      <witreg></witreg>
      <al>De verzetsrechter heeft bij vonnis van 10 mei 2006 het verzet van
DNB ongegrond verklaard. Mede naar aanleiding hiervan hebben DNB, de curatoren
en de Stichting Hoop Verlies een schikking getroffen. Onderdeel van de schikking
is dat DNB afziet van het instellen van cassatie tegen de uitspraak zodat
de curatoren kunnen overgaan tot het doen van de eerste uitdeling. De rechtbank
Den Haag zal in een bodemprocedure worden gevraagd of de curatoren gehouden
zijn om DNB 65 procent (het uitkeringspercentage van de eerste uitdeling)
te voldoen van de totale uitkeringen die DNB doet op grond van de garantieregeling
(inclusief de additionele uitkering in het kader van de optie-RTLz). De curatoren
hebben een voorziening getroffen van € 5,9 miljoen om DNB te betalen
indien deze in de bodemprocedure in het gelijk wordt gesteld. Het kort geding
van de Stichting Hoop Verlies tegen DNB is ingetrokken. Nu een bodemprocedure
zal worden gestart, valt een definitieve rechterlijke uitspraak over de uitvoering
van de garantieregeling niet op korte termijn te verwachten. </al>
      <witreg></witreg>
      <al>In mijn in de aanhef genoemde brief van 6 juni jl. heb ik u bericht
te zullen onderzoeken hoe de samenloop van de garantieregeling en de uitkeringen
van de curatoren verduidelijkt kan worden. Ik zal u over de uitkomsten daarvan
deze zomer informeren.</al>
      <ondtek>
        <functie>De Minister van Financiën,</functie>
        <naam>G. Zalm</naam>
      </ondtek>
    </stuk>
  </body>
  <voetnoot id="v3.1" nr="1">
    <al>Richtlijn nr. 2003/6/EG van het Europees Parlement en de Raad van de Europese
Unie van 28 januari 2003 betreffende handel met voorwetenschap en marktmanipulatie
(PbEU L 96).</al>
  </voetnoot>
</kamerwrk>